Μέρος 22—«Γενηθήτω το Θέλημά Σου Επί της Γης»

Λίγον καιρό πριν πέση η άλλοτε ισχυρή Βαβυλωνιακή παγκόσμια δύναμις προ των κατακτητών Μήδων και Περσών, ο αιχμάλωτος Ιουδαίος εξόριστος Δανιήλ ο προφήτης ωραματίσθη το πώς η διάδοχος, Μηδο-Περσική αυτοκρατορία θ’ ανετρέπετο κι αυτή από τον Έλληνα κατακτητή, Αλέξανδρο τον Μέγαν, και θα την διεδέχετο η Μακεδονική ή Ελληνική Αυτοκρατορία και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις που θα είχαν να κάνουν με τον λαό του Ιεχωβά, του οποίου ο Δανιήλ αποτελούσε μέλος. Στο όγδοο κεφάλαιο της προφητείας του Δανιήλ, ο Μέγας Αλέξανδρος εξεικονίσθη από ένα περίβλεπτο κέρας μεταξύ των οφθαλμών ενός τράγου. Ο θάνατος του Αλεξάνδρου εξεικονίσθη από τη θραύσι του μεγάλου κέρατος. Αλλ’ απ’ αυτό ανεφύησαν τέσσερα κέρατα, που εξεικόνιζαν τις τέσσερες Ελληνικές αυτοκρατορίες, οι οποίες διεμορφώθησαν από τις κτήσεις του Αλεξάνδρου. Από ένα απ’ αυτά τα τέσσερα κέρατα ανεφύη ένα «μικρόν κέρας» που έγινε πολύ ισχυρό στη γη. Η ιστορική εκπλήρωσις τη Βιβλικής προφητείας απέδειξε ότι το συμβολικό αυτό «μικρόν κέρας» δεν επρόκειτο να είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που κατεβρόχθισε τις τέσσερες Ελληνικές Αυτοκρατορίες, αλλά το μετέπειτα «ιμπεριαλιστικό» σύστημα που ανέκυψε από ό,τι ήταν άλλοτε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή, Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις. Αυτή άρχισε στη Βρεττανία, όπου κυριαρχούσε η Ρώμη ως το έτος 436 μ.Χ.

18. Πώς, τώρα, το «μικρόν κέρας» ανεφύη από ένα απ’ τα τέσσερα κέρατα κι εμεγαλύνθη προς νότον, προς ανατολάς και προς την «γην της δόξης»;

¹⁸ Στον δέκατο έβδομο αιώνα, επί των ημερών της Βασιλίσσης Ελισάβετ Α΄, ξεκίνησε η Βρεττανία για την «ιμπεριαλιστική» της πορεία, το δε Βρεττανικό ναυτικό ήταν το πρόσφορο μέσον για την αποικιοκρατία της και την «ιμπεριαλιστική» της επέκτασι. Το έτος 1815 οι αντίπαλες ναυτικές δυνάμεις των Κάτω Χωρών, της Ισπανίας και της Γαλλίας έπαυσαν σχεδόν να υπάρχουν και ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο 1914 το Βρεττανικό ναυτικό ήταν ουσιαστικά η «θαλασσία αστυνομία του κόσμου· . . . το ναυτικό αυτό υπήρξε το κυριώτερο όργανο της αναπτύξεως και διατηρήσεως της μεγαλυτέρας αυτοκρατορίας που είδε ως τώρα ο κόσμος.»a Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο πολεμικός σύμμαχος της Βρεττανίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που είχαν αναπτυχθή από τις αρχικές δεκατρείς Βρεττανικές αποικίες, ανεδύθη με το μεγαλύτερο ναυτικό του κόσμου. Από τα προηγούμενα γίνεται φανερό πώς η εβδόμη παγκόσμια δύναμις, δηλαδή η Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις, προέβαλε όπως το «μικρόν κέρας» από ένα απ’ τα τέσσερα εκείνα κέρατα, στα οποία εθραύσθη το συμβολικό «μέγα κέρας», ο Μέγας Αλέξανδρος. Η ιστορία πιστοποιεί καλά το πώς αυτή η δυαδική παγκόσμια δύναμις της Βρεττανίας και Αμερικής, ως στενών συμμάχων με ισχυρούς δεσμούς, ηύξησε υπερβολικά προς νότον και ανατολάς και προς την «γην της δόξης.»

