Ομιλία και Σωτηρία

1. Ποια ζωτική ευκαιρία είναι ενώπιον των ανθρώπων τώρα, όπως δείχνει το Ρωμαίους 10:8-10;

Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΙΣ της ζωής είναι η επιδίωξις όλων των υγιώς σκεπτομένων ανθρώπων επειδή ο Ιεχωβά έθεσε στον άνθρωπο την επιθυμία να ζη. Τώρα μέσω του λόγου του ο Ιεχωβά αποκαλύπτει στο ανθρώπινο γένος ότι η αιώνια ζωή είναι προσιτή σε όλους όσοι θέλουν να την φθάσουν και να την λάβουν υπό τους όρους του Θεού. Μια ευκαιρία παρουσιάζεται στον άνθρωπο να μάθη τι βρίσκεται στον λόγον του Θεού και να γεμίση μ’ αυτό τη διάνοιά του και την καρδιά του και έπειτα να το διακηρύττη για τη σωτηρία του και τη σωτηρία άλλων. «“Πλησίον σου είναι ο λόγος, εν τω στόματί σου, και εν τη καρδία σου·” τουτέστιν ο λόγος της πίστεως τον οποίον κηρύττομεν· ότι εάν ομολογήσης δια του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθή· διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν.»—Ρωμ. 10:8-10.

2. Ποια προοδευτικά βήματα πρέπει να γίνουν από εκείνους που επιδιώκουν σωτηρία;

² Καταδεικνύεται ότι υπάρχει μια στενή σχέσις μεταξύ της απαιτήσεως αιωνίου ζωής και του πώς χρησιμοποιούμε τη δύναμι της ομιλίας μας. Η δημιουργία του Ιεχωβά έγινε για την ευαρέσκειά του και για να καταλήξη σε αίνον στο όνομά του, έκαμε δε τα ανθρώπινα πλάσματά του για να είναι υμνηταί του Θεού. Όταν είναι απασχολημένα με τούτο, επιβλέπει σ’ αυτά με εύνοια. Μολονότι η πλειονότης των ανθρώπων βρίσκεται εκτός αρμονίας με τον Ιεχωβά και δεν τον αινεί, εν τούτοις αυτός με έλεος παρεχώρησε μια ευκαιρία στους ανθρώπους ν’ αποκτήσουν γνώσι των σκοπών του και να εκλέξουν ζωή. Καθώς αποκτά κανείς περισσότερη ακριβή γνώσι από τον Θεό, εκτιμά καλύτερα τη σχέσι του προς τον Δημιουργό. Μαθαίνει ότι είναι προνόμιο να κάνη δημοσία ομολογία με τη δύναμι της ομιλίας του προς αίνον του Ιεχωβά. Γίνεται μάρτυς του Ιεχωβά, ένας που λαλεί σε κάθε ευκαιρία προς τιμήν του Θεού του. Αφιερώνει τη ζωή του και όλα όσα έχει, περιλαμβανομένης και της δυνάμεως της ομιλίας του, προς αίνον του Ιεχωβά. Αποφασίζει, όπως ο ψαλμωδός: «Έτι δε η γλώσσά μου όλην την ημέραν θέλει μελετά την δικαιοσύνην σου.» (Ψαλμ. 71:24) Τέτοιους αφιερωμένους ανθρώπους χρησιμοποιεί τώρα ο Θεός για να επικοινωνούν με την ανθρώπινη οικογένεια και να είναι μάρτυρές του. Μέσω εκείνου που ο κόσμος μπορεί να θεωρή μωρία, δηλαδή, του κηρύγματος, θα έλθη σε πολλούς σωτηρία.—Ησ. 43:8-12· 1 Κορ. 1:21· 2 Πέτρ. 3:9.

