Jerozolima i świątynia Salomona

Miasto Dawidowe oraz świątynia Salomona

„SKOŃCZONE PIĘKNO”, „gród Wspaniałego Króla” (Ps 48:2; 50:2; Lam 2:15). Tak nazywano Jerozolimę — stolicę narodu Bożego (Ps 76:2). Kiedy Dawid odbił ją Jebusytom i uczynił swoją siedzibą, zaczęto ją nazywać „Miastem Dawidowym” lub po prostu „Syjonem” (2Sm 5:7).

Choć Jerozolima nie ma strategicznego położenia, stała się sławna, ponieważ Jehowa postanowił, ‛by przebywało w niej jego imię’ (Pwt 26:2). Była centrum religijnym i administracyjnym narodu izraelskiego.

Jerozolima leży w sercu gór judzkich na wysokości 750 metrów. W Biblii nazwano ją ‛wzniosłą’, a o czcicielach Boga powiedziano, że muszą ‛do niej podchodzić’, pokonując znaczną różnicę wzniesień (Ps 48:2; 122:3, 4). Starożytna Jerozolima leżała między dolinami: od zachodu i południa otaczała ją Dolina Hinnoma, a od wschodu — dolina potoku Kidron (2Kl 23:10; Jer 31:40). W tej ostatniej biło źródło Gichon,* a na południu znajdowało się źródło En-Rogel — oba zaopatrywały miasto w wodę pitną, co było nieocenione zwłaszcza podczas nieprzyjacielskiego najazdu (2Sm 17:17).

Jerozolima i świątynia Salomona

Na stronie 21 Miasto Dawidowe zaznaczono na planie kolorem czerwonym. Za panowania Dawida i Salomona Jerozolima rozrastała się w kierunku północnym i objęła wzgórze Ofel (kolor zielony) oraz górę Moria (kolor niebieski) (2Sm 5:7-9; 24:16-25). Właśnie na niej Salomon wzniósł Jehowie imponującą świątynię. Wyobraź sobie owe tłumy wstępujące na „górę Jehowy” z okazji dorocznych świąt! (Za 8:3). Wędrówkę ułatwiała im sieć dróg, przedstawiona na stronie 17.

Świątynia Salomona, zdobiona złotem i drogocennymi kamieniami, była jedną z najkosztowniejszych budowli wszech czasów. Co ważniejsze, jej plany dostarczył sam Jehowa. Jak widać na ilustracjach, otaczały ją przestronne dziedzińce i budynki administracyjne. Warto uważnie przeanalizować szczegóły jej budowy (1Kl 6:1 do 7:51; 1Kn 28:11-19; Heb 9:23, 24).

[Przypis]

Król Ezechiasz zatkał to źródło i wybudował od niego tunel do sadzawki po zachodniej stronie miasta (2Kn 32:4, 30).

[Ramka na stronie 21]

  Z czasem Jerozolima rozrosła się na zachód i północ. Następcy Salomona na tronie Judy wznieśli dodatkowe mury i bramy. Trwające prace archeologiczne mogą wyjaśnić, jak biegły i jakie rozmiary miały niektóre odcinki murów. W roku 607 p.n.e. miasto zostało zburzone i opustoszało na 70 lat. Jakieś 80 lat po powrocie Żydów do Jerozolimy Nehemiasz energicznie przystąpił do odbudowy jej murów.

[Plan i ilustracja na stronie 21]

[Patrz publikacja]

[Jerozolima i świątynia Salomona]

TEREN ŚWIĄTYNI W CZASACH SALOMONA

Plan świątyni

 1. Miejsce Najświętsze

 2. Miejsce Święte

 3. Portyk

 4. Boaz

 5. Jachin

 6. Miedziany ołtarz

 7. Lane morze

 8. Wózki

 9. Boczne izby

10. Jadalnie

11. Dziedziniec wewnętrzny

TEREN ŚWIĄTYNI

Moria

                                        Jadalnie

    Wózki

     Boczne izby

 Miejsce      Miejsce        Boaz

 Najświętsze  Święte   Portyk         Miedziany  Dziedziniec

                             Jachin   ołtarz     wewnętrzny

    Wózki                         Lane

                                  morze

Ofel

plac (?)

Brama Wodna (?)

MIASTO DAWIDOWE

Syjon

pałac Dawida

Brama Źródlana

mur Manassesa (?)

Wieża Chananela

Wieża Mea

Brama Owcza

Brama Straży

Brama Inspekcyjna

Brama Końska

DOLINA KIDRON

niższy mur (?)

Gichon

późniejszy tunel wodny

DOLINA TYROPEON

Brama Popielisk (Skorup) (Brama Gnojna)

En-Rogel

Brama nad Doliną

DOLINA HINNOMA

Brama Narożna

Wieża Pieców Piekarskich

Szeroki Mur

Brama Efraima

plac

Brama Staromiejska

pierwotny mur północny

DRUGA DZIELNICA

Brama Rybna

[Ilustracja]

Ofel

dom córki faraona

pałac Salomona

Dom Lasu Libanu

Portyk Kolumnowy

Portyk Tronowy

Moria

wielki dziedziniec

świątynia

[Ilustracja na stronie 20]

Obszar dawnego „Miasta Dawidowego” oraz świątyni (płaski teren w głębi)

[Ilustracja na stronie 20]

Komputerowa rekonstrukcja starożytnego „Miasta Dawidowego” oraz świątyni Salomona