19. Τι εννοείται εδώ στην προφητεία με τη φράσι «γη της δόξης»;

¹⁹ Η «γη της δόξης» είναι η Βιβλική έκφρασις που σημαίνει την γην του Δανιήλ. (Δαν. 11:16, 41) Ο ίδιος ο Ιεχωβά την χαρακτηρίζει ως «γην την οποίαν προέβλεψα δι’ αυτούς, γην ρέουσαν γάλα και μέλι, ήτις είναι η δόξα πασών των γεών.» (Ιεζ. 20:6, 15) Είναι αληθές ότι στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι Βρεττανικές εκστρατευτικές δυνάμεις διεξήγαγαν στρατιωτική επιχείρησι στην Παλαιστίνη εναντίον της Τουρκίας και στις 9 Δεκεμβρίου 1917 η Ιερουσαλήμ εκυριεύθη από τον Βρεττανό στρατηγό Άλλεμπυ. Μετά τον πόλεμο η νεοσύστατη Κοινωνία των Εθνών ανέθεσε στη Βρεττανία την εντολή επί της Παλαιστίνης, για να συνεχισθή ως τις 14 Μαΐου 1948. Αλλ’ επειδή αυτό είναι προφητεία και περιέχει πολλά σύμβολα, η «γη της δόξης» συμβολίζει μάλλον την επίγεια κατάστασι του λαού του Ιεχωβά στη νέα του διαθήκη, τους πιστούς μάρτυράς του επάνω στη γη, στη διάρκεια της υπάρξεως της εβδόμης παγκοσμίου δυνάμεως. Αυτοί είναι οι «άγιοι» του Ιεχωβά επάνω στη γη ο δε απόστολος Παύλος λέγει σ’ αυτούς: «Συνανέστησε, και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις δια Ιησού Χριστού.»—Εφεσ. 2:6.

20. Ένεκα τούτου, πώς μπορούσε το Αγγλο-Αμερικανικό «μικρόν κέρας» να φθάση μερικούς από το στράτευμα και από τους αστέρας για να τους καταρρίψη;

²⁰ Απ’ αυτή την άποψι μπορούμε να καταλάβωμε πώς το Αγγλο-Αμερικανικόν «μικρόν κέρας» εμεγαλύνθη «έως του στρατεύματος του ουρανού· και έρριψεν εις την γην μέρος εκ της στρατιάς και εκ των αστέρων και κατεπάτησεν αυτά.» Ο άγγελος Γαβριήλ επίσης εξηγεί: «Και θέλει αφανίζει τους ισχυρούς, και τον λαόν τον άγιον.» (Δαν. 8:10, 24) Η εβδόμη παγκόσμια δύναμις μπορούσε να φθάση το «στράτευμα του ουρανού» και τους «αστέρας» μόνο διότι πρόκειται για τους αγίους του Ιεχωβά που είναι στη γη μεν αλλά έχουν μια ουράνια κλήσι και μια ουράνια ανάστασι εν όψει, για να συμβασιλεύσουν με τον κεχρισμένο Βασιλέα του Ιεχωβά στον ουράνιο θρόνο του. Στην εκκλησία του αφιερωμένου λαού του Ιεχωβά, που ακολουθεί τα ίχνη του Ιησού Χριστού, υπάρχουν επίσκοποι, οι οποίοι παρομοιάζονται με «αστέρας» τους οποίους ο δοξασμένος Ιησούς κρατεί στο δεξί του χέρι. (Αποκάλ. 1:16, 20) Το συμβολικό αυτό «στράτευμα του ουρανού» και οι «αστέρες» των ακτινοβολούν το ουράνιο φως των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού, για την οποίαν αναπέμπεται η προσευχή: «Ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.»—Ματθ. 6:10.

21. Πότε η εβδόμη παγκόσμια δύναμις τους έρριξε κατά γης και τους κατεπάτησε, και κατά πόσον τους κατέστρεψε;

²¹ Αυτόν τον «λαόν τον άγιον» προσεπάθησε να καταστρέψη η εβδόμη παγκόσμια δύναμις, αλλά μόνο με μερική επιτυχία, όταν τους έρριξε στη γη και τους κατεπάτησε στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Αμερική και στις Βρεττανικές κτήσεις «μέχρι καιρού και καιρών, και ημίσεος καιρού.» (Δαν. 7:25)b Το ουράνιο φως επάνω στη γη έκαιε τότε χαμηλά.

