Τι Πρέπει να Λέγουν οι Θρησκευτικές Ομιλίες;

Πιο πολλοί άνθρωποι ακούουν θρησκευτικές ομιλίες από κάθε άλλη φορά. Λέγουν όμως οι δημοφιλείς θρησκευτικές ομιλίες ό,τι θα έπρεπε να λέγουν;

«ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ θρησκευτικές ομιλίες ενενήντα εννέα τοις εκατό είναι οχληρές,» είπε κάποτε ο Αμερικανός κληρικός Χένρυ Ουώρντ Μπήσερ. «Είναι σαν καμπαναριά χωρίς καμπάνες μέσα τους· τα πράγματα καθηλώνονται ψηλά στον αέρα, και χρησιμεύουν για στολισμό, προσελκύουν την παρατήρησι, αλλά δεν στεγάζουν κανένα, δεν θερμαίνουν κανένα, δεν βοηθούν κανένα.»

Εφόσον οι θρησκευτικές ομιλίες μπορούν να ελκύσουν την προσοχή και ν’ αποκληθούν «μεγάλες» χωρίς να βοηθούν κανένα, θα έπρεπε να δαπανήσωμε χρόνον για να εξετάσωμε τις «ομιλίες» που ακούμε Αυτό θ’ αποδειχθή πολύτιμο. Ο λόγος του Θεού λέγει: «Ο λαός μου ηφανίσθη δι’ έλλειψιν γνώσεως.» (Ωσηέ 4:6) Θα έπρεπε, λοιπόν, να βεβαιωθούμε αν λαμβάνωμε τη γνώσι που θα μας προφυλάξη από την καταστροφή.

Είναι, επίσης, ειδικά επίκαιρο να εξετάζωμε τις ομιλίες. Η λεγομένη θρησκευτική αναζωογόνησις προχωρεί γοργά, αλλά το ίδιο και το ποσοστό της αυξήσεως του εγκλήματος. Οι εκκλησίες αυξάνουν τα ήθη καταπίπτουν. Ακούομε δε φράσεις όπως αυτές, «Το έγκλημα ακμάζει καλύτερα εκεί όπου τα κωδωνοστάσια των εκκλησιών είναι πυκνότερα,» και, «Κορεσμένοι από ‘ομιλίες’ ειδωλολάτραι των στασιδιών.» Ακούομε για απίστευτη άγνοια της Αγίας Γραφής ή, όπως το διετύπωσε ο Μπίλλυ Γκραμ: «Πολύ λίγοι από μας γνωρίζουν κάτι από το άγγελμα της Αγίας Γραφής.» Σε τι αφορά αυτή η επαίσχυντη κατάστασις πραγμάτων; Δεν αφορά στις ‘ομιλίες’; Διότι, αν οι θρησκευτικές ομιλίες λέγουν ό,τι θα έπρεπε να λέγουν, οι κορεσμένοι από ‘ομιλίες’ άνθρωποι θα εγνώριζαν το άγγελμα της Αγίας Γραφής και θα διαβιούσαν σε αρμονία με τις ηθικές αρχές του αγίου λόγου του Θεού. Σαφώς κάτι το εσφαλμένον υπάρχει. Για να βρούμε τι είναι αυτό, ας προσέξωμε τις σημερινές δημοφιλείς «ομιλίες».

