Η Λατρεία του ενός Αληθινού Θεού Ήδη Εξυψώνεται

1, 2. Πώς στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου έπεσε σε χαμηλό επίπεδο η λατρεία του ενός αληθινού Θεού, και πώς απεικονίσθηκε αυτό στον Μιχαία 3:12;

Ο Α΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ Πόλεμος ήταν καιρός σκότους όμοιος του οποίου ποτέ προηγουμένως δεν είχε δοκιμάσει η ανθρωπότητα. Ήταν σαν οι δυνάμεις του σκότους να είχαν επικρατήσει παγκόσμια. Φαινόταν σαν «ο άρχων του κόσμου» να είχε θριαμβεύσει. (Ιωάν. 14:30) Καθώς η παγκόσμια αυτοκρατορία της ψεύτικης θρησκείας, περιλαμβανομένου και του λεγόμενου Χριστιανικού κόσμου, υποστήριξαν πατριωτικά τα πολεμοχαρή έθνη, ασκήθηκε τρομακτική πίεση πάνω σ’ όλους τους ευσεβείς ανθρώπους. Έτσι ακόμη και η λατρεία του ενός αληθινού και ζώντος Θεού έπεσε σε χαμηλά επίπεδα. Οι υποστηρικτές της καταδιώχθηκαν και τέθηκαν σε περιορισμούς, ακόμη και σε φυλάκιση. Η κατάστασή τους έφθασε σε τέτοιο αφανισμό, σαν κι αυτόν που περιγράφεται στο Μιχαίας 3:12:

² «Η Σιών εξ αιτίας σας θέλει αροτριασθή ως αγρός, και η Ιερουσαλήμ θέλει γείνει σωροί λίθων, και το όρος του οίκου ως υψηλοί τόποι δρυμού»—σαν ένας εγκαταλειμμένος αγρός που έχει σκεπασθεί με οργιώδη βλάστηση που φθάνει στο ύψος των δένδρων εξ αιτίας της μακρόχρονης εγκαταλείψεως.

3. Σε ποια άποψη υποτάχθηκαν οι λάτρεις του αληθινού Θεού, αλλά τι απέμενε να κάνουν αυτοί σύμφωνα με την προφητεία πριν έρθει το «τέλος»;

³ Φαινόταν σαν να είχε έρθει το τέλος—για ολόκληρο το σύστημα πραγμάτων πάνω στη γη. Οι λάτρεις του Θεού της Βίβλου άφησαν τους εαυτούς τους να υποταχθούν σ’ αυτή την άποψη των πραγμάτων, καθώς ‘εμισήθηκαν απ’ όλα τα έθνη.’ (Ματθ. 24:9) Εν τούτοις μόλις είχαν αρχίσει να εισέρχονται στη «συντέλεια του αιώνος.» Είχαν ακόμη πολύ ζωοπάροχο έργο να κάνουν πριν φτάσουν στο τέλος αυτής της «συντέλειας του αιώνος.» Όπως είχε προείπει ο μέγας Άρχων από τη Βηθλεέμ, «θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος.» (Ματθ. 24:3, 14) Ο προφήτης Μιχαίας συμφωνούσε μ’ αυτό, μολονότι ο Μιχαίας το είχε καταγράψει πριν από εκατοντάδες χρόνια.

4. Μετά την περιγραφή της ερημώσεως που θα ερχόταν πάνω στην Ιερουσαλήμ και στη γη του Ιούδα, ποια αλλαγή προς το καλύτερο προλέγει το Μιχαίας 4:1-4 προς δόξαν του Ιεχωβά;

⁴ Αφού ο Μιχαίας περιέγραψε την ερήμωση που θα υφίσταντο η γη του Ιούδα και η πρωτεύουσά της, η Ιερουσαλήμ (ή Σιών), από τους Βαβυλώνιους, προχωρεί και λέει: «Και εν ταις εσχάταις ημέραις το όρος του οίκου [ναού] του Κυρίου θέλει στηριχθή επί της κορυφής των ορέων και υψωθή υπεράνω των βουνών, και λαοί θέλουσι συρρέει εις αυτό. Και έθνη πολλά θέλουσιν υπάγει και ειπεί, Έλθετε και ας αναβώμεν εις το όρος του Κυρίου και εις τον οίκον του Θεού του Ιακώβ· και θέλει διδάξει ημάς τας οδούς αυτού, και θέλομεν περιπατήσει εν ταις τρίβοις αυτού· διότι εκ Σιών θέλει εξέλθει νόμος και λόγος Κυρίου εξ Ιερουσαλήμ. Και θέλει κρίνει αναμέσον λαών πολλών και θέλει ελέγξει έθνη ισχυρά, έως εις μακράν· και θέλουσι σφυρηλατήσει τας μαχαίρας αυτών διά υνία και τας λόγχας αυτών διά δρέπανα· δεν θέλει σηκώσει μάχαιραν έθνος εναντίον έθνους ουδέ θέλουσι μάθει πλέον τον πόλεμον. Και θέλουσι κάθησθαι έκαστος υπό την άμπελον αυτού και υπό την συκήν αυτού, και δεν θέλει υπάρχει ο εκφοβών· διότι το στόμα του Κυρίου των δυνάμεων ελάλησε.»—Μιχ. 4:1-4.

