Η Αφοσίωσις Προς τη Μαρία Επανέρχεται
«Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ για τη Μαρία Ανανεώνεται—ο Πάπας ηγείται στο ξεσήκωμα του ενδιαφέροντος για τη μητέρα του Ιησού.» Αυτός ο τετράστηλος τίτλος ενός άρθρου στην εφημερίδα Σταρ του Τορόντο, που μιλούσε για την επιστροφή της «λατρείας στην παρθένο Μαρία,» είναι αντιπροσωπευτικός των ειδήσεων που δημοσιεύονται σ’ όλο τον κόσμο. «Ο Πάπας έχει βαθειά ευλάβεια για την Παρθένο,» έγραψαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, προσθέτοντας, ως απόδειξι, ότι ο Ιωάννης Παύλος ο Β΄ επισκέφθηκε πρόσφατα ναούς της Μαρίας στο Μεξικό, στην Πολωνία, στην Ιταλία και στην Ιρλανδία. Μάλιστα, σύμφωνα με την καθημερινή εφημερίδα Λε Μοντ του Παρισιού, ολόκληρη η επίσκεψίς του στην Ιρλανδία είχε σαν βασικό σύνθημα «Μαρία, η Βασίλισσα της Ειρήνης.»
Είναι αλήθεια ότι η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού (1962-1965) επαναβεβαίωσε τα παραδοσιακά Καθολικά δόγματα σχετικά με τη Μαρία, αλλά είναι γενικά παραδεκτό ότι η δεύτερη σύνοδος του Βατικανού προξένησε κάποια μείωσι στη λατρεία προς τη Μαρία μεταξύ των Καθολικών σε πολλές χώρες. Ήδη το 1974, ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ θεώρησε αναγκαίο να δημοσιεύση μια «αποστολική παραίνεσι,» 30.000 λέξεων, Μαριάλις Κούλτους (Αφοσίωσις ή λατρεία προς τη Μαρία), κάνοντας έκκλησι για μεγαλύτερη αφοσίωσι στην «Παρθένο Μαρία.»
Προφανώς, ο Ιωάννης Παύλος ο Β΄ πιστεύει ότι η λατρεία προς τη Μαρία χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Έτσι, ο πάπας, θέτει όλο το βάρος της παπικής εξουσίας του πίσω από την εκστρατεία για ανανέωσι της λατρείας προς τη Μαρία. Αλλά ποιο αποτέλεσμα είναι πιθανόν ότι θα έχη η στάσις του ως προς αυτό το δόγμα;
Η Λατρεία της Μαρίας Είχε ένα Αργό Ξεκίνημα
Τα Καθολικά συμβουλευτικά βιβλία παραδέχονται απροκάλυπτα ότι η λατρεία της Μαρίας δεν χρονολογείται από τους αποστολικούς χρόνους. Η Καθολική Εγκυκλοπαιδεία δηλώνει:
«Η αφοσίωσις στην Παναγία Μας σε τελευταία ανάλυσι μπορεί να θεωρηθή σαν μια πρακτική εφαρμογή του δόγματος της Κοινωνίας των Αγίων. Βλέποντας ότι αυτό το δόγμα δεν περιέχεται, τουλάχιστον κατηγορηματικά, στις πρώτες μορφές του Συμβόλου των Αποστόλων, δεν υπάρχει ίσως λόγος να εκπλαγούμε αν δεν συναντήσωμε σαφή ίχνη της λατρείας της Παναγίας στους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες.»
Το αρχικό Σύμβολο Πίστεως της Νικαίας (325 μ.Χ.) δεν αναφέρει την «Παρθένο Μαρία.» Μόνο αργότερα, στη Σύνοδο της Εφέσου, που έγινε το 431 μ.Χ. προσδιορίσθηκε η Μαρία στο Καθολικό δόγμα ως η «Θεοτόκος.» Ακόμη και τότε, αυτό έγινε περισσότερο για Τριαδικούς λόγους (για την καταπολέμησι του Νεστορίου, ο οποίος αρνείτο ότι ο Ιησούς γεννήθηκε ως Θεάνθρωπος) παρά για να ενθαρρύνη τη λατρεία της Μαρίας.
