Ρωμαίους
1 Παῦλος, δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ, προσκεκλημένος ἀπόστολος, κεχωρισμένος διὰ τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, 2 τὸ ὁποῖον προϋπεσχέθη διὰ τῶν προφητῶν αὐτοῦ ἐν ταῖς ἁγίαις γραφαῖς, 3 περὶ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, ὅστις ἐγεννήθη ἐκ σπέρματος Δαβὶδ κατὰ σάρκα, 4 καὶ ἀπεδείχθη Υἱὸς Θεοῦ ἐν δυνάμει κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς ἁγιωσύνης διὰ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, 5 διὰ τοῦ ὁποίου ἐλάβομεν χάριν καὶ ἀποστολήν εἰς ὑπακοήν πίστεως πάντων τῶν ἐθνῶν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, 6 μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶσθε καὶ σεῖς προσκεκλημένοι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 7 πρὸς πάντας τοὺς ὄντας ἐν Ῥώμῃ ἀγαπητοὺς τοῦ Θεοῦ, προσκεκλημένους ἁγίους, χάρις εἴη ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
8 Πρῶτον μὲν εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπὲρ πάντων ὑμῶν, διότι ἡ πίστις σας κηρύττεται ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. 9 ᾿Επειδή μάρτυς μου εἶναι ὁ Θεός, τὸν ὁποῖον λατρεύω διὰ τοῦ πνεύματός μου ἐν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἀδιαλείπτως σᾶς ἐνθυμοῦμαι, 10 δεόμενος πάντοτε ἐν ταῖς προσευχαῖς μου νὰ ἀξιωθῶ ἤδη ποτὲ διὰ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ νὰ ἔλθω πρὸς ἐσᾶς. 11 Διότι ἐπιποθῶ νὰ σᾶς ἴδω, διὰ νὰ σᾶς μεταδώσω χάρισμά τι πνευματικὸν πρὸς στήριξιν ὑμῶν, 12 τοῦτο δὲ εἶναι, τὸ νὰ συμπαρηγορηθῶ μεταξὺ σας διὰ τῆς κοινῆς πίστεως ὑμῶν τε καὶ ἐμοῦ. 13 Δὲν θέλω δὲ νὰ ἀγνοῆτε, ἀδελφοί, ὅτι πολλάκις ἐμελέτησα νὰ ἔλθω πρὸς ἐσᾶς, ἐμποδίσθην ὅμως μέχρι τοῦδε, διὰ νὰ ἀπολαύσω καρπὸν τινα καὶ μεταξὺ σας, καθὼς καὶ μεταξὺ τῶν λοιπῶν ἐθνῶν. 14 Χρεώστης εἶμαι πρὸς Ἕλληνάς τε καὶ βαρβάρους, σοφοὺς τε καὶ ἀσόφους· 15 οὕτω πρόθυμος εἶμαι τὸ κατ᾿ ἐμὲ νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιον καὶ πρὸς ἐσᾶς τοὺς ἐν Ῥώμῃ. 16 Διότι δὲν αἰσχύνομαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ· ἐπειδή εἶναι δύναμις Θεοῦ πρὸς σωτηρίαν εἰς πάντα τὸν πιστεύοντα Ἰουδαῖόν τε, πρῶτον καὶ Ἕλληνα. 17 Διότι δι᾿ αὐτοῦ ἀποκαλύπτεται ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ἐκ πίστεως εἰς πίστιν, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· Ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει ἐκ πίστεως.
18 Διότι ὀργή Θεοῦ ἀποκαλύπτεται ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων, οἵτινες κατακρατοῦσι τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ. 19 ᾿Επειδή ὅ, τι δύναται νὰ γνωρισθῇ περὶ Θεοῦ εἶναι φανερὸν ἐν αὐτοῖς, διότι ὁ Θεὸς ἐφανέρωσε τοῦτο πρὸς αὐτούς. 20 ᾿Επειδή τὰ ἀόρατα αὐτοῦ βλέπονται φανερῶς ἀπὸ κτίσεως κόσμου νοούμενα διὰ τῶν ποιημάτων, ἡ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ ἡ θειότης, ὥστε αὐτοὶ εἶναι ἀναπολόγητοι. 21 Διότι γνωρίσαντες τὸν Θεόν, δὲν ἐδόξασαν ὡς Θεὸν οὐδὲ εὐχαρίστησαν, ἀλλ᾿ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὑτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία· 22 λέγοντες ὅτι εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, 23 καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ εἰς ὁμοίωμα εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου καὶ πετεινῶν καὶ τετραπόδων καὶ ἑρπετῶν.
24 Διὰ τοῦτο καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς διὰ τῶν ἐπιθυμιῶν τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν, ὥστε νὰ ἀτιμάζωνται τὰ σώματα αὐτῶν μεταξὺ αὐτῶν. 25 Οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ ψεῦδος, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τὴν κτίσιν μᾶλλον παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅστις εἶναι εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
26 Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας· διότι καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικήν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν· 27 ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄνδρες, ἀφήσαντες τὴν φυσικήν χρῆσιν τῆς γυναικός, ἐξεκαύθησαν εἰς τὴν ἐπιθυμίαν αὑτῶν πρὸς ἀλλήλους, πράττοντες τὴν ἀσχημοσύνην ἄρσενες εἰς ἄρσενας καὶ ἀπολαμβάνοντες εἰς ἑαυτοὺς τὴν πρέπουσαν ἀντιμισθίαν τῆς πλάνης αὑτῶν.
28 Καὶ καθὼς ἀπεδοκίμασαν τὸ νὰ ἔχωσιν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ὥστε νὰ πράττωσι τὰ μή πρέποντα, 29 πλήρεις ὄντες πάσης ἀδικίας, πορνείας, πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας, γέμοντες φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας· 30 ψιθυρισταί, κατάλαλοι, μισόθεοι, ὑβρισταί, ὑπερήφανοι, ἀλαζόνες, ἐφευρεταὶ κακῶν, ἀπειθεῖς εἰς τοὺς γονεῖς, 31 ἀσύνετοι, παραβάται συνθηκῶν, ἄσπλαγχνοι, ἀδιάλλακτοι, ἀνελεήμονες· 32 οἵτινες ἐνῷ γνωρίζουσι τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὅτι οἱ πράττοντες τὰ τοιαῦτα εἶναι ἄξιοι θανάτου, οὐχὶ μόνον πράττουσιν αὐτά, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσιν εἰς τοὺς πράττοντας.