3. (α) Πού είπε ο Ιησούς ότι οι ακόλουθοί του πρέπει να κάνουν δημοσία ομολογία για σωτηρία; (β) Σύμφωνα με το Ματθαίος 10:32, 33, πώς μπορεί η σιωπή να οδηγήση σε απώλεια της ζωής;

³ Η μορφή ομολογίας για σωτηρία που αναφέρει ο Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή, κεφάλαιο 10, είναι ομιλία που γίνεται δημοσία και βασίζεται στην ισχυρή πίστι ενός ατόμου. Η γνώσις που εδόθη από τον λόγον του Θεού εδόθη ως παρακαταθήκη για να χρησιμοποιηθή δωρεάν. Ο Ιησούς υπέμνησε στους αποστόλους, όπως αναγράφεται στο κατά Ματθαίον 10:8, ότι είχαν λάβει δωρεάν και έτσι έπρεπε να δίδουν δωρεάν. Τους έδωσε διαταγές να πορευθούν και να κηρύξουν, μπαίνοντας στα σπίτια και μιλώντας στους ανθρώπους, κάνοντας επισκέψεις από σπίτι σε σπίτι και από πόλι σε πόλι, και δεν άφησε αμφιβολία ότι αυτό θα κατέληγε στη σωτηρία των. Μερικά άτομα μπορεί να συμπεραίνουν ότι είναι δύσκολο έργο το να βγουν και να μιλήσουν στους ανθρώπους για τη βασιλεία και τους σκοπούς του Θεού σε δημοσίους τόπους, αλλ’ αυτή είναι μια από τις απαιτήσεις για σωτηρία και αιώνια ζωή. Υπάρχει ένα μόνο μέσον για απόκτησι σωτηρίας και αυτό είναι ο Χριστός Ιησούς, η οδός που επρομήθευσε ο Θεός. Αυτός είναι ο Μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο οποίος έδειξε πώς η δημοσία ομολογία από σπίτι σε σπίτι και από πόλι σε πόλι καταλήγει στο να αναφερθή ο κήρυξ ευφήμως για σωτηρία ενώπιον του Πατρός. Ο Ιησούς είπε: «Πας λοιπόν όστις με ομολογήση έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω ομολογήσει και εγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου τον εν ουρανοίς. Όστις δε με αρνηθή έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω αρνηθή αυτόν και εγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς.» (Ματθ. 10:32, 33) Αν δεν κάνη κανείς τη δημοσία ομολογία από σπίτι σε σπίτι και ενώπιον των ανθρώπων, είναι το ίδιο σαν να αρνήται την πίστι του στον Χριστό Ιησού και στον Ιεχωβά Θεό, και έτσι με την σιωπή του αρνείται κανείς τον Χριστό Ιησού και θα τον αρνηθή ο Χριστός ενώπιον του Πατρός του εν τοις ουρανοίς, ώστε να χάση τη σωτηρία.

4. (α) Ποιοι πρέπει τώρα να είναι διδάσκαλοι; (β) Πώς γίνεται κατάλληλος ο καλός διδάσκαλος, όπως δείχνει το παράδειγμα του Ιησού;

⁴ Η καθημερινή χρήσις της δυνάμεως της ομιλίας στην υπηρεσία του Θεού έχει πολλές πλευρές. Η γλώσσα του αφιερωμένου δούλου του Θεού χρησιμοποιείται για να κηρύττη και να διδάσκη. Ο Ιησούς σαφώς παρήγγειλε πριν από την ανάληψί του στον ουρανό: ‘Πορευθήτε . . . διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς.’ (Ματθ. 28:19, 20) Αυτό εσήμαινε ότι θα διεξήγετο μια μεγάλη εκστρατεία διδασκαλίας. Η βάσις για τη διδασκαλία αυτή βρίσκεται στη Βίβλο. Οι εκπαιδευταί, για να είναι κατάλληλοι διδάσκαλοι, πρέπει να γνωρίζουν το Βοήθημα που χρησιμοποιούν. Ο μέγας Κύριος ή Διδάσκαλος Χριστός Ιησούς, ήταν τέλειος γνώστης του Βιβλικού Υπομνήματος στην εποχή του, καθώς βλέπομε από την έκθεσι που αναγράφεται στο κατά Λουκάν 4:17, ότι σηκώθηκε στη συναγωγή και ήταν ικανός ν’ ανοίξη τον κύλινδρο γρήγορα στο μέρος που τώρα ονομάζομε κεφάλαιο 61 του Ησαΐα. Σε όλη τη διακονία του ανέφερε από τους προφήτας, τα συγγράμματα του Μωυσέως, και τους Ψαλμούς και πριν από την ανάληψί του στον ουρανό, όπως μας λέγει ο Λουκάς 24:27, άρχισε με τον Μωυσή και όλους τους προφήτας και ερμήνευσε όλα όσα ανεφέροντο στον εαυτό του σε όλες τις Γραφές. Το εδάφιο 45 δείχνει ότι διήνοιξε τις διάνοιες για να συλλάβουν το νόημα των Γραφών. Έτσι ο Ιησούς έδωσε το παράδειγμα της διδασκαλίας, φροντίζοντας να καταλάβουν εκείνοι, τους οποίους εξεπαίδευε, την έννοια των όσων εδίδασκε από τον λόγον του Θεού. Τούτο έφερνε τιμή στον Ιεχωβά Θεό και άνοιγε το δρόμο για σωτηρία σ’ εκείνους που άκουαν.

