Επιδιώκοντας τον Σκοπό μου στη Ζωή

Από τον Τζακ Ντ. Πάουερς

Η ΠΡΩΤΗ μου επαφή με τους Μάρτυρας του Ιεχωβά ήταν στις 4 Ιουλίου 1939, στην Μάρκετ Στρητ του Σαν Φρανσίσκο, όταν τους παρατηρούσα να βαδίζουν στους δρόμους και να κρατούν πινακίδες, η δε δευτέρα ήταν μήνες αργότερα σ’ ένα μπαρ του Σακραμέντο, όπου εδιάβασα το περιοδικό Παρηγορία, που τώρα καλείται Ξύπνα! Και οι δύο επαφές κατεκρήμνισαν τον παλαιό μου κόσμο. Ήμουν θυμωμένος για το ότι ενόμιζα ότι είναι Φασιστική προπαγάνδα και, συγχρόνως, επόνεσα από τη βαθιά μαχαιριά που μου κατέφερε η μάχαιρα του πνεύματος, με το να εκθέση την προηγουμένη εκκλησία μου ως το κύριον μέρος του συστήματος του Σατανά. Μόνο ύστερ’ από μια νύχτα, που εδαπάνησα, χωρίς να κοιμηθώ, ενθυμούμενος τις ημέρες της παιδικής μου ηλικίας όταν εκτελούσα υπηρεσίες Θυμιάματος στην Καθολική εκκλησία του Αγίου Βίκτωρος, στην περιοχή του χρυσωρυχείου του Κριπλ Κρικ στο Κολοράντο, τις σχολικές μου μέρες στο Μοναστηριακό Σχολείο για Καθολικά Αγόρια του Κέινον Σίτυ και τον καιρό που εδαπάνησα ως μέλος της λέσχης των Καθολικών Εφημεριδοπωλών, επείσθηκα τελικά ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εδημοσίευαν την αλήθεια. Έκανα, επίσης, σκέψεις για τη Μεγάλη Παρασκευή, που τα γόνατά μου εφλέγοντο καθώς ήμουν γονατισμένος μπροστά από τον εσταυρωμένον, και για τον ιερέα της ενορίας, που ηρνείτο ν’ απαντήση στις ερωτήσεις μου γιατί να λατρεύωμε τέτοια είδωλα.

Μάλιστα, όλες αυτές οι αναμνήσεις επεβεβαίωναν ότι η εκκλησία μου ήταν μάλλον το αντίθετον παρά θεοσεβής. Είχα ήδη προσέξει τη μηδαμινότητα της Προτεσταντικής Θρησκείας σ’ ένα ταξίδι διακοπών μ’ έναν Επισκοπελιανό κληρικό. Όταν επισκεφθήκαμε έναν παλαιό του συμμαθητή, ο οποίος είχε γίνει Επισκοπελιανός επίσκοπος, σκανδαλισθήκαμε από την ομιλία του για ιδιοκτησίες και για την κατανάλωσι οινοπνευματωδών ποτών. Τι έκπληξι εδοκίμασα όταν ύστερ’ από μερικά έτη, έμαθα ότι ο παλαιός μου φίλος απέρριψε το ιερατικό σχήμα κι εκέρδιζε τα προς το ζην ως αρτοποιός! Τώρα παραδέχεται ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ομιλούν την αλήθεια.

Λίγοι μήνες πέρασαν ύστερ’ από τις δύο πρώτες μου επαφές με τους Μάρτυρας του Ιεχωβά κι εξακολουθούσα να επιδιώκω ό,τι ενόμιζα ότι ήταν ο σκοπός μου στη ζωή—ένας δοκιμαστής και χημικός του χρυσού και του αργύρου. Ενώ ήμουν σ’ ένα βόρειο μεταλλείο του Ποταμού Καλιφόρνια Φέδερ το 1940, έφθασα στο σημείο ν’ αμφιβάλλω σχεδόν για την ύπαρξι του Θεού, καθώς παρατηρούσα το πνευματικό κενόν μεταξύ των μεταλλωρύχων. Ένοιωσα τα ίδια αισθήματα που και ο Λωτ θα πρέπει να είχε νοιώσει στις ημέρες των διεφθαρμένων Σοδόμων και Γομόρρων. Τότε απεφάσισα ν’ αλλάξω τον σκοπό μου στη ζωή κι έτσι παραιτήθηκα. Δεν εγνώριζα πού επήγαινα, αλλά κατευθύνθηκα προς νότον για να τα εγκαταλείψω όλα. Όταν εσταμάτησα στο Λος Άντζελες για να ξεκουρασθώ, ένας άνθρωπος καλής θελήσεως που δεν είχε γίνει ακόμη Μάρτυς του Ιεχωβά, άρχισε να οικοδομή την πίστιν μου και ν’ αντικαθιστά ό,τι είχε κατακρημνισθή.