ΕΙΔΗ ΔΗΜΟΦΙΛΩΝ ΟΜΙΛΙΩΝ

Το ραδιόφωνο και η τηλεόρασις κατέστησαν πολύ γνωστές τις ‘ομιλίες’ των ανταγωνιζομένων. Η γνώσις που περιέχεται στις ‘ομιλίες’ αυτές, αν τις εξετάση κανείς προσεκτικά, περιορίζεται συνήθως στο να εκτίθεται η αμαρτωλή κατάστασις του κόσμου και να παρακαλήται ο λαός να μετανοήση και να δεχθή τον Χριστόν. Από τον απέραντο ωκεανό της Γραφικής γνώσεως η ομιλία του ευαγγελιστού παρέχει μόνο λίγες σταγόνες. Μπορεί να λεχθή ότι δεν είναι σκοπός του ευαγγελιστού το να εξηγήση το όλον άγγελμα της Αγίας Γραφής, ότι μάλλον σκοπός του είναι το να υποκινήση τους ανθρώπους να πηγαίνουν στην εκκλησία. Αλλ’ αφού πάνε οι άνθρωποι στην εκκλησία τι ακούνε; Περισσότερα από τα ίδια, περισσότερα περί «μετανοίας από νεκρών έργων, και πίστεως εις Θεόν.» Αυτό λέγεται στην Αγ. Γραφή ‘αρχική διδασκαλία του Χριστού.’ (Εβρ. 6:1) Αλλ’ οι σημερινές δημοφιλείς ομιλίες συχνά λέγουν ολίγα και για την αρχική ακόμη διδασκαλία, η δε Γραφή παραμελείται. Οι ‘ομιλίες’, λοιπόν, γενικά εμπίπτουν σε μια από τις τέσσερες κύριες κατηγορίες ή σ’ ένα μείγμα αυτών.

Πρώτον, είναι μια πολιτική ομιλία. Η επιτόπιος, η εθνική και η διεθνής πολιτική παρέχουν αφθονία ύλης του θέματος. Όλοι σχεδόν έχουν διαβάσει στις εφημερίδες για κάποιον πολιτικό λόγο που εξεφώνησε ένας κληρικός. Η πολιτική απετέλεσε θέμα ομιλίας τόσο συχνά στην Αμερική ώστε ο Ντέιβιντ Λώρενς υπεχρεώθη να γράψη σ’ ένα εμπορικό περιοδικό, το Γιουνάιτετ Σταίητ Νιους εντ Ουώρλντ Ρηπόρτ, για την τάσι των κληρικών. «Είναι τώρα καιρός όλων των καιρών,» είπε ο αρθρογράφος, «να διδάξουν οι κληρικοί τη Χριστιανοσύνη και όχι να γίνωνται οι ίδιοι αμαρτωλοί μέσα στις ανήθικες περιοχές της σημερινής πολιτικής.»

Δεύτερον, είναι η ομιλία των συγχρόνων γεγονότων. Είναι όμοια με την πολιτική ομιλία με τη διαφορά ότι είναι πιθανώτερο ν’ ασχολήται με κοινωνιολογικά προβλήματα. Όσο για τη γνωσιολογική αξία των ομιλιών αυτών, ο Καθηγητής Μάρκος Μπαρθ της Ομοσπονδιακής Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Σικάγου λέγει το εξής, ομιλώντας για την επιστροφή των Αμερικανών στη θρησκεία: «Οι εκκλησίες είναι πλήρεις, αλλά το πρόβλημα είναι αν ακούη τίποτα το εκκλησίασμα σε ομιλίες τις οποίες τα μέλη του δεν έχουν διαβάσει ήδη στις πρωινές εφημερίδες.»—Τάιμ, 18 Φεβρουαρίου 1957.

Τρίτον, είναι η ομιλία για ψυχαγωγικώς ελαφρά ζητήματα. Αυτή μπορεί να πραγματεύεται για τα νεώτατα βιβλία που πωλούνται περισσότερο· μπορεί να παρουσιάζη τις ενδιαφέρουσες σκέψεις κάποιου διασήμου μη Βιβλικού συγγραφέως. Συχνά οι ομιλίες αυτές τείνουν περισσότερο προς την ψυχαγωγία παρά προς τη διδασκαλία. Ο κήρυξ μπορεί μάλιστα να παίζη στο ακροατήριο σχεδόν με τον τρόπο ενός παίκτου της τηλεοράσεως. Εκείνο που είναι πασιφανές γι’ αυτές τις ομιλίες είναι η πλήρης σχεδόν παραμέλησις της Αγ. Γραφής. Τα ολίγα Γραφικά εδάφια που χρησιμοποιούνται εκτείνονται και σε εξέδρες καταδύσεως για άλματα σε λίμνες ψυχαγωγικών θεμάτων.

