Εξησκημένοι Μέσω Παιδείας προς Καρποφορίαν

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ διάκονος θα μπορούσε να παρομοιωθή με γεωργόν που έχει να παραγάγη δύο είδη προϊόντων. Ένα απ’ αυτά είναι η καρποφορία του πνεύματος, που μνημονεύεται στην επιστολή προς Γαλάτας 5:22, 23, το δε άλλο είναι η καρποφορία της Βασιλείας, στην οποία αναφέρεται ο Κύριός μας Ιησούς στην παραβολή του περί του σπορέως, όπως αναγράφεται στον Ματθαίο 13:18-23.

Ένεκα τούτου, ο Χριστιανός διάκονος πρέπει να ενδιαφέρεται για την παιδεία, διότι χωρίς παιδεία δεν μπορεί να φέρη αυτούς τους καρπούς. Όπως αναγινώσκομε: «Πάσα δε παιδεία προς μεν το παρόν δεν φαίνεται ότι είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης· ύστερον όμως αποδίδει εις τους γυμνασθέντας δι’ αυτής καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης.»​—Εβρ. 12:11.a

Τι είναι παιδεία; Πολλοί θεωρούν την παιδεία μόνο υπό έποψιν τιμωρίας, αλλά δεν είναι κατ’ ανάγκην έτσι. Η παιδεία μπορεί να εμπερικλείη ή όχι τιμωρίαν, ακριβώς όπως και η τιμωρία μπορεί να είναι ή να μην είναι παιδεία. Παραδείγματος χάριν; Οι Γραφές μάς λέγουν ότι ο Ιεχωβά θα εξολοθρεύση πάντας τους ασεβείς. Αυτό είναι τιμωρία, αλλά δεν είναι παιδεία.​—Ψαλμ. 145:20.

Η βασική σκέψις περί παιδείας είναι εκπαίδευσις, άσκησις, διδασκαλία. Σημαίνει έλεγχον, διότι εμπερικλείει κανόνες και διατάξεις, και την επιβολή υπακοής για την κατανόησι του σκοπού της παιδείας. Η παιδεία μπορεί να είναι σχετικά ηπία ή σχετικά αυστηρή. Η παιδεία στο σχολείο είναι σχετικά ηπία για το επιμελές, εύτακτο παιδί, το οποίον, ωστόσο, είναι υπό παιδείαν. Αλλ’ είναι συγκριτικά αυστηρή για το οκνηρό και ιδιόβουλο παιδί. Το να ‘διδάσκεται το παιδί εν αρχή της οδού αυτού’ σημαίνει να υποβληθή αυτό σε παιδεία.​—Παροιμ. 22:6.

Η παιδεία μάς γίνεται με διαφόρους τρόπους. Ο λόγος του Θεού είναι «ωφέλιμος . . . προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης.» Αν τον αναγινώσκωμε επιμελώς και με κατανόησι και κάνωμε μια επιμελή προσπάθεια να τον εφαρμόσωμε στη ζωή μας, τότε πραγματικά θα μας εκπαιδεύση. Το ίδιο συμβαίνει και με τα έντυπα, που μας υποβοηθούν να κατανοήσουμε την Αγία Γραφή και πώς να εφαρμόζουμε τις αρχές της στη ζωή μας στους συγχρόνους αυτούς καιρούς.​—2 Τιμ. 3:16, 17.

Το να υποβάλλωμε τον εαυτό μας σε παιδεία, όχι μόνο μας βοηθεί να φέρωμε καρπό, αλλά συντελεί και στο να μας δίνη αυτοσεβασμό. Αλλ’ η φιληδονία έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την απώλεια του αυτοσεβασμού αλλά και τη ματαιότητα, διότι όσο περισσότερο εντρυφά κανείς τόσο περισσότερο θέλει να εντρυφά, και στο τέλος υφίσταται τις συνέπειες σε αθλιότητα και θάνατο.