Από τότε κι ύστερα τα πράγματα εκινήθησαν ταχέως. Την ίδια εκείνη μέρα αγόρασα μια Βίβλο και την ακόλουθη Κυριακή παρακολούθησα μια μελέτη Σκοπιάς συνοδευόμενος από τον άνθρωπο καλής θελήσεως και τους φίλους του. Η μελέτη εκείνη μ’ έπεισε ότι βρήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου ανθρώπους που πραγματικά επίστευαν στον Θεό. Το να παρατηρώ μόνο τα πρόσωπά των, καθώς απαντούσαν μερικοί αναγινώσκοντας κι άλλοι μιλώντας κατ’ ευθείαν, αλλά όλοι παρέχοντας δημοσία ομολογία της πίστεώς των, έκανε την καρδιά μου να γεμίζη από χαρά.

Ένας άγρυπνος αδελφός είχε πάρει την διεύθυνσί μας και δεν πέρασε πολύς καιρός που μια ηλικιωμένη αδελφή μάς επεσκέφθη. Μου έκαμε τόση εντύπωσι ο δίσκος γραμμοφώνου με ομιλία του Δικαστού Ρόδερφορδ που έπαιζε η αδελφή, ώστε ρώτησα αν μπορούσα να βγω και να παίζω μερικούς απ’ αυτούς τους δίσκους με τις αποτυπωμένες ομιλίες γι’ άλλους ανθρώπους. Μου είπε ότι ένας κατάλληλος καιρός για ν’ αρχίσω μαρτυρία θα ήταν η τοπική συνέλευσις που επρόκειτο να έχουν οι Μάρτυρες. Τι συνέλευσις! Άκουα προσεκτικώς όλες τις ομιλίες και στα διαλείμματα κρατούσα τους πλησίον μου Μάρτυρας απασχολημένους στο ν’ απαντούν στις πολλές Βιβλικές ερωτήσεις μου. Απαντούσαν σε όλες. Ουδέποτε θα ξεχάσω την υπομονή και την ευγένειά των.

Έπειτα ήλθε η συνέλευσις του Λονγκ Μπητς, η οποία συνεδέετο με το Ντητρόιτ δια καλωδίου. Πόσο την απήλαυσα! Ύστερ’ απ’ αυτή δεν έχασα ούτε μια μελέτη Σκοπιάς κι άρχισα να παρακολουθώ τις συναθροίσεις υπηρεσίας. Σκέφθηκα ότι, αφού ποτέ δεν είχα χάσει Λειτουργία ενώ ήμουν στην Καθολική εκκλησία, έτσι για ποιο λόγο να χάσω συνάθροισι τώρα που βρήκα την αλήθεια.

Κάθε μέρα ουσιαστικώς ήμουν έξω στην υπηρεσία του αγρού. Όλο εκείνο που κυρίως έκανα ήταν το να μελετώ και κηρύττω ώσπου ξαφνικά τα χρήματά μου εξηντλήθησαν. Τώρα τι θα έκανα; Δεν ήθελα να επιστρέψω στον παλαιό τρόπο ζωής. Το μεταλλείο στον βορρά εξακολουθούσε να με καλή να επιστρέψω, προσφέροντας καλύτερη θέσι και αύξησι μισθού. Αλλ’ αν επρόκειτο να δεχθώ, τούτο θα εσήμαινε ότι εγκαταλείπω το έργον της μαρτυρίας. Η πρώτη μου εκλογή ήταν να δεχθώ μια νυχτερινή εργασία, η οποία μου παρείχε ελεύθερο χρόνο στη διάρκεια της ημέρας για κήρυγμα και μελέτη. Αλλ’ αυτό μ’ έκανε να χάνω συναθροίσεις, κι έτσι δεν παρέμεινα πολύ εκεί. Αφού εδοκίμασα άλλα δύο ή τρία επαγγέλματα, τα οποία δεν έλυναν το πρόβλημα, διότι απαιτούσαν πάρα πολύ χρόνον, ευρήκα ένα επάγγελμα με καλή αμοιβή και το οποίον παρείχε αφθονία χρόνου, αλλά ήταν μόνον προσωρινό.