Σχετικά με αυτό υπήρχε ένα κύριο άρθρο στο θρησκευτικό περιοδικό Σημερινή Θεολογία, του Απριλίου 1953, με θέμα «Η Παρακμή του Βιβλικού Κηρύγματος.» Το άρθρον έγραφε: «Η σύγχρονη έκλειψις Βιβλικού κηρύγματος δεν σημαίνει απλώς ότι οι κήρυκες δεν χρησιμοποιούν Γραφικά κείμενα· απεναντίας, Γραφικά κείμενα χρησιμοποιούνται συχνά, αλλά πολύ συχνά αποσπώνται από τα συμφραζόμενα και βίαια εξαναγκάζονται να προσδώσουν κάποια ομοιότητα Βιβλικού κύρους σε ιδέες και αισθήματα που είναι ημι-Βιβλικά. . . . Ένας σημαντικός όγκος κηρύγματος αποτελεί μωσαϊκόν ενδιαφερόντων ιστορημάτων ή προσωπικών ανεκδότων. Αυτό το κήρυγμα αποβλέπει στο να προξενήση ευαρέσκειαν, να κάνη τον λαό να προσέρχεται. Στην εποχή μας, το Βιβλικό κήρυγμα μειονεκτεί.»

Ο Γεώργιος Τζέφφρεϋ ήταν εκείνος, ο οποίος στις Διαλέξεις Ουώρρακ του 1949, περιέγραψε τις ομιλίες κηρύκων «των οποίων η μέθοδος προπαρασκευής φαίνεται να είναι η αναζήτησις τριών ανεκδότων, που εκτίθενται σαν τρία νησιά σε μια ομιλητική θάλασσα, το δε υπόλοιπο της ομιλίας συνίσταται σε κολύμβησι απνευστί από το ένα στο άλλο με τη ζωηρή ελπίδα της ασφαλούς προσορμίσεως.» Πολλές δημοφιλείς ‘ομιλίες’, χνουδωμένες με χιούμορ και αερώδους φύσεως πράγματα, μοιάζουν περισσότερο με λινοβάμβακο γλυκό [μαλλί της γρηάς] που πωλείται στα πάρκα διασκεδάσεως σε μικρά παιδιά, παρά με τη στερεή τροφή του Θείου λόγου για Χριστιανούς.

Τέταρτον, είναι η ομιλία που συνηθίζεται να χρησιμοποιήται τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για την ομιλία της ειρήνης του νοός και της αυτοπεποιθήσεως. Αυτή η ομιλία παρέχει έμπιστη διαβίωσι και θετικό συλλογισμό. Συνήθως λέγει ότι μπορεί κανείς να κατορθώση ό,τι θέλει να κατορθώση με τη βοήθεια του Θεού. Ο Πωλ Χούτσινσον, πρώην συντάκτης του Δη Κρίστσιαν Σέντσουρυ, δείχνοντας τον Νόρμαν Βίνσεντ Πήηλ ως παράδειγμα του ψυχολογικού αυτού τρόπου ομιλίας, έγραψε τα εξής στο περιοδικό Λάιφ της 11ης Απριλίου 1955:

«Οι ομιλίες του ακολουθούν ένα πρότυπο· αυτός ο ίδιος θα πη, ‘Όταν ακούσατε μια, τις ακούσατε όλες.’ Λάβετε τα θέματα των πρώτων έξη ομιλιών που εκήρυξε εφέτος, κι έχετε το υπόδειγμα αυτό: ‘Το Κλειδί της Αυτοπεποιθήσεως,’ ‘Πώς να Αισθάνεσθε Ζωντάνια κι Ευεξία,’ ‘Τρόποι Βελτιώσεως της Καταστάσεώς Σας,’ ‘Θαυμάσια Αποτελέσματα Πιστής Στάσεως,’ ‘Ζωή με Χαρωπή Ζωτικότητα,’ ‘Αποβάλατε τον Φόβο από τις Σκέψεις Σας,’. . . Συχνά επικρίνεται από τους άλλους κληρικούς, επειδή δεν προσέχει πολύ τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.»

ΟΜΙΛΙΕΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

Αφού εξετάσαμε τους κυριωτέρους τύπους των δημοφιλών ‘ομιλιών,’ τι πρέπει να σκεφθούμε; Ολίγο θα εσκεπτόμεθα γι’ αυτό—αν αυτές οι ‘ομιλίες’ εδίδοντο από ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κοινωνιολόγους, πολιτικούς, αναλυτάς ειδήσεων, κριτικούς βιβλίων και χιουμοριστάς τηλεοράσεως. Αλλά δεν είναι αυτοί. Κληρικοί δίνουν τις ομιλίες! Οι ομιλίες εκφωνούνται από ανθρώπους που υποτίθεται ότι κηρύττουν τον λόγον του Θεού! Εκφωνούνται από ανθρώπους, οι οποίοι θα έπρεπε να προμηθεύουν πνευματική τροφή, τη γνώσι που χρειάζονται οι άνθρωποι για να γνωρίζουν τους σκοπούς του Θεού και το πώς μπορούν οι άνθρωποι να εναρμονίσουν τη ζωή τους με το θέλημα του Θεού αντί να χρησιμοποιούν τον Θεό για το θέλημά τους. Οι δημοφιλείς ομιλίες, λοιπόν, απέτυχαν. Κατέστησαν άσχετες με τη βασιλεία του Θεού, άσχετες με τις ηθικές υποχρεώσεις του ανθρωπίνου γένους, άσχετες με τις ανάγκες εκείνων που εκζητούν ζωή.

Πρόκειται για μια παρατήρησι που κάνουν όχι σπάνια οι κληρικοί. Ιδέτε τη δήλωσι του Επισκοπελιανού κήρυκος—συγγραφέως Μπέρναρντ Ίντιγκς Μπελ, όπως αναγράφεται στον τόμο Τρέζορυ οφ δη Κρίστσιαν Φαίηθ: «Το ότι πλείστοι Χριστιανοί της εποχής μας δεν γνωρίζουν τι ζητεί ο Θεός ή τι διδάσκει ο Χριστός οφείλεται κατά μέγα μέρος στην απιστία του κλήρου προς το προφητικόν έργον σ’ αυτό επίσης οφείλεται και το ότι η Χριστιανοσύνη έχει γίνει όχι πολύ περισσότερο από μια κενή και ευγενική συμβατικότης! Ως τέτοια η Χριστιανοσύνη είναι χωρίς σημασία, είναι αυθάδης. Είναι περίπου καιρός που εμείς οι ιερείς πρέπει να ξαναρχίσωμε να διδάσκωμε χωρίς διφορούμενους όρους τι αποκαλύπτει ο Χριστός για τον άνθρωπο, για τους λόγους για τους οποίους οι πολιτισμοί πέφτουν στην αναρχία, και η ζωή των ατόμων κατά το πλείστον γίνεται μάταιη και δυστυχής, να διδάσκωμε περί του Θεού και τι ο Θεός μπορεί να κάμη σ’ εμάς ώστε η γη να είναι υποφερτή! Εμείς οι ιερείς αμαρτήσαμε.»

Ιδού, αληθώς, πράγματα που θα έπρεπε να περιέχουν οι θρησκευτικές ομιλίες· αλλ’ οι πάστορες δεν τα λέγουν. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να γνωρίζουν γιατί η ανομία «κυριάρχησε σ’ αυτόν τον κόσμο, ειδικά από το έτος 1914· γιατί η ασέβεια ηυξήθη τόσο επικίνδυνα. Οι ομιλίες πρέπει να δίνουν τα νόημα που υπάρχει πίσω από τα παγκόσμια γεγονότα. Οι ομιλίες πρέπει να εξηγούν με κάθε σαφήνεια το ότι ζούμε στον «έσχατον καιρόν» αυτού του κόσμου και το πώς γνωρίζομε ότι έτσι είναι. Οι ομιλίες πρέπει ν’ αποκαλύπτουν τη βασική αιτία για την, αύξησι της ασεβείας, ότι αυτή είναι το αποτέλεσμα ενός πολέμου στον ουρανό, στον οποίον ο Χριστός και οι άγγελοί του κατέρριψαν τον Σατανάν ή Διάβολον και τους δαίμονες του στη γειτονία της γης. «Ουαί,» λοιπόν, «εις τους κατοικούντας την γην»! Γιατί; «Διότι κατέβη ο Διάβολος εις εσάς έχων θυμόν μέγαν, επειδή γνωρίζει ότι ολίγον καιρόν έχει.» Αυτά είναι ζωτικά γεγονότα, αν πρόκειται να κατανοήσωμε τον σημερινό αναστατωμένο κόσμο. Κι εν τούτοις οι δημοφιλείς ‘ομιλίες,’ αν και δαπανούν πολύν χρόνον περί της ασεβείας που υπάρχει στον κόσμο, σπάνια—αν κάποτε γίνεται αυτό—εξηγούν τη ριζική αυτή αιτία της παγκοσμίου στενοχωρίας.—Αποκάλ. 12:7-12