Μερικοί, όπως οι διδάσκαλοι σχολείων, έχουν την υποχρέωσι να εκπαιδεύουν άλλους. Οι γονείς, ιδιαίτερα οι πατέρες, πρέπει να υποβάλλουν σε παιδεία τα τέκνα των, ανατρέφοντάς τα «εν παιδεία και νουθεσία του Ιεχωβά.» Οι Χριστιανοί επίσκοποι στην εκκλησία έχουν την ευθύνη να εκπαιδεύουν τα μέλη της, ‘να ελέγχουν, να επιπλήττουν, να προτρέπουν μετά πάσης μακροθυμίας και διδαχής’.​—Εφεσ. 6:4, ΜΝΚ· 2 Τιμ. 4:2.

Η παιδεία μπορεί, επίσης, να προέλθη από μια ευγενή παρατήρησι ενός συγ-Χριστιανού, που γίνεται είτε συμπτωματικά, είτε σκόπιμα: «Όστις απωθεί την διδασκαλίαν, αποστρέφεται την ψυχήν αυτού· αλλ’ όστις ακούει τον έλεγχον, αποκτά σύνεσιν», δηλαδή, αποκτά αγαθό ελατήριο. Ειδικά δε η παιδεία προέρχεται από τον «πιστόν και φρόνιμον δούλον», που διευθύνει τα επίγεια συμφέροντα της βασιλείας του Θεού. Το ν’ ανταποκρίνεται κανείς αμέσως κι εθελουσίως στην παιδεία είναι μια εξαίρετη μορφή αυτοπειθαρχήσεως κι έχει ως αποτέλεσμα τον αυτοσεβασμό.​—Παροιμ. 15:32· Ματθ. 24:45-47.

Μεταξύ των τρόπων, με τους οποίους μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε εθελουσίως σ’ αυτή την παιδεία, είναι η παρακολούθησις των πέντε «παιδευτικών», διδακτικών ή εκπαιδευτικών συναθροίσεων, που προβλέπονται για αφιερωμένους διακόνους, και κατόπιν η ενασχόλησις στη Χριστιανική διακονία ως τον βαθμό που επιτρέπει ο χρόνος μας. Θα μπορούσατε, με την άσκησι λίγο περισσότερης αυτοπειθαρχίας, ν’ απολαύσετε το έργον ολοχρονίου κηρύγματος; Αν ναι, τότε με κάθε μέσον ασκήσατε την απαιτούμενη αυτή αυτοπειθαρχία.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την παιδεία που προέρχεται από τους άλλους, ποτέ δεν θέλομε να παραβλέπωμε το γεγονός ότι η παιδεία είναι μια έκφρασις αγάπης και στοργής, όπως είναι και από μέρους του Ιεχωβά Θεού και του Ιησού Χριστού: «Όντινα αγαπά ο Ιεχωβά παιδεύει· και μαστιγόνει πάντα υιόν τον οποίον παραδέχεται.» «Εγώ [ο Ιησούς Χριστός] όσους αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω.»​—Εβρ. 12:6, ΜΝΚ· Αποκάλ. 3:19.

Αν επιτρέπωμε στον εαυτό μας ν’ ασκήται με παιδεία, θα μπορέσωμε να παραγάγωμε τους καρπούς του πνεύματος, δηλαδή, ‘αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστι, πραότητα, εγκράτεια’. Έτσι θα προχωρούμε προς την ωριμότητα. Τότε θα μπορέσωμε, επίσης, να φέρωμε περισσοτέρους καρπούς της Βασιλείας, ‘τριάκοντα, εξήκοντα και εκατόν’, διότι το να υποβαλλώμεθα σε παιδεία βελτιώνει τη γνώσι και την ικανότητά μας να κηρύττωμε. Ευτυχείς, λοιπόν, είναι όλοι σ’ όσους ασκείται παιδεία για να φέρουν καρπούς!​—Γαλ. 5:22, 23· Ματθ. 13:23.

[Υποσημειώσεις]