ΚΑΤΑΡΡΙΨΙΣ ΤΗΣ ΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

22. Πώς το συμβολικό «μικρόν κέρας» μπόρεσε να μεγαλυνθή «έως κατά του άρχοντος του στρατεύματος»;

²² Ο προφήτης Ζαχαρίας είπε τα εξής σ’ εκείνους οι οποίοι πριν από πολύν καιρό ανήγειραν το αγιαστήριον του Ιεχωβά στην Ιερουσαλήμ μετά την ερήμωσι της γης του Ιούδα επί εβδομήντα έτη: «Διότι ούτω λέγει ο Ιεχωβά των δυνάμεων· όστις εγγίζει εσάς, εγγίζει την κόρην του οφθαλμού αυτού.» (Ζαχ. 2:8, ΑΣ) Έτσι, η εβδόμη παγκόσμια δύναμις, επιτιθεμένη εναντίον του αφιερωμένου «στρατεύματός» του, της τάξεως του αγιαστηρίου επάνω στη γη, πραγματικά επετέθη εναντίον των στρατευμάτων του Ιεχωβά. Το συμβολικό «μικρόν κέρας» πραγματικά εμεγαλύνθη «έως κατά του άρχοντος του στρατεύματος· και αφήρεσεν απ’ αυτού την παντοτεινήν θυσίαν, και το άγιον κατοικητήριον αυτού κατεβλήθη.» (Δαν. 8:11) Ο Ιεχωβά Θεός είναι ο «άρχων» ή θεοκρατικός Αρχηγός του στρατεύματος των ηγιασμένων του, αυτοί δε αποτελούν «το αγιαστήριόν του» στο οποίον κατοικεί με το άγιον πνεύμα του. (Εφεσ. 2:21, 22) Το συμβολικό «μικρόν κέρας» ή εβδόμη παγκόσμια δύναμις εμεγαλύνθη κι έγινε ως μεγαλύτερη από τη βασιλεία του Θεού. Ηρνήθη να παραδώση την παγκόσμια κυριαρχία της επάνω στη γη, δίνοντάς την στη βασιλεία του Θεού, η οποία είχε ιδρυθή στους ουρανούς κατά το τέλος των «καιρών των εθνών» στο έτος 1914. Εφέρθη με καταφρόνησι προς τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού, την οποίαν η τάξις του αγιαστηρίου του, οι αφιερωμένοι του άγιοι, προσπαθούσαν να κηρύξουν σε όλη την επικράτεια της εβδόμης παγκοσμίου δυνάμεως, της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας και της Αμερικής.

23. Πώς και πότε το συμβολικό «μικρόν κέρας αφήρεσε από αυτόν την «παντοτεινήν θυσίαν»;

²³ Κάθε μέρα αυτό το άγγελμα της Βασιλείας ανέβαινε στον Ιεχωβά Θεό προς αίνον του, σαν μια θυσία, η οποία κάθε μέρα, συνεχώς, σταθερά προσεφέρετο στον «άρχοντα του στρατεύματος» με τις παγγήινες προσπάθειες του ηγιασμένου λαού του να κηρύξη το άγγελμα. Αυτοί ευσυνείδητα ηγωνίζοντο να υπακούσουν στην εντολή που είχε δοθή στους ακολούθους του Ιησού: «Δι αυτού λοιπόν ας αναφέρωμεν πάντοτε εις τον Θεόν θυσίαν αινέσεως, τουτέστι, καρπόν χειλέων ομολογούντων το όνομα αυτού. Την δε αγαθοποιΐαν και το μεταδοτικόν μη λησμονείτε· διότι εις τοιαύτας θυσίας ευαρεστείται ο Θεός.» (Εβρ. 13:15, 16) Οι θυσιασταί του αίνου εναρμόνιζαν τον σκοπό τους στη ζωή με τους λόγους του αποστόλου Πέτρου: «Και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, δια να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν δια Ιησού Χριστού.» (1 Πέτρ. 2:5) Το συμβολικό «μικρόν κέρας,» ο «βασιλεύς σκληροπρόσωπος, και συνετός εις πανουργίας,» δεν ήθελε να επισκιασθή από τη βασιλεία του Θεού ή να κάμη τους προβατοειδείς ανθρώπους να στραφούν προς αυτόν για σωτηρία. Έτσι, ελυπήθη γι’ αυτή τη «θυσίαν αινέσεως,» γι’ αυτές τις πνευματικές θυσίες ευπροσδέκτους εις τον Θεόν που ανεπέμποντο κάθε μέρα και συνεχώς προς τον Θεό. Η εβδόμη παγκόσμια δύναμις, με πατριωτικές προφάσεις, και πιεζομένη από τον θρησκευτικό κλήρο του «Χριστιανισμού», αφήρεσε «απ’ αυτού την παντοτεινήν θυσίαν» στη διάρκεια των «καιρού και καιρών, και ημίσεος καιρού.»

