Θεός έκαμε με τους αρχαίους Ισραηλίτες μέσω του Μωυσέως δεν εφαρμόζεται σήμερα στους Χριστιανούς, και επομένως δεν απαιτείται από τους Χριστιανούς μαχητάς να απέχουν από επικοινωνία τις συζύγους των επειδή βρίσκονται σε ιερό πόλεμο. Ωστόσο, η διαγωγή των πρέπει να είναι καθαρή ηθικώς και πνευματικώς. Η προφύλαξίς των από ανηθικότητα καθώς και από πνευματική μοιχεία με το να γίνουν μέρος του κόσμου τούτου πρέπει να είναι σε αρμονία με την ιερότητα του Χριστιανικού αυτού πολέμου. (Ιάκ. 4:4) Το μέρος των στη διεκδίκησι του Ιεχωβά διακυβεύεται, και τους παρέχει μια καθαριστική επιρροή, μια παρόρμησι σε αγιότητα από ηθική και πνευματική άποψι.

Ιερείς με τον Θεοκρατικό Στρατό

1. Με την παρουσία ποίων ηγιάζετο το Ισραηλιτικό στρατόπεδο, και γιατί απητείτο η παρουσία των;

Η ΙΕΡΟΤΗΣ του θεοκρατικού πολέμου απαιτούσε αγιασμό των Ισραηλιτών ανδρών για την υπηρεσία αυτή του Θεού, ως υποστηρικτών της παγκοσμίου του κυριαρχίας και ως εκτελεστών της δικαίας οργής του εναντίον των λάτρεων ψευδών θεών. Σύμφωνα με τούτο, ήταν ανάγκη οι ιερείς της φυλής του Λευί να συνοδεύουν τον Ισραηλιτικό στρατό. Η παρουσία των προσέθετε αγιότητα στον στρατό του Ιεχωβά. Στις ημέρες που η ιερή κιβωτός της διαθήκης του εστεγάζετο κάτω από τη σκηνή, ήταν συνήθεια να παίρνουν την κιβωτό στο στρατόπεδο, επειδή εσυμβόλιζε την παρουσία του Ιεχωβά Θεού με τις μαχόμενες δυνάμεις του. (1 Σαμ. 4:4-6· 14:18, 19· 2 Σαμ. 11:11) Αυτό κατ’ ανάγκην απαιτούσε την παρουσία των Λευιτών ιερέων στο στρατόπεδο, επειδή αυτοί ήσαν οι μόνοι εξουσιοδοτημένοι να μεταφέρουν την κιβωτό του Ιεχωβά Θεού. Κάποτε ένας μη ιερεύς Ισραηλίτης εθανατώθη επειδή ήγγισε την κιβωτό, νομίζοντας ότι μπορούσε να την φυλάξη από το να πέση από την άμαξα. Αν μετέφεραν οι Λευίτες ιερείς την κιβωτό, αυτό δεν θα συνέβαινε. (Δευτ. 31:9· Ιησ. Ναυή 3:17· 6:4-11· 1 Σαμ. 4:4· 2 Σαμ. 6:6, 7· 1 Χρον. 15:2-15, 26) Επίσης, όταν ο Ισραηλιτικός στρατός αντιμετώπιζε εμπλοκή σε μάχη, ήταν συνήθεια να προσφέρεται θυσία στον Ιεχωβά Θεό, και τούτο απαιτούσε την παρουσία του προφήτου του Ιεχωβά ή των Λευιτικών ιερέων του. (1 Σαμ. 7:9· 13:9) Επί πλέον, προτού προβή στην εφαρμογή ενός ωρισμένου στρατηγικού σχεδίου μάχης ο Θεοσεβής στρατιωτικός αρχηγός θα συνεβουλεύετο τον Ιεχωβά μέσω της κιβωτού της διαθήκης ή ενός ιερατικού εφόδ ή μέσω των ιερών Ουρείμ και Θουμμείμ που εφέροντο από τον αρχιερέα. Οι ειδωλολάτραι, όπως ο Ναβουχοδονόσορ ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, προσέφευγαν σε διάφορες μορφές μαντείας, αλλ’ ο λαός του Ιεχωβά ερωτούσε αυτόν, τον αληθινό Θεό, για την κατεύθυνσί του στη μάχη. (Κριτ. 1:1· 20:27, 28· 1 Σαμ. 14:37· 23:2, 6, 9-14· 28:6· 30:8· 2 Σαμ. 5:19, 23· Ιεζ. 21:21) Και αυτό, επίσης, απαιτούσε παρουσία του προφήτου ή ιερέως του Ιεχωβά στο θεοκρατικό του στρατόπεδο.