Κατά τους λόγους του Δρος Άλμπερτ Σβάιτσερ, «Η θρησκεία δεν έχει μόνο να εξηγήση τον κόσμο. Έχει επίσης ν’ ανταποκριθή στην ανάγκη που αισθάνομαι, να δοθή ένας σκοπός στη ζωή μου.» Ωστόσο, ποιο σαφή σκοπό έδωσαν στους ανθρώπους οι λαοφιλείς ‘ομιλίες’; Την οδόν της κοσμικής επιτυχίας με την ψυχολογία και τη χρησιμοποίησι του Θεού· αυτός όμως δεν είναι ο σκοπός που προβάλλει η Αγία Γραφή. Ο λόγος του Θεού δείχνει τη ματαιότητα των υλικών επιδιώξεων και ότι το μόνο πράγμα που είναι πραγματικά ουσιώδες είναι το να υπηρετούμε τον Θεό, να υπακούωμε στις εντολές του, να επιζητούμε να έχωμε μερίδα στη διεκδίκησι του ονόματός του. Το μέγα ζήτημα σήμερα δεν είναι το ποιος θα διακυβερνήση τη γη, αλλά ποιος θα διακυβερνήση το σύμπαν: Ο Σατανάς ή Διάβολος, ή ο Ιεχωβά Θεός; Αυτό είναι το ζήτημα που σύντομα πρόκειται ν’ αποφασισθή υπέρ του Θεού. Μακάριοι είναι εκείνοι που σκοπεύουν να είναι στην ορθή πλευρά του ζητήματος. Για να το πράξη κανείς αυτό πρέπει να γνωρίζη για τη βασιλεία του Θεού.

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝΙΖΟΥΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

Πόσες όμως λαοφιλείς ‘ομιλίες’ λέγουν κάτι καμμιά φορά για τη βασιλεία του Θεού ως του κυρίου θέματος της Αγίας Γραφής; Οι λόγοι του Ιησού ετόνιζαν τη Βασιλεία. Προτού ο Ιησούς πη μια παραβολή συχνά έκανε προεισαγωγή με τη φράσι «η βασιλεία των ουρανών,» τονίζοντας έτσι ότι η παραβολή εδίδασκε μια αλήθεια σχετική με τη Βασιλεία. Οι ομιλίες, λοιπόν, πρέπει να τονίζουν τη Βασιλεία δείχνοντας ότι αυτή είναι ουράνια, αλλά θα φέρη ευλογίες στη γη· διότι πρέπει να διακυβερνήση το σύμπαν. Αντί της διεφθαρμένης πολιτικής του κόσμου τούτου, οι ομιλίες πρέπει να υποδεικνύουν τη βασιλεία, αφού ο Χριστός σαφώς εδήλωσε: «Η βασιλεία η εμή δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.» (Ιωάν. 18:36) Επάνω απ’ όλα, οι θρησκευτικές ομιλίες έπρεπε να εξηγούν ότι η βασιλεία του Θεού, εις χείρας του Χριστού Ιησού, έχει ήδη ιδρυθή στον ουρανό με επακόλουθο τον πόλεμο στον ουρανό. Αυτά είναι σοβαρά νέα, νέα για επικεφαλίδες! Ωστόσο ο κόσμος υπνώττει, οι δε λαοφιλείς ομιλίες το δείχνουν αυτό.

Οι θρησκευτικές ομιλίες έπρεπε να διδάσκουν τους ανθρώπους για τι προσεύχονται όταν κάνουν την Κυριακή προσευχή: «Ελθέτω η βασιλεία σου· γεννηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.» Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν ότι προσεύχονται να έλθη η ουράνια βασιλεία του Θεού κατά του κόσμου τούτου καταστρέφοντάς τον, κάνοντας ό,τι ο προφήτης Δανιήλ προείπε ότι θα έκανε η βασιλεία του Θεού: «Θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας.»—Ματθ. 6:10· Δαν. 2:44.