Τελικά, άρχισα να σκέπτωμαι πώς το έργον σκαπανέως θα μπορούσε ν’ αποτελέση σκοπόν στη ζωή μου. Λίγοι στη μονάδα Χόλλυγουντ εφαίνοντο ότι ενθουσιάζονται με τη σκέψι αυτή, αλλά παρετήρησα ότι ο Πληροφορητής ετόνιζε συνεχώς το έργον σκαπανέως. Ήταν ο υπηρέτης ζώνης εκείνος, που με ενεθάρρυνε. Είπε ότι ο Ιεχωβά συντηρούσε αυτούς, που ειργάζοντο γι’ αυτόν. Ο υπηρέτης ζώνης με συνεβούλευσε να πληρώσω τα χρέη μου και ν’ αρχίσω έργον σκαπανέως. Είπε να επαναπαύωμαι στον Ιεχωβά.

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΩΣ ΣΚΑΠΑΝΕΥΣ

Μέσα στην καρδιά μου απεφάσισα να κάμω ακριβώς αυτό. Την ίδια εκείνη νύχτα μια τηλεφωνική πρόσκλησις από μακρά απόστασι, από τη Σάντα Μαρία, με καλούσε ν’ αναφέρω το ερχόμενο πρωί αν δέχωμαι να εργασθώ εκεί. Αυτό το θεώρησα ως κατεύθυνσι διδόμενη από τον Ιεχωβά κι εταξίδευσα όλη εκείνη τη νύχτα. Δεν ήταν το είδος επαγγέλματος, που θα ήταν δυνατόν να είχα εκλέξει, αλλά ήταν ένας τρόπος για να εισέλθω στο έργο σκαπανέως.

Το πρώτο μου Σάββατο στην πόλι, βρήκα τους τοπικούς ευαγγελιζομένους στη γωνία του δρόμου. Ήταν μια πόλις όπου η ανάγκη ήταν μεγάλη και οι σκαπανείς ειργάζοντο εκεί. Κάθε ελεύθερο λεπτό, που είχα μακριά από την κατασκήνωση ξυλοκόπων, όπου εργαζόμουν, εδαπανάτο μαζί μ’ αυτή τη φιλόπονη ομάδα πιστών σκαπανέων. Εζήτησα να τεθώ στη νυχτερινή «βάρδια» της εργασίας, ώστε να μπορώ να δαπανώ την ημέρα στον αγρόν υπηρεσίας, προσθέτοντας έτσι ώρες στο έργον σκαπανέως. Αλλά οι συναθροίσεις αποτελούσαν ένα πρόβλημα. Εζήτησα από τον αρχηγό της κατασκηνώσεως να μου επιτρέψη ν’ αφαιρέσω μια ώρα από τον χρόνον διαρκείας του βραδινού δείπνου, για να παρακολουθώ τη μελέτη Σκοπιάς την Κυριακή το βράδυ. Μου είπε ότι μπορούσα να το κάνω και μου επέτρεψε επίσης να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητό του για να εξοικονομώ χρόνον πηγαίνοντας και επιστρέφοντας απ’ τη συνάθροισι. Σε σύντομο διάστημα χρόνου είχα υπεραρκετά χρήματα για να πληρώσω τα χρέη μου.