5. Ποιος ωφελείται από τη Χριστιανική διδασκαλία, και πώς πρέπει να γίνεται αυτή;

⁵ Αυτή είναι η σωτήρια μέθοδος διδασκαλίας που χρησιμοποιείται από τους αληθινούς δούλους του Ιεχωβά Θεού. Την εχρησιμοποίησαν οι απόστολοι και την χρησιμοποιούν οι αληθινοί Χριστιανοί ως την ημέρα αυτή. Ο Παύλος ενουθέτησε τον νεαρόν επίσκοπο Τιμόθεο: «Πρόσεχε εις σεαυτόν και εις την διδασκαλίαν· επίμενε εις αυτά. Διότι τούτο πράττω, και σεαυτόν θέλεις σώσει και τους ακούοντάς σε.» (1 Τιμ. 4:16) Ο Τιμόθεος είχε διδαχθή από τη μελέτη του λόγου του Θεού και την εκπαίδευσι που του εδόθη από τη μητέρα του και τον απόστολο Παύλο. Στην τελική του συμβουλή προς τον Τιμόθεο ο Παύλος είπε: «Ο δε δούλος του Κυρίου . . . να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας· μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν, και να ανανήψωσι.» (2 Τιμ. 2:24-26) «Κήρυξον τον λόγον· επίμενε εγκαίρως, ακαίρως· έλεγξον, επίπληξον, πρότρεψον μετά πάσης μακροθυμίας και διδαχής.» (2 Τιμ. 4:2) Σ έναν άλλον επίσκοπο, τον Τίτο, ο Παύλος έγραψε όμοια νουθεσία που περιελάμβανε την ορθή ομιλία. (Τίτον 2:1, 6-8) Αυτό είναι το έργο που οδηγεί σε σωτηρία και τον διδάσκαλο και τον μαθητή.

6. Ποιο είναι το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου στο ζήτημα της ομιλίας για σωτηρία;

⁶ Ο Παύλος όχι μόνο έδωσε συμβουλή, αλλά και έδωσε το παράδειγμα ο ίδιος, με πιστή διδασκαλία, όχι για ιδιοτελές κέρδος ούτε για προσωπικό όφελος από μια ακολουθία ανθρώπων, αλλά για τον σκοπό να εποικοδομή άλλους στη γνώσι του Θεού, ώστε και αυτοί να μπορούν να μιλούν για σωτηρία προς αίνον του Ιεχωβά και λατρεία του εν πνεύματι και αληθεία. Η χρησιμοποίησις της γλώσσης από τον απόστολο Παύλο και τους συντρόφους του στη διακονία ήταν πάντοτε για το καλό των άλλων, και η έκθεσις διατηρείται στις Γραφές ως παράδειγμα σ’ εμάς του πώς οι Χριστιανοί μιμούνται τον Ιησού Χριστό στο έργο της διδασκαλίας προς δόξαν Θεού. Όχι μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνωμε αυτή τη δημοσία ομολογία για σωτηρία από σπίτι σε σπίτι και όταν διδάσκωμε σε επανεπισκέψεις, αλλά μπορούμε να είμεθα ενασχολημένοι και στο έργο της εκπαιδεύσεως άλλων για το πώς να μιλούν και να παρουσιάζουν το άγγελμα της βασιλείας του Θεού πειστικά στο κατώφλι της θύρας. Αυτό αποτελεί μέρος του έργου της εποικοδομήσεως και βοηθείας συνανθρώπων μας που επιθυμούν να υπηρετήσουν τον Ιεχωβά και ν’ αποκτήσουν σωτηρία.—2 Τιμ. 2:2.

ΑΛΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

7, 8. (α) Πού είναι ένας άλλος τόπος για δημοσία ομολογία και ποιο ελατήριο υποκινεί τέτοια ομιλία; (β) Πώς πρέπει να ετοιμάζεται κανείς γι’ αυτή τη μορφή δημοσίας ομολογίας, και ποιοι θα ωφεληθούν απ’ αυτήν;

⁷ Η αγάπη υποκινεί ένα άτομο να μιλή δημοσία σε εκκλησιαστικές συναθροίσεις μελέτης. Ο Χριστιανός σκέπτεται όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους συναθροισμένους. Θέλει να τους εποικοδομήση. Είναι επιθυμητό το να ωφελούμε άλλους. Ο Παύλος έγραψε για τέτοια ομιλία: «Ακολουθείτε την αγάπην· και ζητείτε μετά ζήλου τα πνευματικά, μάλλον δε το να προφητεύητε. . . . ο δε προφητεύων, λαλεί προς ανθρώπους εις οικοδομήν και προτροπήν και παρηγορίαν. . . . ο δε προφητεύων, την εκκλησίαν οικοδομεί.»—1 Κορ. 14:1, 3, 4.

⁸ Το σύστημα πραγμάτων μεταξύ των αληθινών Χριστιανών δεν είναι σύστημα που απαιτεί πάντοτε να καθήμεθα ήσυχα και ν’ ακούωμε, αλλ’ αποτελεί συμμετοχή σε αγαθά πράγματα. Ο ίδιος απόστολος έγραψε στους Εβραίους. «Ας κρατώμεν την ομολογίαν της ελπίδος ασάλευτον . . . και ας φροντίζωμεν περί αλλήλων, παρακινούντες εις αγάπην και καλά έργα· μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού.» (Εβρ. 10:23-25) Στις δημόσιες συναθροίσεις πρέπει να γίνεται εξέτασις πνευματικών πραγμάτων από όλους τους παρόντας και όλοι πρέπει να συμμετέχουν στα πράγματα που έμαθαν από τον Θεό. Η ελπίδα που ο Θεός οικοδόμησε στις καρδιές των δούλων του ενισχύεται από τη δημοσία των ομιλία στις εκκλησιαστικές συναθροίσεις, και άλλα άτομα ωφελούνται επίσης. Παρακινούνται να εξασκούν αγάπη και να εκτελούν καλά έργα. Αυτό το προνόμιο του να ομιλούμε αγαθά πράγματα στην εκκλησία δεν πρέπει να εγκαταλείπεται, διότι το να είμεθα σιωπηλοί θα ήταν πολύ άστοργο και ελλιπές ενδιαφέροντος για τους άλλους. Γνωρίζοντας τούτο, αντιλαμβάνεται κανείς την ανάγκη να ετοιμάζεται από πριν για να συμμετάσχη στην ομιλία για πνευματικά πράγματα. Δεν περιμένει να μιλήση σαν από αιφνίδια έμπνευσι, αλλά ετοιμάζει τη διάνοιά του και την καρδιά του με μελέτη εκ των προτέρων, σύμφωνα με το αναγγελμένο πρόγραμμα δράσεως για την εκκλησία. Μαθαίνει να ανοίγη τη Γραφή και να αναφέρεται σ’ αυτήν δημοσία για να οικοδομήση άλλους σε πνευματική δύναμι. Όλη αυτή η εκκλησιαστική ομιλία είναι για σωτηρία.—Γαλ. 6:6.