5. Ποιο οικοδόμημα βρίσκεται στην κορφή του όρους του οίκου του Ιεχωβά σήμερα, και εκπληρώνει αυτό το Μιχαίας 4:1-4;

⁵ Στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου η γήινη Ιερουσαλήμ κυριεύθηκε από τα Βρεταννικά στρατεύματα υπό τον Στρατηγό Άλλενμπυ, και σε αναγνώριση αυτού η Κοινωνία των Εθνών έδωσε στη Μεγάλη Βρεταννία την εντολή πάνω σ’ αυτή την περιοχή, που συνεχίσθηκε ως το 1948. Όταν η εντολή έληξε, επακολούθησε πόλεμος ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Άραβες, και σήμερα το έθνος του Ισραήλ κατέχει ακόμη και την περιτειχισμένη πόλη της Ιερουσαλήμ. Αλλά μήπως κάποιος ναός για τη λατρεία του Ιεχωβά στεφανώνει την κορφή του λόφου που κάποτε υψωνόταν εκεί ο οίκος για τη λατρεία του Ιεχωβά ως το 70 μ.Χ.; Όχι, αλλά τώρα βρίσκεται εκεί το Τέμενος του Βράχου για τη λατρεία της Μωαμεθανικής θεότητας, του Αλλάχ, και άνθρωποι από πολλά έθνη το επισκέπτονται σαν τουριστικό αξιοθέατο. Δεν υπάρχει καμιά αντίρρηση ότι αυτό δεν είναι εκπλήρωση της προφητείας του Μιχαία 4:1-4.

6. Και όμως, πώς εκπληρώνεται τώρα το Μιχαίας 4:1-4 και γιατί η επίγεια Ιερουσαλήμ δεν συμμετέχει στην εκπλήρωση;

⁶ Εν τούτοις αυτή η προφητεία εκπληρώνεται από το μεταπολεμικό έτος 1919. Πώς γίνεται αυτό; Αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται για μια ψηλότερη Ιερουσαλήμ. Ας θυμηθούμε πώς στις 9 του Νισάν του 33 μ.Χ., ο Ιησούς Χριστός σαν ο Άρχων από τη Βηθλεέμ εισήλθε θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ αλλά δεν έγινε δεκτός σαν Βασιλιάς. Δυο μέρες αργότερα στις 11 του Νισάν συγκινήθηκε και θρήνησε για την επίγεια Ιερουσαλήμ, λέγοντας: «Ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ’ ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και δεν ηθελήσατε. Ιδού, αφίνεται εις εσάς [τον λαό] ο οίκος σας [ο ναός σας] έρημος.» (Ματθ. 23:37, 38) Τρεις μέρες αργότερα, στις 14 του Νισάν, ο Ιησούς υπέστη μαρτυρικό θάνατο στο Γολγοθά έξω από την Ιερουσαλήμ. Τότε, από μέρους του, ο Ιεχωβά Θεός εγκατάλειψε εκείνο το ναό μολονότι είχε αφιερωθεί σ’ αυτόν. Δεν ήταν πια ο τόπος της επιδοκιμασμένης λατρείας του. Η καταστροφή του το 70 μ.Χ. απέδειξε δραματικά το γεγονός αυτό!

7. Πότε έγινε η ουράνια Ιερουσαλήμ μητέρα των μαθητών του Ιησού, και πώς το αναφέρει αυτό ο Παύλος;