Διότι η ενέργεια βασίζεται, όχι στη Βίβλο, αλλά σε Απόκρυφα συγγράμματα, όπως το λεγόμενο «Ευαγγέλιο του Αγ. Ιακώβου» και οι Σιβυλλικοί Χρησμοί. Σύμφωνα με την Καθολική Εγκυκλοπαιδεία, μόνο στο τέλος του Μεσαίωνα, μετά το έτος 1000, «το βαθύ αίσθημα αγάπης και εμπιστοσύνης στην Παναγία, το οποίο μέχρι τότε εκφραζόταν αόριστα και σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις της θρησκοληψίας των ατόμων, άρχισε να διαμορφώνεται σ’ ένα τεράστιο πλήθος πράξεων αφοσιώσεως.» Τότε χτίσθηκαν και αφιερώθηκαν στην Νοτρ Νταμ (Παναγία) οι περισσότεροι από τους μεσαιωνικούς Γοτθικούς καθεδρικούς ναούς σε όλη τη Γαλλία.
Σχετικά με τον «Αγγελικό Χαιρετισμό» (Άβε Μαρία), το Καθολικό Λεξικό μάς πληροφορεί ότι «τα Μέρη 1 και 2 φαίνεται να έχουν έλθει σε κοινή χρήσι σαν ένα στερεότυπο αφοσιώσεως προς το τέλος του δωδεκάτου αιώνα·. . .οι υπόλοιποι στίχοι πιστεύεται ότι ήλθαν για πρώτη φορά σε χρήσι στα μέσα του δεκάτου πέμπτου αιώνα.» Πολύ αργά πράγματι!
Η δοξασία περί «Άσπιλης Συλλήψεως,» η οποία υποστηρίζει ότι η Μαρία ήταν απαλλαγμένη από την αρχική αμαρτία από την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς της, δεν έγινε άρθρο της Καθολικής πίστεως παρά μόνο το 1854. Γιατί; Το ίδιο Καθολικό συμβουλευτικό λεξικό μάς λέει ότι η διαμάχη γι’ αυτή τη δοξασία μαινόταν μέσα στην Καθολική Εκκλησία από το 12ο αιώνα και ότι μερικοί «επίσκοποι μεγάλου κύρους» πίστευαν ότι αυτό το δόγμα δεν είχε αρκετή υποστήριξι από τη «Γραφή ή την Παράδοσι για να γίνη άρθρο πίστεως.»
Η λατρεία της Μαρίας έλαβε μια ακόμη ώθησι πρόσφατα, το 1950, όταν ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ ώρισε τη «Σωματική Ανάληψι της Παναγίας» (ότι το σώμα της δεν επετράπη να αποσυντεθή, αλλά ανελήφθη στον ουρανό) σαν άρθρο πίστεως, δηλαδή, σαν υποχρεωτικό πιστεύω για τους Καθολικούς. Δεν είναι παράξενο ότι τα θεμελιώδη δόγματα που συνδέονται με αυτή τη λατρεία ήλθαν τόσο αργά, αν η λατρεία της Μαρίας είναι θέλημα του Θεού για τους Χριστιανούς;
Είχε η Μαρία Άλλα Παιδιά;
Κανένας Χριστιανός που πιστεύει στη Γραφή δεν αμφιβάλλει ότι η Μαρία ήταν παρθένος όταν συνέλαβε και γέννησε τον Ιησού. (Ματθ. 1:18-23· Λουκ. 1:34, 35) Το δόγμα που ξεχωρίζει τους Καθολικούς από τους Προτεστάντες και που και τώρα ακόμη διαιρεί τους Καθολικούς είναι η αιώνια παρθενία της Μαρίας. Δύο βιβλία που εκδόθηκαν πρόσφατα, στους συγγραφείς των οποίων περιλαμβάνονται και Καθολικοί, δίνουν μια νέα προσέγγισι στο ζήτημα της λατρείας της Μαρίας.
Το ένα, γραμμένο στην Αγγλική από έναν όμιλο Ρωμαιοκαθολικών, Λουθηρανών, Μεταρρυθμιστών και Αγγλικανών λογίων, φέρει τον τίτλο «Η Μαρία στην Καινή Διαθήκη.» Εξηγώντας την αιτία για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, ο συγγραφέας Τζόζεφ Α. Φιτζμάγιερ, του Καθολικού Πανεπιστημίου της Αμερικής, δήλωσε:
«Οι σύγχρονοι Καθολικοί έχουν την τάσι να νομίζουν ότι το κάθε τι στη θρησκοληψία του 20ου αιώνα προέρχεται από την Καινή Διαθήκη, αλλά πολύ συχνά εκείνο που έχομε συνηθίσει δεν είναι αυτό που είχε κατά νου ο Βιβλικός συγγραφέας, αλλά μάλλον οι σκέψεις πιστών των μετέπειτα αιώνων.»