2. Για ποιον σκοπό διετάσσετο η άμεση παρουσία των ιερέων στο μέτωπο πριν από τη μάχη, απητείτο δε από αυτούς ν’ αναλαμβάνουν όπλα και να συμμετέχουν στη μάχη;

² Ο Ιεχωβά ειδικώς διέτασσε να υπάρχουν ιερείς του στο μέτωπο, όταν έδιδε την ακόλουθη εντολή για τους Ισραηλίτες που θα διεξήγαν τις μάχες των στην Αγία Γη, τη Γη της επαγγελίας: «Όταν εξέλθης εις μάχην εναντίον των εχθρών σου, και ίδης ίππους, και αμάξας, λαόν περισσότερον παρά σε, μη φοβηθής αυτούς· διότι Ιεχωβά ο Θεός σου είναι μετά σου, όστις σε ανεβίβασεν εκ γης Αιγύπτου. Και όταν πλησιάσητε εις την μάχην, ο ιερεύς θέλει προσέλθει και λαλήσει προς τον λαόν, και θέλει ειπεί προς αυτούς, Άκουε Ισραήλ· σεις πλησιάζετε σήμερον εις την μάχην κατά των εχθρών σας· ας μη δειλιάση η καρδία σας, μη φοβηθήτε, μηδέ τρομάξητε, μηδέ εκπλαγήτε από προσώπου αυτών· διότι Ιεχωβά ο Θεός σας είναι ο προπορευόμενος μεθ’ υμών, δια να πολεμήση υπέρ υμών εναντίον των εχθρών σας, δια να σώση υμάς.» (Δευτ. 20:1-4, ΜΝΚ) Ήταν πάρα πολύ κατάλληλο οι μαχηταί των πολέμων του Ιεχωβά να έχουν τον άμεσον αντιπρόσωπόν του, τον καθιερωμένον του ιερέα, για να τους δίδη αυτή την ενθάρρυνσι ακριβώς εκεί στο μέτωπο της μάχης. Εν τούτοις, δεν απητείτο από τους ιερείς τους ιδίους ν’ αναλαμβάνουν όπλα και να συμμετέχουν οπωσδήποτε στη μάχη.

3. Γιατί το σύνθημα της μάχης απαιτούσε την παρουσία των ιερέων στο στράτευμα, και τι, κατ’ ουσίαν, ήταν αυτό το σύνθημα της μάχης;

³ Η διασάλπισις, επίσης, του συνθήματος της μάχης απαιτούσε την παρουσία των ιερέων στην καρδιά του στρατοπέδου. Αυτοί μόνο, και όχι άλλοι, μπορούσαν να δώσουν το σύνθημα της μάχης για μια νικηφόρο επίθεσι εναντίον του εχθρού. Οι οδηγίες του Ιεχωβά μέσω του Μωυσέως ήσαν οι εξής: «Κάμε εις σεαυτόν δύο σάλπιγγας αργυράς· σφυρηλάτους θέλεις κάμει αυτάς, και θέλουσιν είσθαι εις σε δια να συγκαλής την συναγωγήν, και να βάλλης εις κίνησιν τα στρατόπεδα. Και εάν εξέλθητε εις μάχην εν τη γη υμών, κατά του εχθρού του πολεμούντος εναντίον υμών, τότε θέλετε σαλπίζει αλαλαγμόν δια των σαλπίγγων, και θέλετε ελθεί εις ενθύμησιν ενώπιον Ιεχωβά του Θεού υμών, και θέλετε διασωθή εκ των εχθρών υμών. . . . και θέλουσιν είσθαι εις υμάς προς ενθύμησιν ενώπιον του Θεού υμών. Εγώ είμαι Ιεχωβά ο Θεός υμών.» (Αριθμ. 10:2, 9, 10, ΜΝΚ) Η Βιβλική αναγραφή όσον αφορά τη χρήσι των δύο αυτών αργυρών σαλπίγγων, αποκαλύπτει ποιοι ήσαν εκείνοι που έπρεπε να σαλπίζουν μ’ αυτές. Ήσαν οι Λευίτες ιερείς.