9. Ποιος είναι ένας άλλος τρόπος που η ομιλία μπορεί να εξουσιάζεται προς όφελος άλλων;

⁹ Η ομιλία χρησιμοποιείται με πολλούς άλλους τρόπους για το καλό των άλλων. Χρησιμοποιείται για συμβουλή και καθοδηγία. «Η γλώσσα των σοφών κάμνει καλόν με την γνώσιν· το στόμα δε των αφρόνων εξερεύγεται μωρίαν.» (Παροιμ. 15:2, ΜΝΚ) Όταν ένα άτομο δεν γνωρίζη πώς να χειρισθή ένα πρόβλημα ή ποια πορεία να λάβη για ν’ ακολουθήση το σωστό δρόμο, μπορεί να πάη σ’ έναν που είναι εκπαιδευμένος στον λόγο του Θεού, και με τη δύναμι της ομιλίας μπορεί να τον υποδειχθή η πορεία που πρέπει ν’ ακολουθήση και η οποία θα καταλήξη στη σωτηρία του. «Όπου δεν υπάρχει επιδεξία διεύθυνσις ο λαός πίπτει· εκ του πλήθους δε των συμβούλων προέρχεται σωτηρία.» (Παροιμ. 11:14, ΜΝΚ) Οι επίσκοποι στις εκκλησίες πρέπει να δίνουν καλή συμβουλή.—1 Τιμ. 4:6.

10. (α) Ποια μέθοδος επιδέξιας ομιλίας καταδεικνύεται στο 2 Σαμουήλ 12:7-13 για των χειρισμό ενός πταίσματος έναντι του νόμου του Θεού; (β) Ποια μαθήματα μπορούμε να μάθωμε από τη στάσι που έλαβε ο Δαβίδ ακούοντας τα λόγια που ελαλήθησαν από έναν διωρισμένο δούλο του Θεού;

¹⁰ Υπάρχουν περιπτώσεις που αφιερωμένοι δούλοι του Θεού χρειάζονται συμβουλή, αλλά δεν είναι ανάγκη και όταν ακόμη κάνη κανείς ένα λάθος να γίνεται τραχεία επίκρισις. Ένα Βιβλικό παράδειγμα επιδέξιας χρήσεως της ομιλίας για την τακτοποίησι μιας υποθέσεως αναγράφεται στο 2 Σαμουήλ 12:7-13. Ο προφήτης Νάθαν εστάλη από τον Θεό να νουθετήση τον Βασιλέα Δαβίδ και να του δώση να εννοήση την αδικία που είχε κάμει εν σχέσει με των θάνατο του Ουρία. Νουθεσία σ’ ένα άτομο καλής καρδιάς κάνει καλό και παρέχει θεραπεία και βοηθεί το άτομο αυτό να λάβη την ορθή θέσι ενώπιον του Ιεχωβά Θεού. Όταν ο Δαβίδ άκουσε την ομιλία του Νάθαν για το αδίκημά του, δεν εξεμάνη και δεν κατήγγειλε τον Νάθαν ούτε διέταξε τον θάνατό του από τα χέρια των φρουρών του Βασιλέως, αλλά, μάλλον, ταπεινά παρεδέχθη την αμαρτία του, διότι εγνώριζε ότι είχε διαπράξει αδικία. Τα λόγια του έδειχναν τι ήταν στην καλή του καρδιά. Δεν προσεπάθησε να δικαιώση των εαυτό του. Τούτο είναι ορθό και ευπρόσδεκτο ενώπιον του Θεού και πρέπει να είναι παράδειγμα για όλους τους πταίστας έναντι του δικαίου νόμου του Θεού, από τους οποίους ζητείται λόγος παρά του Ιεχωβά μέσω των ορατών αντιπροσώπων του επάνω στη γη. Ο Δαβίδ μπόρεσε να επιστρέψη στην έννοια του Θεού πριν από τον θάνατό του επειδή η καρδιά του ήταν δικαία.

