Ο Θεός Εκδηλώνει Έλεος Επιβάλλοντας Δικαιοσύνη
ΕΝΑΣ προφήτης του Θεού, στον οποίο είχε δοθή όρασις της θείας εκτελέσεως κρίσεως εναντίον διεφθαρμένων, φαύλων καταπιεστών και ειδωλολατρών, ικέτευσε τον Θεό: «Εν τη οργή σου μνήσθητι ελέους.» (Αββακ. 3:2) Ένας άλλος προφήτης παρατηρώντας σε προφητική όρασι την καταστροφή που επέφερε ο Θεός στον λαό Ισραήλ ο οποίος ωμολογούσε ότι ήταν λαός του ανεφώνησε: «Οίμοι! Ιεχωβά Θεέ! συ εξαλείφεις άπαν το υπόλοιπον του Ισραήλ, εκχέων την οργήν σου επί την Ιερουσαλήμ.»—Ιεζ. 9:8, ΜΝΚ.
Και οι δύο αυτοί προφήται είπαν αυτά τα λόγια διότι εγνώριζαν ότι ο Ιεχωβά είναι Θεός αγάπης και ελέους, όπως ακριβώς είχε απευθυνθή προηγουμένως ο φίλος του Θεού Αβραάμ στον Ιεχωβά μιλώντας για την κρίσι που επρόκειτο να έλθη επάνω στα Σόδομα: «Μη γένοιτο ποτέ συ να πράξης τοιούτον πράγμα, να θανάτωσης δίκαιον μετά ασεβούς, και ο δίκαιος να ήναι ως ο ασεβής! μη γένοιτο ποτέ εις σε!» Ναι, ο Αβραάμ εγνώριζε ότι το να καταστρέψη τον δίκαιον ήταν κάτι τελείως αντίθετο με τις αρχές του Ιεχωβά.—Γεν. 18:25.
Στον Αβραάμ είχε δοθή η απάντησις, καθώς επίσης και στον Ιεζεκιήλ, ότι ο Θεός θα ήταν εκλεκτικός στην κρίσι του και ότι εκείνοι που δεν θα ήσαν άξιοι καταστροφής θα διεσώζοντο. Αυτή απεδείχθη ότι ήταν η έκβασις.
Αυτές οι ευκαιρίες μας δίνουν μια βαθειά γνώσι της προσωπικότητας του Θεού. Στον Μωυσή εδήλωσε: «Ιεχωβά, Ιεχωβά ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος, και πολυέλεος, και αληθινός, φυλάττων έλεος εις χιλιάδας, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν, και ουδόλως αθωώνων τον ένοχον.» (Έξοδ. 34:6, 7, ΜΝΚ) Σύμφωνα με την μεγαλειότητα και την αξιοπρέπειά του ως Υπερτάτου Κυριάρχου, ο Ιεχωβά οφείλει να διατηρήση τον νόμο και την τάξι στο σύμπαν. Δεν μπορεί να συγχωρήση παράβασι του νόμου. Ωστόσο παρέχει έλεος και απελευθέρωση για εκείνους οι οποίοι επιθυμούν να πράττουν το δίκαιον.
Ο Ιησούς Χριστός έδωσε την εξής συμβουλή στους μαθητάς του: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι· δια να γείνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς, διότι αυτός ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.» (Ματθ. 5:44, 45) Ο Θεός δίνει σε όλους πλήρη ευκαιρία να δείξουν τι επιθυμούν πράγματι οι καρδιές των. Επιτρέπει ν’ αναπνέουν όλοι τον ίδιο αέρα, να τρώγουν την ίδια τροφή, να βλέπουν την ίδια θαυμάσια δημιουργία και να εκλέγουν την οδό που επιθυμούν ν’ ακολουθήσουν.