Σχολιάζοντας αυτό το βιβλίο, ο Τομ Χάρπουρ, θρησκευτικός αρθρογράφος της εφημερίδας Σταρ του Τορόντο, έγραψε:
«Ο όμιλος διαιρέθηκε ως προς το αν τα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν αν η Μαρία απέκτησε κι άλλα παιδιά μετά τον Ιησού ή όχι. . .
«Το βιβλίο αναφέρει, όμως, ότι ένα σχολιολόγιο του 1976 του Γερμανού Ρωμαιοκαθολικού λόγιου Ρούντολφ Πες εκφράζει τη στενή άποψι ότι αυτοί οι συγγραφείς ήσαν πράγματι φυσικοί αδελφοί.
«Ως προς τις δυο τελευταίες δοξασίες—ότι η Μαρία συνελήφθη ασπίλως, χωρίς αμαρτία, και ότι αργότερα ανελήφθη με το σώμα της στον ουρανό—οι λόγιοι έχουν λίγα να πουν λόγω του ότι δεν υπάρχει τίποτε στην Καινή Διαθήκη για οποιαδήποτε απ’ αυτές τις πεποιθήσεις.»
Το άλλο βιβλίο, γραμμένο στη Γαλλική από τον Καθολικό συγγραφέα Ζαν Ζηλ, έχει τον τίτλο Λε «φρερ ε σερ» ντε Ζεζού (Οι «αδελφοί και αδελφές» του Ιησού). Αυτό προκάλεσε πολλές αντιλογίες μεταξύ των Γάλλων Καθολικών. Και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο, αφού ο συγγραφέας καταλήγει συμπερασματικά ως εξής:
«Συντομευτικά και με μετρημένα λόγια λόγω πίστεως στην [Καθολική] Εκκλησία, πιστεύω ότι μπορώ να συνοψίσω την έρευνά μου ως εξής. . .Τα ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ Ευαγγέλια παρέχουν συναφή αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Ιησούς είχε πραγματικούς αδελφούς και αδελφές στην οικογένειά του. . . Εν όψει αυτού του συνεχούς πλήθους των αποδείξεων, η παραδοσιακή θέσις [της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας] φαίνεται εύτρωτη και εύθραυστη.»
Οι Κίνδυνοι της Λατρείας προς τη Μαρία
Αναγνωρίζοντας τους κινδύνους της λατρείας προς τη Μαρία, η Καθολική Εγκυκλοπαιδεία δηλώνει: «Δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε ότι αυτή η λατρεία του λαού προς την Παναγία συχνά εγίνετο με παραλογισμούς και καταχρήσεις.» Στο τέλος του τετάρτου αιώνα, ο Καθολικός «άγιος» Επιφάνειος καταδίκασε την προσφορά άρτων στη Μαρία, δηλώνοντας: «Κανείς ας μη λατρεύη τη Μαρία.» Η ίδια εγκυκλοπαιδεία μας λέει: «Στο κέντρο της κορυφής του Καθεδρικού ναού του Παρέντζο, υπάρχει ένα μωσαϊκό που χρονολογείται από το 540, και στο οποίο αυτή [η Μαρία] παριστάνεται ενθρονισμένη σαν Βασίλισσα του Ουρανού.»
Δεν ήταν ακριβώς το ίδιο είδος ειδωλολατρίας που προκάλεσε την οργή του Θεού στην εποχή του Ισραήλ; Η Βίβλος λέει σχετικά: «Οι υιοί συλλέγουσι ξύλα και οι πατέρες ανάπτουσι το πυρ και αι γυναίκες ζυμόνουσι την ζύμην, διά να κάμωσι πέμματα εις την βασίλισσαν του ουρανού και να κάμωσι σπονδάς εις άλλους θεούς, διά να με παροξύνωσι.»—Ιερ. 7:18· 44:15-30.
Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει ακόμη. Ο Ντάνιελ Λ. Μιλιόρε, έκτακτος καθηγητής της θεολογίας στη θεολογική σχολή Πρίνσετον έγραψε πρόσφατα: «Οι παραβάσεις μας ως προς τη Μαρία είναι αναρίθμητες. . . Την έχομε κάνει Βασίλισσα του Ουρανού.» Ο Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Κάρτερ του Τορόντο, έδωσε την ακόλουθη εξήγησι για το λόγο για τον οποίο η Β΄ σύνοδος του Βατικανού προσπάθησε να σβήση τη λατρεία για τη Μαρία: «Η Σύνοδος είχε κατά νου το είδος των καταχρήσεων που παρατηρούνται, παραδείγματος χάρι, σε μερικές Λατινο-Αμερικανικές χώρες όπου η Μαρία μερικές φορές είχε το προβάδισμα σε όλα τα πράγματα.» Οι «καταχρήσεις» στις οποίες η λατρεία για τη Μαρία μπορεί να οδηγήση γίνονται πολύ φανερές σε μέρη προσκυνήσεων της Μαρίας όπως η Λούρδη στη Γαλλία, και η Φατίμα στην Πορτογαλία.
Εκτός από τον κίνδυνο για τους Καθολικούς, η Μαριολατρία, χωρίς αμφιβολία, αποτελεί ένα διαιρετικό παράγοντα στο Χριστιανικό κόσμο, επειδή οι περισσότεροι Προτεστάντες απορρίπτουν τη λατρεία της Μαρίας, θεωρώντας την ειδωλολατρία. Και οι πληροφορίες που δόθηκαν ανωτέρω δείχνουν ότι οι Καθολικοί διαφωνούν μεταξύ τους ως προς τη Γραφική υποστήριξι των δογμάτων σχετικά με τη Μαρία.
Επομένως, είναι σαφές ότι με την αναβίωσι της λατρείας της Μαρίας, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄, δεν κάνει τίποτε για να ενώση τους Καθολικούς μεταξύ τους ή να τους φέρη πιο κοντά στις άλλες θρησκείες του Χριστιανικού κόσμου. Και το χειρότερο, δεν κάνει τίποτε για να αναβιώση την αληθινή Χριστιανοσύνη όπως ασκείτο από τους αποστόλους και τους πρώτους μαθητές του Χριστού.
Ισορροπημένη Άποψις για τη Μαρία
Ο σκοπός αυτού του άρθρου, ασφαλώς, δεν είναι να κατηγορήση τους ειλικρινείς Καθολικούς, ιδιαίτερα τις Καθολικές γυναίκες που έχουν φθάσει να θεωρούν τη Μαρία σαν μια στοργική και τρυφερή μεσίτρια, μια μεσίτρια που κατανοεί τα παθήματα των γυναικών. Η Βίβλος μάς επιτρέπει να δείχνωμε σεβασμό και μάλιστα αγάπη στη Μαρία, σαν μια πιστή μαθήτρια του Ιησού. (Πράξ. 1:14) Οι Γραφές σαφώς δείχνουν ότι η Μαρία, σαν κεχρισμένη Χριστιανή, θα ‘ανίστατο με πνευματικό σώμα,’ για να ‘κληρονομήση τη βασιλεία του Θεού,’ μαζί με τους 12 αποστόλους και άλλους πιστούς Χριστιανούς του πρώτου αιώνα.—1 Κορ. 15:42-54· 1 Θεσ. 4:13-16.
Εν τούτοις, πουθενά η Βίβλος δεν μας εξουσιοδοτεί να λατρεύωμε τη Μαρία ή να προσευχώμεθα σ’ αυτήν για μεσιτεία. Οι προσευχές μας πρέπει ν’ απευθύνωνται στον Θεό μέσω του Χριστού. (Ιωάν. 14:6, 13· Πράξ. 4:12) Οι Καθολικές γυναίκες, και οι άνδρες, επίσης, δεν πρέπει να πιστεύουν ότι θα βρουν λιγότερη συμπάθεια και κατανόησι όταν προσεύχονται στον Θεό στο όνομα του Χριστού, από ό,τι όταν προσεύχωνται στη Μαρία.
Για τον Θεό διαβάζομε: «Καθώς σπλαγχνίζεται ο πατήρ τα τέκνα, ούτως ο Κύριος σπλαγχνίζεται τους φοβουμένους αυτόν.» Διότι αυτός γνωρίζει, την πλάσιν ημών, ενθυμείται ότι είμεθα χώμα.» (Ψαλμ. 103:13, 14) Και για τον Ιησού είναι γραμμένο:«Διότι δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ’ ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας.»—Εβρ. 4:15· βλέπε επίσης Φιλιππησίους 4:6, 7.
Έτσι, προσκαλούμε τους ειλικρινείς Καθολικούς που ανοίγουν την καρδιά τους στη Μαρία, να μάθουν από τη Βίβλο πώς να προσεύχωνται, το ίδιο θερμά στον Θεό μέσω του Χριστού. Αρχίστε διαβάζοντας τα ανωτέρω εδάφια. Ύστερα πάρτε περισσότερες πληροφορίες γράφοντας στους εκδότες του Ξύπνα!