⁷ Σαράντα μέρες μετά την ανάστασή του ο Ιησούς ανέβηκε πίσω στους ουρανούς και 10 μέρες αργότερα, τη μέρα της Πεντηκοστής, εξέχυσε το άγιο πνεύμα πάνω στους μαθητές του που περίμεναν στην επίγεια Ιερουσαλήμ. Μ’ αυτό το γεγονός η άνω Ιερουσαλήμ, έγινε η μητέρα τους. Σχετικά μ’ αυτό, ο Χριστιανός απόστολος Παύλος έγραψε στην επιστολή του προς τις εκκλησίες της Γαλατίας: «Η δε άνω Ιερουσαλήμ είναι ελευθέρα, ήτις είναι μήτηρ πάντων ημών.» (Γαλ. 4:26) Εντούτοις αργότερα στην επιστολή του προς τους Εβραίους Χριστιανούς γενικά, ο ίδιος απόστολος έγραψε: «Αλλά προσήλθετε εις όρος Σιών και εις πόλιν Θεού ζώντος, την επουράνιαν Ιερουσαλήμ, και εις μυριάδας αγγέλων, εις πανήγυριν και εκκλησίαν πρωτοτόκων καταγεγραμμένων εν τοις ουρανοίς, και εις Θεόν κριτήν πάντων.» (Εβρ. 12:22, 23· Αποκ. 21:2) Γι’ αυτή τη Νέα Ιερουσαλήμ, την πνευματική Ιερουσαλήμ, πάνω σ’ ένα πνευματικό Όρος Σιών, προφητεύει το Μιχαίας 4:1-4. Πάνω σ’ αυτή την πνευματική Ιερουσαλήμ, τη Μεσσιανική βασιλεία, εκπληρώνεται σήμερα η προφητεία του Μιχαία!

8. Σε ποια έκταση έχει εξυψωθεί σχετικά με τη γη η λατρεία του ενός αληθινού Θεού από το 1914;

⁸ Από τα φρικτά εκείνα πολεμικά χρόνια του 1914-1918 η λατρεία του Θεού που κάποτε γινόταν στον «οίκον,» ή ναό, που υψωνόταν πάνω σ’ ένα λόφο της αρχαίας Ιερουσαλήμ, εξακολουθεί να εξυψώνεται. Η λατρεία αυτή του Ιεχωβά έχει «στηριχθή επί της κορυφής των ορέων» πάνω στα οποία κάποτε υψώνονταν ή ακόμη υψώνονται ναοί των ψεύτικων θεών. Έτσι η λατρεία του ενός ζώντος και αληθινού Θεού έχει «υψωθή υπεράνω των βουνών.»

9. Πώς άνοιξε η ευκαιρία για την εξύψωση της λατρείας του Ιεχωβά μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τι είπε σχετικά μ’ αυτό το Μιχαίας 2:12, 13

⁹ Ιδιαίτερα μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου το φθινόπωρο του 1918 η λατρεία του Ιεχωβά σαν του Ύψιστου Θεού υψώθηκε ως τα ουράνια. Πώς έγινε αυτό; Επειδή μόνο στη μεταπολεμική περίοδο έγινε δυνατή η αποκατάσταση των λάτρεων του Ιεχωβά από την καταπιεστική, διασκορπισμένη και περιορισμένη κατάστασή τους που ήταν σαν την κατάσταση των Ιουδαίων εξόριστων στη Βαβυλώνα στη διάρκεια του 607-537 π.Χ. Η προφητεία του Μιχαία προείπε την επανασύναξη των πνευματικών Ισραηλιτών και το άνοιγμα του δρόμου για να διαφύγουν απ’ αυτή τη Βαβυλωνιακή δουλεία, λέγοντας; «Θέλω βεβαίως σε συνάξει όλον, Ιακώβ· θέλω βεβαίως συλλέξει το υπόλοιπον του Ισραήλ· θέλω θέσει αυτούς ομού ως πρόβατα της Βοσόρρας, ως ποίμνιον εν μέσω της μάνδρας αυτών· μέγαν θόρυβον θέλουσι κάμει εκ του πλήθους των ανθρώπων. Ο διαρρηγνύων ανέβη έμπροσθεν αυτών· διέρρηξαν και διέβησαν διά της πύλης και εξήλθον δι’ αυτής· και ο βασιλεύς αυτών θέλει διαβή έμπροσθεν αυτών και ο Κύριος επί κεφαλής αυτών.»—Μιχ. 2:12, 13.

10. Ποιος ήταν ο «βασιλεύς» που συμμετείχε στην προφητεία του Μιχαία, και πώς και πότε και για ποιον έκανε τη ‘διάρρηξι’;