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΕΚΛΕΓΕΙ
Είναι απλώς δίκαιο και ορθό ότι, όταν έχη κανείς δικαίωμα να εκλέξη το καλό ή το κακό, πρέπει ‘να φάγη από των καρπών της οδού αυτού.’ (Παροιμ. 1:31) Κανένας δεν μπορεί ορθώς να κατηγορήση τον Θεό για αδικία, όταν ένα άτομο αντιμετωπίζη συμφορά λόγω δικής του εκούσιας κακής ενεργείας. Ο Θεός δίνει στοργική προειδοποίηση ώστε ένα άτομο να μπορή ν’ αποφύγη τη συμφορά. Λέγει στο νεαρό άτομο: «Ευφραίνου, νεανίσκε, εν τη νεότητί σου· και η καρδία σου ας σε χαροποιή εν ταις ημέραις της νεότητός σου· και περιπάτει κατά τας επιθυμίας της καρδίας σου, και κατά την όρασιν των οφθαλμών σου.» Ναι, ο νέος είναι ελεύθερος να ενεργήση έτσι· ο θεός δεν θα το εμποδίση. «Πλην,» προσθέτει ο Θεός, «έξευρε, ότι δια πάντα ταύτα ο Θεός θέλει σε φέρει εις κρίσιν. Και αφαίρεσον τον θυμόν από της καρδίας σου, και απομάκρυνον την πονηρίαν από της σαρκός σου· διότι η νεότης και η παιδική ηλικία είναι ματαιότης.»—Εκκλησ. 11:9, 10.
Ο Θεός δεν πρόκειται ν’ αναγκάση κανένα να τον υπηρετή. Αν όμως ένα άτομο ακολουθή κακή πορεία, ή συμβαδίζη μ’ ένα σύστημα πραγμάτων διεφθαρμένο, συμμετέχει κι αυτό στην κακία. Ή αν παραμένη συνταυτισμένος με μια οργάνωσι, θρησκευτική, πολιτική ή εμπορική η οποία προσάπτει μομφή στον Θεό και επομένως κάνει τα μέλη της να συμμετέχουν σιωπηρά στην ανεντιμότητα ή στην ανηθικότητα, τότε πρέπει ν’ αναμένη ότι θα δώση λογαριασμό στον Θεό γι’ αυτή την πορεία του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει συγχώρησις για ένα τέτοιο άτομο, όταν αυτό αναγνωρίση την ατέλειά του, τις κακές πράξεις του ή την κακή πορεία του. Μπορεί να μεταστραφή και να λάβη συγχώρησι βάσει της προμηθείας που έχει κάμει ο Θεός με την απολυτρωτική θυσία του Χριστού. Ο Θεός δεν παραβλέπει αδικαιολόγητα την ποινή της αμαρτίας, ούτε την αντιπαρέρχεται, αλλά βάσει της τελείας ανθρωπίνης ζωής του Υιού του η οποία εδόθη ως θυσία για τις αμαρτίες, οι απαιτήσεις της δικαιοσύνης ικανοποιούνται πλήρως. Ο απόστολος Πέτρος είπε: «Όστις [ο Χριστός] τας αμαρτίας ημών αυτός εβάστασε εν τω σώματι αυτού επί του ξύλου, δια να ζήσωμεν εν τη δικαιοσύνη αποθανόντες κατά τας αμαρτίας.» Μ’ αυτή την προμήθεια του αντιλύτρου ο Θεός μπορεί «να είναι αυτός δίκαιος, και να δικαιώνη τον πιστεύοντα εις τον Ιησούν.»—1 Πέτρ. 2:24· Ρωμ. 3:26.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ
Ώστε ο Θεός είναι στοργικός απέναντι στη δημιουργία του, και επιθυμεί εκείνο που είναι το καλύτερο γι’ αυτούς. Είναι μακρόθυμος, βραδύς στην επιβολή κρίσεως σ’ εκείνους οι οποίοι αδικοπραγούν με την ελπίδα ότι μπορεί να μετανοήσουν. (2 Πέτρ. 3:9) Ο Θεός δείχνει αξιοσημείωτη υπομονή με τα άτομα που προτιμούν να μη τον υπηρετούν. Σε μερικούς οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι υπηρετούσαν τον Θεό αλλ’ έπρατταν κακά πράγματα, ο απόστολος Παύλος έκαμε έκκλησι γράφοντας: «Καταφρονείς τον πλούτον της χρηστότητος αυτού και της υπομονής και της μακροθυμίας, αγνοών ότι η χρηστότης του Θεού σε φέρει εις μετάνοιαν;»—Ρωμ. 2:4.