24. Έτσι, πώς κατερρίφθη ο «τόπος του αγιαστηρίου του», αλλά γιατί η τάξις του αγιαστηρίου δεν κατεστράφη τότε;

²⁴ Έτσι, η θυσιαστική θέσις ή πραγματική βάσις επάνω στην οποία εστηρίζετο «το αγιαστήριον αυτού» ως ένας πνευματικός οίκος για θυσίες αινέσεως και λατρείας προς αυτόν «αφηρέθη.» Η κατάρριψις της βάσεως ή «θέσεως» δεν εσήμαινε ότι το ίδιο το συμβολικό «αγιαστήριον» κατεστράφη αλλ’ αυτό θα μπορούσε να οδηγήση στην καταστροφή του υπολοίπου της τάξεως του αγιαστηρίου. Το εδάφιον Ησαΐας 12:1 λέγει προφητικά το πώς ο Θεός εξωργίσθη κατά του αφιερωμένου λαού του, του έθνους του πνευματικού του Ισραήλ, επειδή ενέδωσε σε φόβο από την εβδόμη παγκόσμια δύναμι και σχεδόν εσταμάτησε την προσφορά της θυσίας του αίνου και της δημοσίας ομολογίας του ονόματός του. Με έλεος εσυντόμευσε τη θλίψι που είχε αρχίσει να επιφέρη κατά της οργανώσεως του Σατανά ή Διαβόλου. Γιατί; Για να μην καταστραφή με την εβδόμη παγκόσμια δύναμι η εκλεκτή τάξις του αγιαστηρίου, που κατεπατείτο, αλλά να σωθή ενόσω ήταν ακόμη εν σαρκί.—Ματθ. 24:21, 22.

25. Ποια ήταν η «παράβασις» από μέρους της τάξεως του αγιαστηρίου ένεκα της οποίας αυτή παρεδόθη, κι επομένως γιατί το «μικρόν κέρας» τούς ηχμαλώτισε όχι «εξ ιδίας αυτού δυνάμεως»;

²⁵ Η πρόσκαιρη αποτυχία τού να υπακούσουν στον Θεό και να προσφέρουν την «παντοτεινήν θυσίαν» κατά ένα πνευματικό τρόπο αποτελούσε παράβασιν από μέρους της τάξεως του αγιαστηρίου. Γι’ αυτό είχαν υπαχθή στην εξουσία του καταθλιπτικού συμβολικού «μικρού κέρατος,» κατ’ ανοχήν του Ιεχωβά και σ’ εκδήλωσι της οργής του προς αυτούς. Επομένως, μολονότι η στρατιωτική και εμπορική δύναμις του «μικρού κέρατος» ήταν ισχυρή, ωστόσο δεν ήταν «εξ ιδίας αυτού δυνάμεως» το ότι αυτός ο «σκληροπρόσωπος βασιλεύς» κατεπάτησε το στράτευμα των αγίων του Ιεχωβά. «Και το στράτευμα παρεδόθη εις αυτόν μετά της παντοτεινής θυσίας εξ αιτίας της παραβάσεως, και έρριψε [το μικρόν κέρας] κατά γης την αλήθειαν· και έπραξε, και ευωδώθη.» (Δαν. 8:12, 24c) Στη διάρκεια του χρόνου αυτού της αποτυχίας πνευματικώς η τάξις του αγιαστηρίου ηχμαλωτίσθη στις κοσμικές εξουσίες, όπως ακριβώς στην εποχή του Δανιήλ αυτός και το υπόλοιπο του λαού του Ιεχωβά εφέρθησαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, η δε πατρίδα των και το αγιαστήριον έκειντο ερημωμένα επί εβδομήντα έτη.