¹⁰ Όταν το 537 π.Χ. οι Ισραηλίτες εγκατέλειψαν τη Βαβυλώνα σύμφωνα με το διάταγμα του Πέρση κατακτητή, του Κύρου του Μεγάλου, δεν υπήρχε ανθρώπινος βασιλιάς της βασιλικής οικογένειας του Δαβίδ για να τους οδηγήσει στην έξοδό τους. Ο Σεδεκίας, ο τελευταίος Δαβιδικός βασιλιάς που βασίλεψε στην παλιά Ιερουσαλήμ είχε ήδη πεθάνει, και είχε ταφεί στη Βαβυλώνα. Έτσι είναι φανερό ότι η προφητεία του Μιχαία πρέπει να έχει πνευματική εφαρμογή. Ποιος λοιπόν είναι ο «βασιλεύς»; Είναι ο Βασιλεύς που επρόκειτο να ενθρονισθεί στα δεξιά του Θεού στους ουρανούς στο τέλος των «καιρών των Εθνών» το φθινόπωρο του 1914 μ.Χ. (Λουκ. 21:24· Ψαλμ. 110:1, 2) Αυτός ήταν ένας «βασιλεύς» μεγαλύτερος από τον Κύρο τον κατακτητή της Βαβυλώνας. Ήταν ο νεοενθρονισμένος «Βασιλεύς,» Ιησούς Χριστός. Αυτός ήταν ο «διαρρηγνύων» για τους καταπιεσμένους πνευματικούς Ισραηλίτες, το «υπόλοιπο» του πνευματικού Ισραήλ, ή Ιακώβ. Έτσι το μεταπολεμικό έτος 1919 ο δοξασμένος Ιησούς Χριστός ‘διάνοιξε το δρόμο’ για τους αφιερωμένους, βαπτισμένους μαθητές του που είχαν «μισηθεί υπό πάντων των εθνών» για το όνομά του στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου.—Ματθ. 24:9.

11, 12. Ποιος ήταν επικεφαλής του υπολοίπου κατά την πορεία τους προς την ελευθερία, και ποια εντολή του υπάκουσαν;

¹¹ Εκείνοι οι ελευθερωμένοι μαθητές ήταν έτοιμοι να τον ακολουθήσουν σαν τον ενθρονισμένο Βασιλιά τους στα δεξιά του Ιεχωβά. Μέσω της «πύλης» της διαφυγής που αυτός είχε κάνει προχώρησε και ‘διέβη έμπροσθεν αυτών.’ Τους οδήγησε σε πραγματική Χριστιανική ελευθερία. Αυτό έγινε με ‘τον Κύριον επί της κεφαλής αυτών,’ διότι ο Ιεχωβά ήταν ο Αρχηγός ο υπεύθυνος για την πορεία τους προς την ελευθερία. Αυτός ήταν εκείνος που εξέδωσε την πρόσκληση στους λάτρεις του που κρατούνται αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, λέγοντας:

¹² «Εξέλθετε εξ αυτής ο λαός μου, διά να μη συγκοινωνήσητε εις τας αμαρτίας αυτής, και να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής.»—Αποκ. 18:4· Ιερ. 50:8, 9· Ησ. 48:20.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!

13. Τι είχε έρθει ο καιρός να κάνει ο αληθινός Θεός για τον εαυτό του, και πώς το έδειξε αυτό το τεύχος της Σκοπιάς 15 Νοεμβρίου 1919 στην Αγγλική;

¹³ Ο Ιεχωβά άρχιζε τότε να κάνει όνομα για τον εαυτό του. Δίκαια το όνομά του ήρθε στο προσκήνιο, αφού είναι ψηλότερο από το όνομα του δοξασμένου Υιού του Ιησού Χριστού. Επί παραδείγματι, Η Σκοπιά και Κήρυξ της Παρουσίας του Χριστού, στο τεύχος της 15 Νοεμβρίου 1919 (στην Αγγλική), δημοσίευσε το πρώτο από μια σειρά άρθρων με τίτλο «Η Ραψωδία του Ησαΐα», και στο Μέρος Α΄ έλεγε τα εξής:

Σ’ αυτά τα πρώτα έντεκα εδάφια του τεσσαρακοστού κεφαλαίου μάς δίδονται τρεις παραστάσεις του Ιεχωβά: Πρώτα εμφανίζεται σαν Παρηγορητής ύστερα από παρατεταμένα παθήματα· δεύτερον, παρουσιάζεται σαν ο Αληθινός Θεός που ο λόγος του διαμένει παρ’ όλο που τα άλλα αποτυγχάνουν· τρίτο σαν Ποιμένας που οδηγεί τον λαό του με πατρική στοργή.

Η δεύτερη αιτία για παρηγοριά βρίσκεται στα λόγια «ότι η ανομία αυτής συνεχωρήθη». Ο Θεός με τη σοφία του διέκρινε ότι τα εβδομήντα χρόνια της εθνικής ταπεινώσεως που υπέστησαν οι Ιουδαίοι θα ήταν αρκετό αντιστάθμισμα για τα βιβλία της θείας δικαιοσύνης για να εξιλεωθούν για την τάση που είχαν εκδηλώσει επί πολλούς αιώνες να πέφτουν στην ειδωλολατρεία, ή να λατρεύουν άλλους θεούς αντί του Ιεχωβά.

. . . Αλλά γνωρίζουμε ότι ο Ιεχωβά ποτέ δεν θα επέβαλλε άδικη τιμωρία. Δεν μπορεί να είναι ασυνεπής. . . .