[Πλαίσιο στη σελίδα 19]
ΑΣ ΜΙΛΗΣΗ Η ΒΙΒΛΟΣ ΜΟΝΗ ΤΗΣ
Ήταν η Μαρία η Μητέρα του Θεού;
«Δια τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή Υιός Θεού [όχι Θεός].»—Λουκ. 1:35.
Γεννήθηκε η Μαρία Χωρίς Αμαρτία;
«Εάν γυνή τις συλλάβη και γεννήση αρσενικόν, τότε θέλει είσθαι ακάθαρτος επτά ημέρας. . . Και αφού πληρωθώσι αι ημέραι του καθαρισμού αυτής,. . .θέλει φέρει αρνίον ενιαύσιον. . .εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου προς τον ιερέα. . . Εάν όμως δεν ευπορή να φέρη αρνίον, τότε θέλει φέρει δύο τρυγόνας ή δύο νεοσσούς περιστερών, μίαν δια ολοκαύτωμα και μίαν δια προσφοράν περί αμαρτίας· και θέλει κάμει εξιλέωσιν υπέρ αυτής ο ιερεύς, και θέλει καθαρισθή.» (Λευιτ. 12:2, 6, 8) «Και ότε επληρώθησαν αι ημέραι του καθαρισμού αυτής κατά τον νόμον του Μωυσέως, [ο Ιωσήφ και η Μαρία] ανεβίβασαν αυτόν [τον Ιησούν] εις Ιεροσόλυμα δια να παραστήσωσιν εις τον Κύριον. . .και δια να προσφέρωσι θυσίαν κατά το ειρημένον εν τω νόμω του Κυρίου, ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστερών [η μία σαν προσφορά ολοκαυτώματος, και η άλλη σαν προσφορά περί αμαρτίας για τη Μαρία].»—Λουκ. 2:22, 24
Παρέμεινε Παρθένος η Μαρία μετά τη Γέννησι του Ιησού;
«Ο Ιωσήφ παρέλαβε την γυναίκα αυτού, και δεν εγνώρισεν αυτήν [«δεν είχε σχέσεις μαζί της»—Καθολική Βίβλος της Ιερουσαλήμ], εωσού εγέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν.»—Ματθ. 1:24, 25.
Απέκτησε η Μαρία άλλα παιδιά μετά τη γέννησι του Ιησού;
«Εγέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον και εσπαργάνωσεν αυτόν.» (Λουκ. 2:7) «Δεν είναι ούτος ο υιός του τέκτονος; Η μήτηρ αυτού δεν λέγεται Μαριάμ, και οι αδελφοί [αδελφοί, όχι συγγενείς ή εξάδελφοι] αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; Και αι αδελφαί αυτού δεν είναι πάσαι παρ’ ημίν;—Ματθ. 13:55, 56.
Μήπως με τη λέξι «Αδελφοί» θα Μπορούσε η Βίβλος να Αναφέρεται στους Μαθητές του Ιησού, τους Πνευματικούς Αδελφούς Του;
«Μετά τούτο κατέβη εις Καπερναούμ αυτός και η μήτηρ αυτού και οι αδελφοί αυτού και οι μαθηταί αυτού.» (Ιωάν. 2:12) «Είπον λοιπόν προς αυτόν οι αδελφοί αυτού· Μετάβηθι εντεύθεν και ύπαγε εις την Ιουδαίαν, δια να ίδωσι και οι μαθηταί σου τα έργα σου, τα οποία κάμνεις. Διότι ουδέ οι αδελφοί αυτού επίστευον εις αυτόν.»—Ιωάν. 7:3, 5.
Ανελήφθη το Φυσικό Σώμα της Μαρίας στον Ουρανό;
«Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά, ανίσταται εν αφθαρσία· σπείρεται σώμα ζωϊκόν, ανίσταται σώμα πνευματικόν. Τούτο δε λέγω αδελφοί, ότι σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν.»—1 Κορ. 15:42, 44, 50.
Πρέπει οι Προσευχές να Απευθύνονται στη Μαρία
«Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι’ εμού. Και ό,τι αν ζητήσητε εν τω ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο, δια να δοξασθή ο Πατήρ εν τω Υιώ.»—Ιωάν. 14:6, 13.