11. Πώς η ομιλία του σοφού θεραπεύει και οδηγεί σε σωτηρία;

¹¹ Πράγματι, βλέπομε πώς η γλώσσα του σοφού όταν χρησιμοποιήται σύμφωνα με τον λόγον του Θεού παρέχει πνευματική θεραπεία. Η Γραφή αντιπαραβάλλει τη θεραπευτική ομιλία με τη γλώσσα των απερισκέπτων. «Ο απερίσκεπτος είναι ως τραύματα μαχαίρας· η δε γλώσσα των σοφών, ίασις.» (Παροιμ. 12:18, ΜΝΚ) Πρέπει να λαμβάνωνται υπ’ όψιν τα συμφέροντα των άλλων. Η ομιλία πρέπει να χρησιμοποιήται για να τους ενθαρρύνη και να τους επαινή. «Κηρήθρα μέλιτος οι ευάρεστοι λόγοι· γλυκύτης εις την ψυχήν, και ίασις εις τα οστά.» (Παροιμ. 16:24) Εκείνοι που είναι δούλοι του Θεού μιλούν ο ένας στον άλλον εξακολουθητικά, οικοδομώντας ο ένας των άλλον, ανορθώνοντας ο ένας τον άλλον, και τούτο είναι ευάρεστον ενώπιον του Θεού. Εκείνοι που εποικοδομούν ο ένας τον άλλον μιλώντας για πνευματικά πράγματα, τυγχάνουν ενθυμήσεως από μέρους του Θεού, για σωτηρία όπως προελέχθη στον Μαλαχία 3:16, 17.

ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΥΣ ΟΜΙΛΗΤΑΣ

12. (α) Ποιο είδος ομιλίας είναι επίκαιρο; (β) Σε ποιο παράδειγμα επέσυρε ο Παύλος την προσοχή;

¹² Η ανάγκη, που υπάρχει για περισσοτέρους κήρυκας και διδασκάλους σε κάθε κοινότητα, μας βοηθεί να εννοήσωμε το γεγονός ότι δεν είναι καιρός για μάταιες ομιλίες, αστειότητες ή αισχρολογίες και σπερμολογίες. Ο καιρός είναι πολύτιμος· οι ζωές ανθρώπων διακυβεύονται. Συνεπώς ο Παύλος έδωσε τη νουθεσία: «Μηδείς λόγος σαπρός ας μη εξέρχηται εκ του στόματός σας, αλλ’ όστις είναι καλός προς οικοδομήν της χρείας, δια να δώση χάριν εις τους ακούοντας.» (Εφεσ. 4:29) Και αφού τελειώνει το τέταρτο κεφάλαιο αναφορικά με την καλή χρήσι ομιλίας, ο Παύλος συνδέει τα εξής λόγια: «Γίνεσθε λοιπόν μιμηταί του Θεού, ως τέκνα αγαπητά· και περιπατείτε εν αγάπη, καθώς και ο Χριστός ηγάπησεν ημάς, και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ ημών.» (Εφεσ. 5:1, 2) Εδώ επισύρει την προσοχή μας στα μέγιστα παραδείγματα, Τον Παντοδύναμο Θεό και τον Χριστό Ιησού.

13, 14. (α) Τι μίλησε πάντοτε ο Ιεχωβά; (β) Ποια είναι μερικά παραδείγματα πραγμάτων που μίλησε ο Ιεχωβά, στα οποία πρέπει να τον μιμούμεθα;

¹³ Τι ελάλησε πάντοτε ο Ιεχωβά; Την αλήθεια και τη σοφία. Ό,τι ελάλησε ο Θεός και που έγινε γνωστό στους ανθρώπους υπήρξε πάντοτε οικοδομητικό και καλό. Αυτός που βρίσκεται τόσο ψηλά και είναι τόσο ισχυρός βλέπει τις ατέλειές μας, αλλά δεν μας επικρίνει και δεν μας κατηγορεί συνεχώς. Νουθετεί για το πώς να υπερνικούμε τις αμαρτωλές τάσεις της σαρκός και δίνει μια μερίδα του πνεύματός του για να βοηθήση τους ανθρώπους που προσπαθούν να τον υπηρετήσουν. Μιλεί με έλεος και αγαθότητα και με πολλή αγάπη και μακροθυμία. Οι λόγοι του είναι τόσο καλοί, ώστε είναι σαν τροφή στην πεινασμένη ψυχή. Πράγματι, οι άνθρωποι δεν ζουν με άρτο μόνο, αλλά με κάθε λόγο που προέρχεται από το στόμα του Θεού. Οι Χριστιανοί είναι συνεργάται του ως δημόσιοι διαγγελείς των αγαθών νέων τώρα και πρέπει, συνεπώς, να ζητούν να μιμηθούν το παράδειγμα του Θεού με κάθε τρόπο, ιδιαίτερα τώρα με τη χρήσι της δυνάμεως της ομιλίας.—Ματθ. 4:4· 2 Κορ. 2:17.