26. Πώς το «μικρόν κέρας» έρριξε κατά γης την αλήθεια και την πιστότητα και έπραξε και ευωδώθη;

²⁶ Η εβδόμη παγκόσμια δύναμις, η Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις, αδιαφόρησε πλήρως για την αλήθεια του αγγέλματος της Βασιλείας του Θεού, και για την πιστότητα και ακεραιότητα του λαού του Θεού. Έρριξε την αλήθεια και την πιστότητα στη γη. Γι’ αυτή την πράξι ο Ιεχωβά δεν εξετέλεσε αμέσως κρίσιν εναντίον της εβδόμης παγκοσμίου δυνάμεως. Γιατί δεν εξετέλεσε κρίσιν; Για να μην εκτελέση ταυτόχρονα καταστρεπτική κρίσι και στον ίδιο του αφιερωμένο «λαόν τον άγιον.» Έτσι λοιπόν η εβδόμη παγκόσμια δύναμις έπραξε και ευωδώθη κι εξήλθε νικήτρια από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, προξενώντας μεγάλη καταστροφή στον ισχυρό της εχθρό, την Αυτοκρατορική Γερμανία.

27. Στη διάρκεια της ειρήνης που επακολούθησε μετά την 11η Νοεμβρίου 1918, πώς το «μικρόν κέρας» εμεγαλύνθη ακόμη περισσότερον εναντίον του «άρχοντος του στρατεύματος» με το να στήση ένα είδωλο;

²⁷ Στη διάρκεια της ανακωχής που επακολούθησε από τις 11 Νοεμβρίου 1918, εμεγαλύνθη ακόμη περισσότερο εναντίον του Ιεχωβά, «του άρχοντος του στρατεύματος». Η Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις, απορρίπτοντας το άγγελμα που προσεπάθησε η τάξις του αγιαστηρίου να διακηρύξη σε όλα τα έθνη, προήγαγε την ίδρυσι ενός συγχρόνου παγκοσμίου ειδώλου, της Κοινωνίας των Εθνών. Ο κατά τον πόλεμον Βρεττανός πρωθυπουργός Λόυδ Τζωρτζ, είχε συλλάβει σκέψεις για μια τέτοια διεθνή συμμαχία εθνών·d ο δε κατά τον πόλεμον Αμερικανός πρόεδρος, Τ. Γούντρω Ουίλσων, το περιέλαβε αυτό στα Δεκατέσσερα Σημεία του τα οποία υπέβαλε για ένα διακανονισμό ειρήνης. Μολονότι ήταν εν ενεργεία πρόεδρος, έλαβε την τόλμη να παραστή στη Συνδιάσκεψι Ειρήνης στο Παρίσι, για να προωθήση την αποδοχή των Σημείων του, που περιελάμβαναν και τη διεθνή συνθήκη, την Κοινωνία των Εθνών.

28. Ποια προφητεία της Αποκαλύψεως εξεπλήρωσε έτσι η Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις, και τι ήταν αυτό το πολιτικό είδωλο ως προς τον Θεό;

²⁸ Η Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις εξεπλήρωσε έτσι την προφητεία σχετικά με το «θηρίον», το οποίον «είχε κέρατα δύο όμοια με αρνίου» αλλά το οποίον «ελάλει ως δράκων», λέγοντας στους κατοίκους της γης να κάμουν μια «εικόνα εις το θηρίον.» Η Αγγλο-Αμερικανική δυαδική παγκόσμια δύναμις έδωσε «πνεύμα εις την εικόνα» για να μπορή να ομιλή με κάποια εξουσία και να κάμη ώστε να την προσκυνούν εκείνοι που ήσαν εναντίον της εγκαθιδρυμένης βασιλείας του Θεού και οι οποίοι ήσαν υπέρ του «θηρίου», του ορατού παγκοσμίου κυβερνητικού συστήματος του Σατανά. (Αποκάλ. 13:11-15) Η συμβολική «εικών του θηρίου,» αυτή η Κοινωνία των Εθνών, ήταν ένα βδέλυγμα, ένα αηδιαστικό πράγμα, στον Ιεχωβά Θεό, ακριβώς τόσο όσο και η χρυσή εικών που είχε ύψος εξήντα πηχών και πλάτος έξη πηχών, την οποίαν ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, έστησε για να την προσκυνήσουν όλες οι επαρχίες της αυτοκραταρίας του, περιλαμβανομένων και των συντρόφων του Δανιήλ, Σεδράχ, Μισάχ και Αβδέ-νεγώ. (Δαν. 3:1-15) Οι μάρτυρες του Ιεχωβά διέκριναν ότι η Κοινωνία των Εθνών ήταν αηδιαστική σ’ Αυτόν, ακριβώς όπως είναι κι ένα είδωλο.

«ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΩΣΕΩΣ»

29. Πότε η Κοινωνία των Εθνών ετέθη σε ισχύν, πότε η Κοινωνία άρχισε να λειτουργή, και σε ποια πράξι ωδήγησε ο «Χριστιανισμός»;

²⁹ Στη συνδιάσκεψι ειρήνης, που άρχισε στο Παρίσι της Γαλλίας στις 18 Ιανουαρίου 1919, παρέστη κι ο Αμερικανός Πρόεδρος Ουίλσων. Η συνθήκη ειρήνης που προέκυψε, περιλαμβανομένης και της συνθήκης για την Κοινωνία των Εθνών, υπεγράφη στις Βερσαλλίες της Γαλλίας, στις 28 Ιουνίου 1919. Στις 13 Οκτωβρίου του έτους εκείνου η συνθήκη επεκυρώθη από τρεις μεγάλες συμμαχικές δυνάμεις κι έλαβε ισχύν μαζί με τη συνθήκη για την Κοινωνία των Εθνών. Η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών ηρνήθη να συμφωνήση με τον Πρόεδρο Ουίλσων και να επικυρώση αυτή τη συνθήκη. Η Γερουσία φρονούσε ότι η εθνική κυριαρχία της Αμερικής δεν περιεφρουρείτο αρκετά στη συνθήκη για την Κοινωνία των Εθνών. Η Αμερική συνήψε αργότερα χωριστή ειρήνη με τη Γερμανία. Η Κοινωνία των Εθνών, η συμβολική «εικών του θηρίου,» πραγματικά άρχισε να λειτουργή στις 10 Ιανουαρίου 1920, στο Λονδίνον της Αγγλίας. Αλλά πριν απ’ αυτό το γεγονός ο θρησκευτικός «Χριστιανισμός» άρχισε να ειδωλοποιή τη συμβολική «εικόνα.»

30. Τι προσεφέρθη να κάμη το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο των Εκκλησιών του Χριστού στην Αμερική, και πώς έδωσε στην προταθείσα Κοινωνία ένα Μεσσιανικό ρόλο;

³⁰ Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο των Εκκλησιών του Χριστού στην Αμερική προσεφέρθη αμέσως ως ένας ιερεύς να διακονήση ενώπιον της «εικόνος.» Πριν από τη συνδιάσκεψι της ειρήνης, και ενώ ο Πρόεδρος Ουίλσων συνηγορούσε απλώς υπέρ της Κοινωνίας των Εθνών, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο των Εκκλησιών του Χριστού στην Αμερική ωμιλούσε υπέρ αυτής, και προσέδωσε σ’ αυτήν τον ρόλο του Χριστού του Μεσσία. Η εκτελεστική επιτροπή του Ομοσπονδιακού αυτού Συμβουλίου συνήλθε στο Ατλάντικ Σίτυ της Νέας Ιερσέης και στις 12 Δεκεμβρίου 1918 εξέδωκε μια επιδοκιμασία του σχεδίου του Προέδρου Ουίλσων για μια Κοινωνία των Εθνών. Υιοθετούσε την επόμενη Διακήρυξι (παρατίθεται μερικώς):

Η πολεμική κρίσις του κόσμου πέρασε, αλλά μια παγκόσμια κρίσις μας πλησιάζει.