Ώρισα τον χρόνον της συνελεύσεως του Σαν Λούις ως τον χρόνον αποχωρήσεως απ’ την εργασία μου. Όταν ήλθε ο καιρός, προχώρησα μέσα στο γραφείο του αρχιμηχανικού και του είπα ότι αποχωρούσα απ’ την εργασία. Δεν μπορούσε να καταλάβη πώς θα μπορούσε κανείς να παραιτηθή από μια τέτοια καλή θέσι. Προσεφέρθη ν’ αυξήση τον μισθό μου, αν παρέμενα, διότι εχρειάζοντο ανθρώπους, που να είναι ικανοί να κάνουν την εργασία που εγώ έκανα. Εφαίνετο ως εάν έκαμε την προσφορά ο ίδιος ο Σατανάς, αλλά ήμουν αποφασισμένος να επιδιώξω τον σκοπόν τον οποίον είχα ορίσει. Εγκατέλειψα την εργασία μου και παρακολούθησα τη συνέλευσι του 1941. Τι ευλογία! Ήμουν πρώτος στη γραμμή για να υπογράψω αίτησι σκαπανέως στη συνέλευσι.

Το έργον σκαπανέως ήταν για μένα διαφορετικό και έκανα πολλά λάθη. Στη διάρκεια του πρώτου μηνός μου, έκαμα το σφάλμα να δαπανήσω πάρα πολύν χρόνο στην αναστήλωσι μιας παλαιάς καλύβης για τόπο διαμονής. Στο τέλος του δευτέρου μηνός ήλθε ένα γράμμα από την Εταιρία με τη δήλωσι ότι δεν θα ανεγνώριζαν κανένα ως σκαπανέα, εκτός αν έφθανε την αναλογία του από απόψεως ωρών. Από εκείνη την ημέρα μέχρι τώρα δεν απέτυχα στο να φθάνω την αναλογία μου ωρών. Διατηρώ ακόμη εκείνο το γράμμα σαν ένα πολύτιμο έγγραφο.

Σε λίγο εξαντλήθηκαν τα χρήματά μου. Άρχισα να παρατηρώ τι εσήμαινε το να ζω με πίστι. Εν τούτοις, ως αυτή την ημέρα, ύστερ’ από δεκαεπτά έτη υπηρεσίας σκαπανέως, μπορώ να πω ότι ουδέποτε υπέφερα πραγματικά από πείνα, μολονότι δεν είχα γεύμα κάποια φορά. Ό,τι έχανα τη μια ημέρα συνεπληρώνετο την επομένη.

Το 1941 βρήκα τον εαυτό μου διωρισμένον ως ειδικόν σκαπανέα στο Σαν Φερνάντο που ήταν τότε μία απομεμονωμένη περιοχή. Εδώ συνήντησα τον Αδελφό και την Αδελφή Φρεντ Άντερσον, οι οποίοι έγιναν συνεργάται μου για το επόμενο έτος. Έμαθα πολλά απ’ αυτούς τους παλαιμάχους στην υπηρεσία του Ιεχωβά. Είχαν μόλις έλθει απ’ τη Νεβάντα, απ’ όπου μετά βίας διεσώθησαν γεμάτοι από πίσσα και φτερά. Αυτοί ήσαν σημεία και τεράστια για μένα.

Δεν είχα τόπο να διαμείνω ούτε αρκετά χρήματα για να νοικιάσω έναν τόπο διαμονής, αλλά ένας αδελφός, που ήταν σ’ ένα νοσοκομείο τελείως ανίκανος λόγω ενός κτυπήματος που δέχθηκε από τον όχλο, μου εδάνεισε το ρυμουλκούμενο όχημά του. Το εγκατέστησα σε μια αυλή ορνιθοτροφείου ενός ανθρώπου καλής θελήσεως.

Ο ήλιος του Σαν Φερνάντο ήταν πολύ θερμός, αλλ’ ήμουν αποφασισμένος να πραγματοποιήσω τον σκοπό, που έθεσα στη ζωή μου. Τελικά, μας εδόθη ένας τόπος διορισμού στο Ρένο της Νεβάντας. Μια φορά ακόμη ο Ιεχωβά εφρόντισε ώστε οι εργάται του να λάβουν ό,τι εχρειάζοντο. Νεοενδιαφερόμενα άτομα μας επρομήθευσαν μερικές βαριές κουβέρτες και χειμερινά ενδύματα για το ψυχρότερο εκείνο κλίμα. Στο Ρένο διέμενα μ’ έναν πολύ ευγενικό παλαιό αδελφό, ο οποίος ήταν καπνοδοχοκαθαριστής. Επεράσαμε έναν ευχάριστο χειμώνα μαζί, αλλά κάτω από τον καύσωνα του διωγμού. Η αστυνομία μας ενωχλούσε συνεχώς. Σχεδόν μέρα παρά μέρα ετελείωνα στο αστυνομικό τμήμα.