Και πόσες δημοφιλείς ‘ομιλίες’ μνημονεύουν ποτέ το γεγονός με το οποίον η βασιλεία του Θεού καταστρέφει τον πονηρόν αυτόν κόσμο; Πόσες φορές η Γραφή αναφέρεται στο μεγάλο έργον της καταστροφής που θα εκτελέση η βασιλεία του Θεού στον πόλεμο του Αρμαγεδδώνος, που καλείται ‘ο πόλεμος της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος’! Σημειώστε ολίγες μόνον από τις πολλές παραπομπές της Γραφής σ’ αυτό το γεγονός: «Η ημέρα του θυμού του Ιεχωβά,» ‘η ημέρα της οργής και της αποκαλύψεως της δικαιοκρισίας του Θεού,’ ‘η ημέρα της κρίσεως και της απωλείας των ασεβών ανθρώπων,’ «όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ’ ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού, εν πυρί φλογός, κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν, και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού,» και το κατακόρυφον της ‘θλίψεως της μεγάλης, οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει’.—Αποκάλ. 16:14, 16· Σοφον. 2:2, ΑΣ· Ρωμ. 2:5· 2 Πέτρ. 3:7· 2 Θεσ. 1:7, 8· Ματθ. 24:21.

Μια θρησκευτική ομιλία, λοιπόν, πρέπει να δείχνη τι θα καταστήση δυνατόν η βασιλεία του Θεού—ένα νέο κόσμο! Η Γραφή τον χαρακτηρίζει αυτόν ως «νέους ουρανούς και νέαν γην [που] προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί.» Ο Θείος πόλεμος του Αρμαγεδδώνος, εξαφανίζοντας τον παλαιόν αυτόν κόσμον και εκδιώκοντας τον Σατανάν ή Διάβολον και τους δαίμονές του, θα διανοίξη την οδόν για τον νέο κόσμο. Έτσι, μια ομιλία θα έπρεπε να δείχνη τις ευλογίες του νέου κόσμου, το πώς οι άνθρωποι θα ζουν επάνω στη γη με ανθρώπινη τελειότητα, πώς «θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον· ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον.»—2 Πέτρ. 3:13· Αποκάλ. 21:4

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΤΙ ΝΑ ΠΡΑΞΩ;

Μια θρησκευτική ομιλία πρέπει να κάμη και περισσότερα ακόμη. Πρέπει ν’ απαντήση στο ερώτημα: Τι πρέπει να πράξω; Πρέπει να τονίζη καθαρά τις ηθικές υποχρεώσεις του ανθρώπου, το πώς πρέπει ο άνθρωπος να ζη σύμφωνα με τις υψηλές ηθικές αρχές της Γραφής αν πρόκειται ν’ αποκτήση ζωή στον νέο κόσμο, είτε με ανάστασι εκ νεκρών, είτε με το να επιζήση από τον Αρμαγεδδώνα. Επίσης, μια θρησκευτική ομιλία πρέπει να παροτρύνη τους ακροατάς να ζουν για εκείνο τον νέο κόσμο υπακούοντας στ’ αγαθά νέα της Βασιλείας. Πώς; Με συμμετοχή στη διασάλπισι της προειδοποιητικής μαρτυρίας που προείπε ο Χριστός ότι πρέπει να γίνη: «Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη, προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη· και τότε θέλει ελθεί το τέλος.» (Ματθ. 24:14) Πριν από το τέλος του παρόντος κόσμου στον Αρμαγεδδώνα, πρέπει να δοθή μαρτυρία για την εγκαθιδρυμένη βασιλεία του Θεού και για το τι αυτή θα επιφέρη γρήγορα στον πονηρό αυτόν κόσμο. Οι λαοφιλείς ομιλίες δεν δίνουν αυτή τη μαρτυρία.