¹⁴ Ο Ιεχωβά είναι δυνατός επίσης όταν πρόκειται να καταγγείλη την πονηρία και να λαλήση για τις κρίσεις του εναντίον του Σατανά και του ασεβούς του συστήματος πραγμάτων. Συγχρόνως λαλεί για τους σκοπούς του, δείχνοντας πόσο καλό θα προέλθη στα ευπειθή πλάσματα με την καταστροφή εκείνων που ασκούν την πονηρία. Η εκλογή γίνεται σαφής: να παραμείνη κανείς στις κατευθύνσεις του κόσμου συνδεδεμένος με τον Σατανά και να χαθή, ή να έλθη με το μέρος του Θεού και του Χριστού και να κερδίση αιώνια ζωή. (Δευτ. 30:19, 20) Αν ο κόσμος του Σατανά πρόκειται να καταστραφή, γιατί να είμεθα υποστηρικταί του; Ο Θεός νουθετεί: «Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, δια να μη συγκοινωνήσητε εις τας αμαρτίας αυτής, και να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής.»—Αποκάλ. 18:4.

15. Πώς ο Ιεχωβά μας έδωσε παράδειγμα του εαυτού του ως διδασκάλου;

¹⁵ Ο Θεός είναι Διδάσκαλος του θελήματός του στους άλλους, όπως ακριβώς εδίδαξε τον Ιησούν. Ο Ιησούς έδωσε προσοχή στη διδασκαλία του Ιεχωβά, προφητικώς δε εγράφη γι’ αυτόν: «Κύριος ο Ιεχωβά έδωκεν εις εμέ γλώσσαν πεπαιδευμένων, δια να εξεύρω πώς να λαλήσω λόγον εν καιρώ προς τον βεβαρυμένον· εγείρει από πρωί εις πρωί, εγείρει το ωτίον μου, δια να ακούω ως οι πεπαιδευμένοι. Κύριος ο Ιεχωβά ήνοιξεν ωτίον εν εμοί, και εγώ δεν ηπείθησα, ουδέ εστράφην οπίσω.» (Ησ. 50:4, 5, ΜΝΚ) Η διδασκαλία που έδωσε ο Ιεχωβά στον Ιησούν εγέμισε τη διάνοιά του και την καρδιά του και τον κατέστησε ικανόν να χρησιμοποιή τη δύναμι της ομιλίας του ωραία.

16. (α) Τι είδους ομιλία χρησιμοποιούσε ο Ιησούς; (β) Στις μεθόδους της διδασκαλίας του πώς είναι ο Ιησούς το παράδειγμά μας;

¹⁶ Το παράδειγμα του Ιησού όταν μιλούσε μας δείχνει έναν που στοργικά και υπομονητικά παρείχε εκπαίδευσι. Δεν μιλούσε απλώς στους ακολούθως του επάνω στη γη, αλλά εξηγούσε και εδίδασκε. Πολλά είναι τα παραδείγματα των παραβολών και εξεικονίσεών του. Το κεφάλαιο 13 του Ματθαίου περιέχει παραβολές σχετικές με τη σπορά του σίτου. Αυτές εξηγήθησαν έτσι ώστε άξια άτομα όχι μόνο τον άκουσαν να λέγη κάτι, αλλά κατενόησαν και τη σημασία. Ο Ιησούς εφρόντιζε η ομιλία του να κάνη καλό στους μαθητάς του, σ’ εκείνους που εδίδασκε. Όλοι οι λόγοι του ήσαν καλά αιτιολογημένοι. Εσκέπτετο πρώτα και έπειτα μιλούσε. Ωθούμενος από αγάπη, δεν σπερμολογούσε ούτε συκοφαντούσε. Ήταν αφιερωμένος στο έργο του Ιεχωβά και είχε να εκπληρώση μια αποστολή σε βραχύ χρονικό διάστημα. Ησχολείτο με την υπόθεσι του Πατρός του, χρησιμοποιώντας την ομιλία του για τη σωτηρία εκείνων που ήθελαν ν’ ακούσουν. Ήταν συνομιλία που πάντοτε εποικοδομούσε εκείνους που ήσαν γύρω του για σωτηρία. Εφανέρωνε τις κρίσεις του Ιεχωβά εναντίον των πονηρών και ήταν άφοβος στην ομιλία ακόμη και ενώπιον των εχθρών του. Εγνώριζε πώς να είναι διακριτικός και πότε να λαλή. Έτσι αντανακλούσε τη μάθησί του από τον Ιεχωβά, δείχνοντάς μας πώς ο Ιεχωβά τον είχε διδάξει να λαλή και να διδάσκη, και αποκαλύπτοντας εκείνο που ήταν άφθονο στην καλή του καρδιά κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του. Ιδού το υπόδειγμα για να το ακολουθήσωμε. Γίνετε μιμηταί του Θεού και του Χριστού Ιησού!