Η πιο βιαία εναντίωσις ήλθε μια πολύ ψυχρή νύχτα στη γωνία της κυρίας οδού του Ρένο. Δύο εντόπιοι εφημεριδοπώλαι προσεπάθησαν να με χτυπήσουν ενώ ο σκύλος των εδάγκωνε την κνήμη μου. Η κατάστασις εχειροτέρευσε με το ότι ο δρόμος εγέμισε από θεατάς, οι οποίοι με αποκαλούσαν κατάσκοπο των Ιαπώνων. Ένας μάλιστα αστυνομικός άρχισε να με λακτίζη. Ακριβώς σ’ εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ενώ σκέφθηκα ότι το παν εχάθη, ένα αστυνομικό αυτοκίνητο κατέφθασε με συνεχή χρήσι της σειρήνος του. Αυτοί οι αστυνομικοί διέλυσαν τον όχλο, συνέλαβαν τους εφημεριδοπώλας και τους ωδήγησαν στη φυλακή. Σε μένα επέτρεψαν να επαναρχίσω το κήρυγμά μου. Ύστερ’ απ’ αυτό πολλοί άνθρωποι με συνεχάρησαν για τη στάσι μου κι εδέχθησαν τα περιοδικά μου. Εν τω μεταξύ εμείς οι τρεις ελάβαμε προσκλήσεις να παρακολουθήσωμε την πρώτη σειρά σπουδαστών της Σχολής Γαλαάδ, πράγμα που εσήμαινε ιεραποστολικό έργον στο εξωτερικό.

ΓΑΛΑΑΔ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Μολονότι ήμουν ένας απόφοιτος κολλεγίου με δίπλωμα μηχανικού, η σειρά μαθημάτων στη Γαλαάδ με κράτησε απασχολημένον. Αλλά τι μέρα ήταν η μέρα της αποφοιτήσεως! Μου έφερε πολύ περισσότερη ευχαρίστησι από οποιαδήποτε μέρα αποφοιτήσεως των κοσμικών σχολείων. Ο Αδελφός Νορρ μάς είπε ότι τότε ακριβώς αρχίζαμε ένα νέο είδος ζωής και θα έπρεπε να είμεθα πιστοί μέχρι τέλους. Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα είδα πολλούς από τους συμμαθητάς μου κι εχάρηκα που επιδιώκουν ακόμη τον σκοπό των στη ζωή.

Δεν εφύγαμε όλοι αμέσως για τον τόπο διορισμού μας στο εξωτερικό μετά την αποφοίτησι το 1943. Διορίσθηκα ως υπηρέτης δια τους αδελφούς της πολιτείας Οχάιο. Ύστερ’ από έξη μήνες περίπου εκλήθην στο Μπέθελ να ετοιμασθώ για τον τόπο διορισμού μου στο εξωτερικό, στην Αργεντινή. Άλλο ένα έτος επέρασε πριν φύγω, αλλά τι έτος ευλογιών! Στη διάρκεια εκείνου του χρονικού διαστήματος μού επετράπη να μείνω στο Μπέθελ και να εργασθώ στις τυπογραφικές εγκαταστάσεις. Έμαθα πολλά.

Πολλοί απ’ τους αδελφούς ήσαν ως σημεία και τεράστια σε μένα, όπως ο αδελφός Βαν Άμπουργκ. Μολονότι υπήρξε ένας δημόσιος ομιλητής επί έτη, έδινε ομιλίες σπουδαστού κι ελάμβανε συμβουλή. Τι ταπεινοφροσύνη! Μια μέρα εκαθάριζα πατάτες στο μαγειρείο και αυτός ήλθε κοντά μου και με παρεκάλεσε να του επιτρέψω να περάση. Εθαύμασα γι’ αυτό. Ποιος ήμουν εγώ που θα έδινα άδεια σ’ αυτόν τον αδελφό να περάση μέσ’ από το μαγειρείο; Αυτός ήταν ο γραμματεύς της Εταιρίας. Παρετήρησα ότι αυτοί οι πρεσβύτεροι αδελφοί ήσαν επιμελείς στο να βγαίνουν έξω στην υπηρεσία του αγρού παρά την προχωρημένη των ηλικία.