Τι λοιπόν βλέπομε; Ό,τι ακριβώς και ο Βρεττανός επίσκοπος Χ. Ρ Λ. Σέππαρντ, άλλοτε αρχιμανδρίτης του Καθεδρικού Ναού του Καντέρμπουρυ και κανονικός του Καθεδρικού Ναού του Αγ. Παύλου, παρετήρησε στο βιβλίο του Η Ανυπομονησία Ενός Ιερέως:

«Είμαι αναγκασμένος, με τη μεγαλύτερη απροθυμία, να πιστέψω ότι οι Εκκλησίες σύσσωμα παρεξήγησαν πολύ το άγγελμα του Ιδρυτού των . . . ότι αυτό που επιζή και τελείται σήμερα δια των Εκκλησιών ως Χριστιανοσύνη, είναι μια γελοιογραφία του τι εσκόπευε ο Χριστός να διδάξη. Οι Εκκλησίες χρειάζονται πολύ περισσότερο από μια πρόχειρη επιδιόρθωσι. Είναι ανάγκη να ιδρυθή μια Χριστιανική Κοινωνία κατά την αποκάλυψι του Ιησού Χριστού· αλλ’ αν αυτή η Κοινωνία πρόκειται να είναι σύμφωνα με τον νουν του Χριστού, φαντάζομαι ότι πρέπει να διαφέρη τόσο πλήρως σε ευρύτητα και όψι από κάθε Εκκλησία που υπάρχει σήμερα, ώστε δύσκολα να μπορή ν’ αναγνωρισθή ότι ανήκει στην οικογένεια των Εκκλησιών όπως τις γνωρίζομε σήμερα.»

Τι αποκαλυπτική δήλωσις—ότι αν οι άνθρωποι πρόκειται να ασκούν Χριστιανοσύνη σύμφωνα με τον νουν του Χριστού, θα είναι ανάγκη να υπάρχη μια κοινωνία απείρως ανόμοια με τις ωργανωμένες εκκλησίες του «Χριστιανισμού»! Λοιπόν, βλέπομε μήπως μια κοινωνία Χριστιανών που να ζουν σύμφωνα με τον νουν του Χριστού, να κηρύττουν σύμφωνα με τον νουν του Χριστού και να είναι τόσο ανόμοια με τις ωργανωμένες εκκλησίες που πλήττει ακριβώς αυτό το γεγονός;

Βλέπομε καμμιά κοινωνία Χριστιανών των οποίων οι ομιλίες εξηγούν τον κόσμο, εξηγούν τη ριζική αιτία της ασεβείας, εξηγούν γιατί τα πράγματα στον κόσμο είναι έτσι όπως είναι;

Βλέπομε καμμιά Χριστιανική κοινωνία που να δίνη μαρτυρία για τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού που ήδη εγκαθιδρύθη στους ουρανούς και διασαλπίζει την προειδοποίησι της εγγύτητος του Αρμαγεδδώνος;

Βλέπομε καμμιά κοινωνία Χριστιανών, των οποίων οι ομιλίες βοηθούν τους ανθρώπους να ζουν σύμφωνα με τις ηθικές αρχές της Αγίας Γραφής, των οποίων οι ομιλίες προειδοποιούν τους ανθρώπους με την ελπίδα της αιωνίου ζωής επάνω στη γη στον νέο κόσμο του Θεού, και των οποίων οι ομιλίες τονίζουν τον μόνο τρόπο του να επιζήσουν οι άνθρωποι από τον Αρμαγεδδώνα στον νέο κόσμο του Θεού;

Πράγματι βλέπομε μια τέτοια κοινωνία! Καταφανής είναι η ταυτότης αυτής της κοινωνίας· διότι μια μόνο οργάνωσις υπάρχει σήμερα στον κόσμο που τα κηρύττει όλα αυτά και τα πράττει. Είναι η κοινωνία Νέου Κόσμου των μαρτύρων του Ιεχωβά. Στις Αίθουσες Βασιλείας των μαρτύρων του Ιεχωβά—και στη γειτονιά σας πιθανόν να υπάρχη μια τέτοια αίθουσα—μπορείτε ν’ ακούσετε αυτές τις ομιλίες, ομιλίες που λέγουν ό,τι έπρεπε να πουν. Δεν περιφέρεται δίσκος για εισφορές, ούτε δαπάνη για σας. Γι’ αυτό, κατά τους λόγους της Αγ. Γραφής: «Έλθετε, αγοράσατε οίνον και γάλα, άνευ αργυρίου και άνευ τιμής. Δια τι εξοδεύετε αργύρια ουχί εις άρτον;»—Ησ. 55:1, 2.