. . . Υποδείξεις [για την ονομασία μιας εκδόσεως που εκδίδεται από τον Σύλλογο] αποκάλυψαν ότι όλοι οι Ιουδαίοι θα καταλάβαιναν αμέσως ότι το ισοδύναμο της «φωνής» στη γλώσσα Γιντίς θα εννοούσε κάποιο ειδικό άγγελμα από τον Ιεχωβά.

Ασφαλώς οποιαδήποτε τάξη που θα χρησιμοποιόταν από τον Ιεχωβά για ένα τέτοιο εξυψωμένο σκοπό σαν συγκληρονόμοι με τον Χριστό θα χρειαζόταν εκτεταμένη προπαρασκευαστική πείρα πριν γίνουν «κατάλληλοι για την κληρονομία των αγίων στο φως.»

. . . Αλλά σαν διπλή επιβεβαίωση της εκπληρώσεως των προαναφερθέντων υποσχέσεων ο Ιεχωβά πάλι προσθέτει το όνομά του, ή οπισθογράφει την υπόσχεσή του—«ο λόγος του Θεού ημών μένει εις τον αιώνα,» άσχετα με τα εμπόδια, πραγματικά ή φανταστικά.—Σελίς 343, παράγραφος 5· σελίς 344, παράγραφοι 5-7· σελίς 345, παράγραφος 4· σελίς 346, παράγραφος 4.

14. Πώς το βιβλίο Η Κιθάρα του Θεού, που εκδόθηκε το 1921, έφερε επίσης το όνομα του Θεού στο προσκήνιο;

¹⁴ Επίσης στο πρώτο σκληρόδετο βιβλίο που εκδόθηκε από την Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή την Κιθάρα του Θεού, και που δημοσιεύθηκε το 1921, η παράγραφος 2 του προλόγου στην Αγγλική, δήλωνε: «Ο Θεός προέθετο το μέγα διά τον κόσμον σχέδιον προ καταβολής κόσμου, αλλ’ ουδείς εγνώριζε τα περί τούτου. Κατά την διάρκειαν των πρώτων τεσσάρων χιλιάδων ετών της ανθρωπίνης ιστορίας το σχέδιον του Θεού διετηρήθη αποκεκρυμμένο.»

15. Υπέρ τίνος υιοθετήθηκε επτά χρόνια αργότερα μια απόφαση που αποτελούσε διακήρυξη από τους παρόντες στη διεθνή συνέλευση στο Ντητρόιτ, του Μίτσιγκαν;

¹⁵ Στη διεθνή συνέλευση που έγινε στο Ντητρόιτ, του Μίτσιγκαν, 30 Ιουλίου-6 Αυγούστου 1928, οι χιλιάδες παρευρισκόμενοι υιοθέτησαν ομόφωνα την απόφαση με τίτλο «Διακήρυξις εναντίον του Σατανά και υπέρ του Ιεχωβά,» που πρότεινε ο τότε πρόεδρος του Συλλόγου Σκοπιά.—Βλέπε Σκοπιά 15 Σεπτεμβρίου 1928, σελίδες 278, 279 (στην Αγγλική).

16. Πώς συνέβει το αποκορύφωμα τρία χρόνια αργότερα στη διεθνή συνέλευση στο Κολόμπους, Οχάιο;

¹⁶ Αλλά το αποκορύφωμα συνέβει το 1931. Αυτό έγινε την Κυριακή, 26 Ιουλίου, όταν οι χιλιάδες παρευρισκόμενοι στη διεθνή συνέλευση στο Κολόμπους του Οχάιο, υιοθέτησαν μια απόφαση με τίτλο «Ένα Νέο Όνομα.» Μ’ αυτή την απόφαση εκείνοι οι αφιερωμένοι, βαπτισμένοι λάτρεις του Υψίστου Θεού πήραν πάνω τους ένα όνομα που βασίζεται πάνω στις Γραφές, δηλαδή «μάρτυρες του Ιεχωβά.»—Ησ. 43:10, 12.

17. Υιοθετώντας έτσι αυτό το νέο όνομα, τι έκαναν οι παρόντες στη συνέλευση, και τι έκαναν κατόπιν οι εκκλησίες σ’ ολόκληρη τη γη, και με ποια ευθύνη επάνω τους;