Ένα πρωί ο αδελφός Νορρ εσχολίασε στη διάρκεια της εξετάσεως του εδαφίου της ημέρας λέγοντας ότι η μόνη δύναμις, που είναι ικανή να εμποδίση οποιανδήποτε από το να μπη σε μια ξένη χώρα, είναι το πνεύμα του Ιεχωβά, εφόσον αυτός είναι Εκείνος, που διέταξε όπως τα αγαθά νέα κηρυχθούν σε όλα τα έθνη. Ύστερ’ από λίγες μόνο ημέρες, το τμήμα διαβατηρίων της κυβερνήσεως άρχισε να εκδίδη διαβατήρια σε όλους μας. Αυτό εφαίνετο να δείχνη ότι ο Ιεχωβά άνοιγε την οδό. Αφού έλαβα το διαβατήριό μου, αρχικώς απογοητεύθηκα, επειδή η Αργεντινή κυβέρνησις ηρνείτο να το θεωρήση. Αργότερα ο διορισμός μου άλλαξε για την Ουρουγουάη.

Όταν έλαβα από την Ουρουγουάη θεώρησι διαβατηρίου, ανεχώρησα αμέσως από τη Νέα Υόρκη με συντροφιά ενός συμμαθητού μου, του Άλμπερτ Μαν, ο οποίος κατηυθύνετο στη Χιλή. Ακόμη θυμάμαι την ημέρα που εφθάσαμε στη Νότιο Αμερική μέσω Κολομβίας. Ήταν το έτος 1945. Γυναίκες που μετέφεραν βαριά φορτία στο κεφάλι τους, θορυβώδη αυτοκίνητα με δυνατές σειρήνες, πόρτες και παράθυρα γέρα ασφαλισμένα με κλειδαριές, ήσαν σκηνές που δεν λησμονούνται. Η στάσις μας στον Παναμά με τους Χάρβεϋς είναι, επίσης, πολύ ζωηρή στη διάνοιά μου. Οι αδελφοί Νορρ και Φραντζ επρόκειτο να είναι στην Πόλι του Παναμά την επομένη εβδομάδα. Είχαμε το προνόμιο να βοηθήσωμε τους Χάρβεϋς στις προετοιμασίες για την επίσκεψι αυτή, κάνοντας τομείς, φροντίζοντας για ενοικίασι καθισμάτων, εκτύπωσι διαφημιστικών πινακίδων και ούτω καθεξής, όλα δε αυτά σε ξένη γλώσσα.

Πριν φθάσω στην Ουρουγουάη είχα το προνόμιο να βοηθήσω τους αδελφούς στο Μπουένος Άυρες να τακτοποιήσουν το γραφείο του τμήματός των. Έπειτα την 1η Μαΐου 1945 κατέληξα στον τόπο του ιεραποστολικού μου διορισμού, στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης. Αντί να βρω ευαγγελιζομένους, που να είναι ουσιαστικώς απομονωμένοι, βρήκα ότι ένας από τους συμμαθητάς μου είχε φθάσει πιο μπροστά από μένα. Υπήρχε, επίσης, ένας αριθμός από Γερμανούς σκαπανείς, που είχαν σταλή εδώ απ’ τη Γερμανία στη διάρκεια του Χιτλερικού διωγμού. Είχαν ένα ωραίο πρόγευμα, ένα καθαρό δωμάτιο και χώρο να με περιμένουν. Έφθασα στις 7 το πρωί και εδαπάνησα οκτώ ώρες στην υπηρεσία του αγρού την πρώτη μέρα.

Το πρώτο μου σπίτι δεν ήταν μια πτωχή καλύβα ιθαγενών, όπως ανέμενα από ό,τι είδα στον Παναμά και στην Κολομβία. Ήταν η αποθήκη της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου. Βρήκα ότι ο τομεύς μου ήταν στο κέντρο μιας σύγχρονης πόλεως με μεγάλη κίνησι. Έκαμα μαρτυρία σ’ έναν καθηγητή Πανεπιστημίου.