Αλλά δεν μπορεί να επιτραπή ν’ ανθίζη αιωνίως η πονηρία. Πρέπει να εξαλειφθή χάριν της ειρήνης και της τάξεως στο σύμπαν, για την ανακούφισι και την ευτυχία εκείνων οι οποίοι επιθυμούν να ζουν ειρηνικά μαζί με τους συνανθρώπους των. Επομένως οι πονηροί πρέπει ν’ απομακρυνθούν. «Ο ασεβής θέλει είσθαι αντίλυτρον του δικαίου· και των ευθέων ο παραβάτης,» λέγει ο θεόπνευστος συγγραφεύς, στις Παροιμίες 21:18.
Για να το πούμε διαφορετικά, το αντίτιμο της ειρηνικής και ευτυχισμένης ζωής για τους ανθρώπους στη γη που σκέπτονται ορθά είναι η απομάκρυνσις εκείνων οι οποίοι δεν ζουν έντιμα και ειρηνικά και οι οποίοι προξενούν βλάβη στον πλησίον τους. Είναι όπως είπε ο προφήτης του Ιεχωβά: «Και αν ελεηθή ο ασεβής, δεν θέλει μάθει δικαιοσύνην· εν τη γη της ευθύτητος θέλει πράξει αδίκως, και δεν θέλει εμβλέψει εις την μεγαλειότητα του Ιεχωβά.»—Ησ. 26:10, ΜΝΚ.
Όταν ο Θεός τελικά αναλάβη δράσι, θα είναι αμερόληπτος στην επιβολή των δικαίων νόμων του. Ο θυμός του είναι κάτω από έλεγχο και εκτελεί μόνο εκείνους οι οποίοι είναι άξιοι θανάτου. (Παροιμ. 2:21, 22) Ο πόλεμός του δεν μοιάζει με τους πολέμους των εθνών, που θανατώνουν καλούς και κακούς αδιακρίτως. Μπορούμε να είμεθα βέβαιοι ότι ο Θεός, «ο κρίνων πάσαν την γην,» θα ενεργήση δίκαια, και ότι όταν καταστρέψη οποιονδήποτε, αυτό το άτομο στην πραγματικότητα δεν αγαπά δικαιοσύνην. (Γεν. 18:25· Παροιμ. 21:10) Δεν υπάρχει θέσις γι’ αυτήν στη καρδιά του.
ΕΝΑΣ ΣΤΟΡΓΙΚΟΣ ΠΑΤΗΡ
Ποιο άλλο είδος Θεού θα επιθυμούσε οποιοσδήποτε να έχη ως Θεό του; Εκτιμούμε τους πατέρες οι οποίοι εκπαιδεύουν τα τέκνα των για το καλό τους, αλλά που ωστόσο τ’ αγαπούν και προμηθεύουν σ’ αυτά όλα τ’ αναγκαία. Ο απόστολος λέγει στους ομοίους μ’ αυτόν Χριστιανούς:
«Τους μεν κατά σάρκα πατέρας ημών είχομεν παιδευτάς, και εσεβόμεθα αυτούς· δεν θέλομεν υποταχθή πολλώ μάλλον εις τον Πατέρα των πνευμάτων, και ζήσει; Διότι εκείνοι μεν προς ολίγας ημέρας επαίδευον ημάς, κατά την αρέσκειαν αυτών· ο δε προς το συμφέρον ημών, δια να γείνωμεν μέτοχοι της αγιότητος αυτού. Πάσα δε παιδεία προς μεν το παρόν δεν φαίνεται ότι είναι πρόξενος χαράς άλλα λύπης· ύστερον όμως αποδίδει εις τους γυμνασθέντας δι’ αυτής καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης.»—Εβρ. 12:9-11.
Συνεπώς, επιβάλλεται να προσερχώμεθα στον Θεό όπως σ’ ένα στοργικό Πατέρα, να μαθαίνωμε απ’ αυτόν, να διορθωνώμεθα απ’ αυτόν και να συμμορφώνωμε τας οδούς μας σύμφωνα με τον γραπτό του Λόγο. Αυτός προετοιμάζει ανθρώπους σήμερα για ζωή σε μια δικαία νέα τάξι η οποία θα περιβάλλη τη γη για την ευτυχία και την ευημερία όλων. Σεις, όπως και κάθε άλλος, μπορείτε να επωφεληθήτε από την ευκαιρία τώρα.