¹⁷ Μ’ αυτό τον τρόπο εκείνοι οι Χριστιανοί απέρριψαν όλα τα ονειδιστικά ονόματα με τα οποία ο δήθεν Χριστιανικός κόσμος τους είχε χαρακτηρίσει και δέχθηκαν την έντιμη ονομασία που η Αγία Γραφή έδειχνε πως ήταν κατάλληλη γι’ αυτούς. Μετά τη συνέλευση του Κολόμπους η απόφαση που υιοθετήθηκε εκεί υποβλήθηκε σε όλες τις εκκλησίες των αφιερωμένων, βαπτισμένων μαθητών του Κυρίου Ιησού Χριστού σ’ ολόκληρη τη γη στις διάφορες γλώσσες τους. Όλες οι εκκλησίες που δέχθηκαν την απόφαση το ανάφεραν στα κυβερνητικά γραφεία της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά. Όλα τ’ άτομα που συμμετείχαν σ’ αυτή την ενέργεια ήρθαν κάτω από βαριά ευθύνη ενώπιον του Ιεχωβά Θεού. Η παράλειψή τους να ζήσουν σύμφωνα με το νέο όνομα θα είχε σοβαρές συνέπειες γι’ αυτούς. Αν το τιμούσαν αυτό θα μεγάλυνε το όνομα του Ιεχωβά.—Η Σκοπιά 15 Σεπτεμβρίου 1931, σελίδες 178, 179 (στην Αγγλική).

18. Ανάλαβε παρόμοια δράση ο Χριστιανικός κόσμος και οι Ιουδαίοι, κι έτσι ποιους χρησιμοποίησε ο Θεός για να εκπληρωθεί η προφητεία του Μιχαία 4:1-4;

¹⁸ Μήπως η κοσμική ιστορία από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναφέρει ότι κάποιο θρησκευτικό δόγμα του δήθεν Χριστιανισμού ή του Ιουδαϊσμού ανέλαβε κάποια παρόμοια ενέργεια όμοια μ’ εκείνη των Μαρτύρων του Ιεχωβά; Όχι! Επομένως, μέσω αυτών των Μαρτύρων του ο Ιεχωβά Θεός έφερε την εκπλήρωση της προφητείας που εκτίθεται στο Μιχαίας 4:1-4. Έτσι πραγματικά η λατρεία του ενός ζώντος και αληθινού Θεού στηρίχθηκε, σαν να λέγαμε, «επί της κορυφής των ορέων,» γιατί δείχτηκε ότι είναι ανώτερη από κάθε άλλη μορφή λατρείας. Έχει ‘στηριχθεί στερεά’ κι έτσι ποτέ δεν θα πέσει από την υψηλή της θέση. Εξυψώνεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά κι έτσι για να το πούμε παραβολικά, «υψώθη υπεράνω των βουνών.»

19. Αυτή η εξύψωση της θείας λατρείας, «υπεράνω των βουνών», σαν να λέγαμε, σε ποιους την έκανε ορατή, και σύμφωνα μ’ αυτό, ποια συγκλονιστική ομιλία δόθηκε στο Λος Άντζελες, της Καλιφόρνιας το 1918;

¹⁹ Αυτή η εξύψωση της λατρείας του ενός ζώντος και αληθινού Θεού, που την κάνει ορατή από πολύ μακρυά, έγινε με σκοπό να ωφεληθούν τα άτομα όλων των εθνών και των λαών. Έτσι, κάτω από θεία καθοδήγηση, την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 1918, καθώς εμαίνετο ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο τότε πρόεδρος του Βιβλικού και Φυλλαδικού Συλλόγου Σκοπιά έδωσε μια πολυδιαφημισμένη ομιλία στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας στις Η.Π.Α. Το θέμα του ήταν συνταρακτικό αλλά ήταν σύμφωνο με τη σημασία των συγκλονιστικών καιρών από την άποψη της Γραφής. Το θέμα ήταν «Εκατομμύρια Ήδη Ζώντες Ουδέποτε Θέλουσιν Αποθάνει.» Το θέμα αυτό βασιζόταν στη διδασκαλία της Γραφής ότι θα υπήρχαν επιζώντες άνθρωποι από τη «μεγάλη θλίψι» με την οποία θα τελείωνε αυτό το καταδικασμένο σύστημα πραγμάτων. (Αποκ. 7:9, 14) Αυτοί οι ευνοημένοι επιζώντες θα εισάγονταν στον Χιλιετή Αιώνα κάτω από τη βασιλεία του Χριστού. Μέσω εκείνης της κυβερνήσεως θα μπορούσαν ν’ αποκτήσουν αιώνια ζωή πάνω στη γη η οποία θα γινόταν ένας παράδεισος.