. . . «Μήπως πρέπει να οπισθοδρομήσωμε,» ερώτησε ο Λόυδ Τζωρτζ, «στους παλιούς εθνικούς ανταγωνισμούς, στις εχθρότητες, και στους συναγωνιστικούς εξοπλισμούς, ή πρέπει να μιμηθούμε την επίγεια βασιλεία του Άρχοντος της Ειρήνης;»

Ήλθε ο καιρός να οργανωθή ο κόσμος υπέρ της αληθείας και του δικαίου, της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού. Προς τον σκοπόν αυτόν, ως Χριστιανοί, σας προτρέπομε για την ίδρυσι της Κοινωνίας των Ελευθέρων Εθνών στην προσεχή Συνδιάσκεψι της Ειρήνης. Η Κοινωνία αυτή δεν αποτελεί απλό πολιτικό τέχνασμα· είναι μάλλον η πολιτική έκφρασις της Βασιλείας του Θεού επάνω στη γη.

. . . Οι ηρωικοί νεκροί μάταια θα είχαν πεθάνει αν δεν προήρχετο από τη νίκη μια νέα γη στην οποία να κατοική δικαιοσύνη.

Η Εκκλησία πολλά έχει να δώση και πολλά να κερδίση. Μπορεί να δώση μια ισχυρή κύρωσι παρέχοντας στη νέα διεθνή τάξι κάτι από την προφητική δόξα της Βασιλείας του Θεού. Τι είναι η Βασιλεία του Θεού, αν δεν είναι ο θρίαμβος του Θείου θελήματος στις υποθέσεις των ανθρώπων, «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω»; Και τι είναι αυτή η όρασις μιας παγκοσμίου ομοσπονδίας της ανθρωπότητος ωργανωμένης πάνω σε μια βάσι δικαιοσύνης και εντιμότητος, για την αποτελεσματική και αμερόληπτη διατήρησι της ειρήνης, αν δεν είναι της Βασιλείας του Θεού;

Η Εκκλησία μπορεί να δώση ένα πνεύμα καλής θελήσεως, χωρίς το οποίον δεν μπορεί να ανθέξη καμμιά Κοινωνία των Εθνών. . . .

Η Κοινωνία των Εθνών είναι ριζωμένη στο Ευαγγέλιο. Όπως το Ευαγγέλιο, σκοπός της είναι η «επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.» Όπως το Ευαγγέλιο, η έκκλησίς της είναι παγκόσμια.

Ας ικετεύσωμε τον Ουράνιο Πατέρα μας, τον Παντοδύναμο Θεό, ώστε οι Απεσταλμένοι των Εθνών για την Ειρήνη να καθοδηγηθούν από το Άγιο Πνεύμα και να διαφωτισθούν από τη Θεία Σοφία για να μπορέσουν να ενσωματώσουν στο νέο οικοδόμημα της ζωής του κόσμου το δίκαιο, φιλάγαθο και άγιο θέλημά Του. . . .

31. Τι έκαμε η Εκτελεστική Επιτροπή του Συμβουλίου για την παρουσίασι των ανωτέρω εγγράφων, και τι έστειλε στον Πρόεδρο Ουίλσων;

³¹ Η εκτελεστική επιτροπή του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου των Εκκλησιών εξέδωκε επίσης και Ψηφίσματα προς υποστήριξιν. Ένα απ’ αυτά ήταν για τον διορισμό μιας «κατάλληλης Ειδικής Επιτροπής εκπροσωπούσης, καθόσον θα ήταν εφικτό, τις Προτεσταντικές Εκκλησίες της Αμερικής, να παρουσιάση τ’ ανωτέρω έγγραφα στη Συνδιάσκεψι Ειρήνης των Συμμαχικών και Συνησπισμένων Εθνών.» Μετά την υιοθέτησι της Διακηρύξεως και των Ψηφισμάτων, έγινε δεκτή μια σύστασις κι εστάλη τηλεγράφημα στον Πρόεδρο Ουίλσων στο Παρίσι από την εκτελεστική επιτροπή, η οποία τον ειδοποιούσε για την ενέργειά της. Αργότερα, εστάλη μια επιστολή υπό ημερομηνίαν 18 Δεκεμβρίου 1918, στον Πρόεδρο Ουίλσων, με έγκλειστον ένα αντίγραφο του τηλεγραφήματος, της Διακηρύξεως και του προς υποστήριξιν Ψηφίσματος. Ανέφερε επίσης και τον διορισμό Ειδικής Επιτροπής για να παρουσιάση επισήμως τη Διακήρυξι στη Συνδιάσκεψι της Ειρήνης που επρόκειτο να συνέλθη συντόμως.e

(Ακολουθεί)

[Υποσημειώσεις]