Αν και ήταν δύσκολο να εργάζωμαι μόνος μου όλη την ημέρα σ’ έναν ξένο τομέα, ο Ιεχωβά με υπεστήριξε με πολλές ευλογητές πείρες. Η πρώτη μας δημοσία ομιλία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Την εκάμαμε στο σπίτι μας, χρησιμοποιώντας δύο δωμάτια. Είκοσι και πλέον άτομα, με τα οποία είχα έλθει σ’ επαφή στον αγρό, προσήλθαν στην πρώτη αυτή ομιλία. Μερικοί έγιναν ευαγγελιζόμενοι και είναι ακόμη δραστήριοι. Τόσο πολλοί άνθρωποι ήθελαν να μελετήσουν, που δεν μπορούσα να φροντίσω για όλους.

Αφού εργάσθηκα στο Μοντεβίδεο επί μερικούς μήνες, διορίσθηκα ως υπηρέτης περιοχής για να επισκεφθώ ενδιαφερόμενα άτομα που ήσαν απομονωμένα στο εσωτερικό της χώρας. Τότε εξετίμησα εκείνο, που είχε είπει ο Παύλος στον Τιμόθεο, δηλαδή να μη πίνη νερό για το στομάχι του, επειδή προσεβλήθην από μια χρονία περίπτωσι διαρροίας. Όταν εξησθένησα τόσο ώστε εσχημάτισα τη γνώμη ότι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω, διωρίσθηκα να εργασθώ στο γραφείο του τμήματος. Μολονότι ουδέποτε ανέλαβα πλήρως, επανέκτησα τη δύναμί μου αρκετά για να μπορώ να συνεχίσω να επιδιώκω τον σκοπό μου στη ζωή.

Η διευθέτησις, που εβοήθησε τους ιεραποστόλους να παρακολουθήσουν τις διεθνείς συνελεύσεις στη Νέα Υόρκη το 1950, 1953 και 1958, μ’ εβοήθησε με δύο τρόπους. Μ’ εβοήθησε να αναζωογονηθώ πνευματικώς σ’ αυτές τις συνελεύσεις και μ’ εβοήθησε να δώ ότι δεν χάνω τίποτε πραγματικά αξιόλογο με το να είμαι στον τόπο διορισμού μου στο εξωτερικό. Η συνέλευσις του 1958 ανενέωσε την απόφασί μου να συνεχίσω επιδιώκοντας τον σκοπό μου στη ζωή με το να υπηρετώ πιστά τον Ιεχωβά εδώ.

Μπορώ να πω ότι οι λόγοι του Ιησού είναι αληθινοί όταν είπε ότι, αν ένα άτομο εγκαταλείψη αδελφούς και αδελφές σ’ αυτόν τον κόσμο προς χάριν του, πολύ περισσότερα θα κερδηθούν. Έφθασα στο να γνωρίσω εκατοντάδες πνευματικούς αδελφούς και αδελφές. Για να επιδιώξω τον σκοπό μου στη ζωή με το ν’ ακολουθώ την οδό της αληθείας, έπρεπε ν’ αφήσω τον πατέρα και τις αδελφές μου, από τους οποίους κανένας δεν διέκειτο ευνοϊκά προς αυτό. Ενυμφεύθηκα μια από τις πρώτες ιεραποστόλους που ήλθαν στην Ουρουγουάη και υπήρξε μια πολύ φιλόπονη και πιστή σύντροφος.

Καθώς παρατηρώ πίσω δια μέσου των ετών, είμαι πραγματικά ευγνώμων στον Ιεχωβά που με διατηρεί στην υπηρεσία του. Γι’ αυτό ποτέ δεν αρνήθηκα ένα διορισμό, ούτε άφησα τη θέσι μου στην οργάνωση ή έπαυσα να προωθώ το έργον υπηρεσίας στον αγρό. Τι προνόμιο είναι ν’ αφιερώνη κανείς όλο του τον χρόνο και τις προσπάθειες για να υπηρετή τον Ιεχωβά!