20. Ποια παραβολή του Ιησού εξετάσθηκε στη συνέλευση του Λος Άντζελες το 1928, και πώς εφαρμόσθηκε;

²⁰ Πέντε χρόνια αργότερα έγινε μια άλλη συνέλευση στην ίδια πόλη του Λος Άντζελες, στις 18-26 Αυγούστου 1923, και το Σάββατο 25 Αυγούστου, ο πρόεδρος του Συλλόγου εξέτασε την παραβολή του Ιησού για τα συμβολικά πρόβατα και ερίφια. Αφού αυτή η παραβολή είναι μέρος προφητείας του Ιησού για το «σημείο» που χαρακτηρίζει τη «συντέλεια του αιώνος,» ο ομιλητής το εφάρμοσε στις «έσχατες ημέρες»· έκανε μια προ-χιλιετή εφαρμογή. Ποιοι λοιπόν εξεικονίζονται από τα «πρόβατα» που κάνουν το καλό στους πνευματικούς «αδελφούς» του Βασιλέως σύμφωνα με τις ανάγκες τους; Τα λεγόμενα ‘άτομα καλής θελήσεως’ που πρόκειται ν’ ανταμειφθούν με το να επιζήσουν από την καταστροφή του παρόντος συστήματος πραγμάτων και να διαφυλαχθούν μέσα στο Χιλιετές σύστημα πραγμάτων κάτω από τη βασιλεία του Χριστού! (Βλέπε Σκοπιά τεύχος 1ης Νοεμβρίου 1923 σελίδα 323· επίσης Σκοπιά 15ης Οκτωβρίου 1923, σελίδα 307, στην Αγγλική). Αυτά τα σημερινά συμβολικά «πρόβατα» είναι οι «λαοί» που συρρέουν στον πνευματικό ναό της λατρείας του Ιεχωβά, που εκπροσωπείται από το υπόλοιπο των «αδελφών» του Χριστού, των πνευματικών Ισραηλιτών.—Μιχ. 4:1· Ματθ. 24:3· 25:31-46.

«Λαοί Θέλουσι Συρρέει» στη Ζωοπάροχη Λατρεία

1, 2. (α) Όταν ο Ιωάννης έλαβε την όραση που περιγράφεται στην Αποκάλυψι 7:9-17, ποια ήταν η κατάσταση του ναού στην Ιερουσαλήμ; (β) Πότε και πού αναγνωρίσθηκε η ταυτότητα του «πολλού όχλου», και ποια ήταν η αντίδραση των παρευρισκομένων στη συνέλευση;

ΟΤΑΝ γράφτηκε το τελευταίο βιβλίο της Γραφής, η Αποκάλυψη, από τον Ιουδαίο-Χριστιανό απόστολο Ιωάννη, γύρω στο 96 μ.Χ., ο Ιουδαϊκός ναός στην Ιερουσαλήμ είχε καταστραφεί από τους Ρωμαίους στρατιώτες κάτω από το Στρατηγό Τίτο. Εν τούτοις ο απόστολος Ιωάννης περιγράφει στην Αποκάλυψι 7:9-17, έναν αναρίθμητο «όχλο» που έρχεται απ’ όλους τους λαούς, τα έθνη, τις φυλές και τις γλώσσες, και τον βλέπει ν’ αποδίδει στον Θεό στο θρόνο του λατρεία μέσα στην αυλή του ναού του. Προφανώς, εδώ εννοείται ο πνευματικός ναός του Ιεχωβά Θεού.

² Ήταν μεγάλη η χαρά των Μαρτύρων του Ιεχωβά το 1935 και των ανθρώπων καλής θελήσεως όταν αναγνωρίσθηκε ότι τ’ άτομα εκείνου του αναρίθμητου διεθνούς «όχλου» ήταν τα «πρόβατα» που περιγράφτηκαν στην παραβολή του Ιησού για τα πρόβατα και τα ερίφια. (Ματθ. 25:31-46) Ναι, αναγνωρίστηκε ότι αυτός ο «όχλος» ήταν ο ίδιος με τα «άλλα πρόβατα» που αναφέρθηκαν στην παραβολή του Ιησού για τον Καλό Ποιμένα. (Ιωάν. 10:16· βλέπε βιβλίο Η Κιθάρα του Θεού, που δημοσιεύτηκε το 1921, σελίδα 387, παράγραφος 577· επίσης, τη Σκοπιά 15 Οκτωβρίου, 1923, σελίδα 310 κάτω από τον υπότιτλο «Δύο Τάξεις.») Η αναγνώριση της ταυτότητας εκείνων που αποτελούν τον «πολύν όχλον» της Αποκαλύψεως 7:9-17 έγινε στη συνέλευση της 30 Μαΐου-3 Ιουνίου 1935, στην Ουάσινγκτον, των Η.Π.Α., σύμφωνα με τη σαφέστερη εξήγηση της παραβολής του Ιησού για τα πρόβατα και τα ερίφια. Την επόμενη μέρα (Σάββατο) μετά την εξέταση αυτής της παραβολής βαπτίστηκαν 840 από τους παρόντες στη συνέλευση που καθοδηγήθηκαν από τη νέα κατανόηση του ζητήματος σύμφωνα με την εξήγηση της παραβολής του Ιησού.