17. (α) Τι πρέπει ν’ απασχολή τον καιρό της ομιλίας μας τώρα; (β) Γιατί ο σκοπός μας πρέπει να είναι κυριαρχημένη ομιλία πάντοτε, και τι μαθαίνομε από την πείρα του Μωυσέως στη Μεριβά;

¹⁷ Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα να πούμε για τον Ιεχωβά Θεό και τις ευλογίες του νέου του κόσμου. Ο Ιεχωβά μάς λέγει αυτά τα καλά πράγματα μέσω του λόγου του και της ορατής του οργανώσεως. Αληθινά δεν υπάρχει ποτέ αρκετός καιρός για να μάθωμε όλα όσα θα επιθυμούσαμε να γνωρίζωμε. Πώς, λοιπόν, μπορεί ένας Χριστιανός να βρή καιρό να περιπλακή σε κοσμική ή ανωφελή ομιλία και να σπαταλά έτσι τον καιρό του; (Κολ. 4:5, 6) Πρέπει να υπάρχη αυτοκυριαρχία· ο Ιεχωβά ακούει. (Ψαλμ. 59:7, 12, 13) Ακόμη και όταν ασχολούμεθα με την υπόθεσι του Ιεχωβά, πρέπει να λαλούμε με προσοχή, προς αίνον του Ιεχωβά. Ο Μωυσής δεν έφθασε να εισέλθη στη Γη της Επαγγελίας και ν’ απολαύση ζωή εκεί επειδή έσφαλε στην ομιλία του στη Μεριβά.—Αριθμ. 20:10-12.

18. Για σωτηρία, τι θα προσπαθήσωμε να κάμωμε με τη βοήθεια του Ιεχωβά;

¹⁸ Είναι καιρός να εξελέγχωμε τις σκέψεις μας και να κυβερνούμε την ομιλία μας έτσι ώστε να μην έχωμε μια γλώσσα σαν ένα άλογο που τρέχει μακριά με τον χαλινό συρόμενο στο έδαφος. Δεν θέλομε να έχωμε ένα πύρινο εργαλείο σπερμολογίας που είναι σαν ένα αναμμένο σπίρτο σ’ ένα δάσος από κατάξερες ύσκες. Μάλλον, θα είμεθα προσεκτικοί να μη λησμονούμε το σπουδαίο έργο κηρύγματος και διδασκαλίας. Ο σκοπός μας θα είναι να μιμούμεθα τον Ιεχωβά και τον Χριστό στη χρήσι των δυνάμεών μας της σκέψεως και της ομιλίας για τη σωτηρία των άλλων. Για τούτο ζητούμε τη βοήθεια του Ιεχωβά σε μια προσπάθεια να ευαρεστούμε τον Ζωοδότη, διότι δεν μπορούμε να τα εκτελούμε όλα μόνοι μας. Κάμετε προσευχή σας τούτο: «Ας ήναι ευάρεστα τα λόγια του στόματός μου, και η μελέτη της καρδίας μου, ενώπιόν σου, ω Ιεχωβά, φρούριόν μου, και Λυτρωτά μου.»—Ψαλμ. 19:14, ΜΝΚ.