3. Πότε άρχισε να εκπληρώνεται το Μιχαίας 4:2, και σε ποια Ιερουσαλήμ απέβλεπαν εκείνοι που συμμετείχαν στην εκπλήρωση;

³ Τα αφιερωμένα, βαπτισμένα «άλλα πρόβατα» συμμετέχουν μαζί με τους πνευματικούς αδελφούς του Βασιλέως Ιησού Χριστού στο κήρυγμα «τούτου του ευαγγελίου της βασιλείας» παντού, «εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη.» (Ματθ. 24:14) Μ’ αυτό τον τρόπο άρχισε την εκπλήρωση του το Μιχαίας 4:2: «Και έθνη πολλά θέλουσιν υπάγει και ειπεί, Έλθετε και ας αναβώμεν εις το όρος του Κυρίου και εις τον οίκον του Θεού του Ιακώβ· και θέλει διδάξει ημάς τας οδούς αυτού, και θέλομεν περιπατήσει εν ταις τρίβοις αυτού· διότι εκ Σιών θέλει εξέλθει νόμος και λόγος Κυρίου εξ Ιερουσαλήμ.» Αυτά τα «άλλα πρόβατα» του «πολλού όχλου» απέβλεπαν να λάβουν «νόμον» βασισμένο στη Βίβλο και «λόγον του Ιεχωβά» μέσω των χρισμένων μαρτύρων του, των πνευματικών Ισραηλιτών, όχι στην επίγεια Ιερουσαλήμ, που τότε κατεχόταν από τα Βρεταννικά στρατεύματα, αλλά στη Νέα Ιερουσαλήμ πάνω στο ουράνιο Όρος Σιών.

4. Ανάμεσα σε ποιους λοιπόν άρχισε να εκπληρώνεται το Μιχαίας 4:3, 4;

⁴ Η εκπλήρωση των λόγων του Μιχαία 4:3, 4 άρχισε όχι ανάμεσα στα κοσμικά έθνη που συσσώρευαν όπλα για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά ανάμεσα στους ομοίους με πρόβατα ανθρώπους του διεθνούς «πολλού όχλου»: «Και [ο Ιεχωβά] θέλει κρίνει αναμέσον λαών πολλών και θέλει ελέγξει έθνη ισχυρά, έως εις μακράν· και θέλουσι σφυρηλατήσει τας μαχαίρας αυτών διά υνία και τας λόγχας αυτών διά δρέπανα· δεν θέλει σηκώσει μάχαιραν έθνος εναντίον έθνους ουδέ θέλουσι μάθει πλέον τον πόλεμον. Και θέλουσι κάθησθαι έκαστος υπό την άμπελον αυτού και υπό την συκήν αυτού, και δεν θέλει υπάρχει ο εκφοβών· διότι το στόμα του Κυρίου των δυνάμεων ελάλησε.»

5. Ποια στάση έλαβαν σταθερά στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, και μιλώντας παραβολικά, πώς ζουν;

⁵ Άφοβα, χωρίς ν’ αφήσουν κανένα άνθρωπο αυτού του κόσμου να τους τρομάξει, ακόμη και μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οι Μάρτυρες διακήρυξαν φανερά κι έκαναν δημόσια γνωστή την ουδετερότητά τους σ’ όλα τα έθνη που είχαν εμπλακεί σε βίαιη διαμάχη. (Βλέπε Σκοπιά 1 Δεκεμβρίου 1939, που περιέχει το κύριο άρθρο με τίτλο «Ουδετερότης.») Από τότε έχουν μείνει πιστά προσκολλημένοι σ’ αυτή την ουδέτερη στάση τους. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό σήμαινε τη φυλάκισή τους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ή σε φυλακές ή ακόμη και τη θανάτωσή τους με τη δικαιολογία ότι ήταν απάτριδες. Αρνούνται να γίνουν μέρος αυτού του κόσμου, όπως ακριβώς ο Ιησούς Χριστός αρνήθηκε να το κάνει αυτό. Κατάλληλα λοιπόν θα πρέπει ν’ αναμένουμε από τους Μάρτυρες να διατηρήσουν ειρήνη μέσα στις εκκλησίες τους, και να κατοικούν μαζί σαν αδελφοί. (Ψαλμ. 133) Μιλώντας συμβολικά κάθονται, έκαστος «υπό την άμπελον αυτού και υπό την συκήν αυτού,» με ασφάλεια, σαν τους Ισραηλίτες στη διάρκεια της 40χρονης ειρηνικής βασιλείας του Βασιλιά Σολομώνα, γιου του Δαβίδ. (1 Βασ. 4:25) Στη διάρκεια αυτής «της συντελείας του αιώνος,» κηρύττουν ειρηνικά «τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη.»—Ματθ. 24:3, 14.

ΟΙ ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΑΤΡΕΙΑ

6, 7. Τι είπε το τεύχος της 15ης Δεκεμβρίου 1928 της Σκοπιάς σχετικά με το Μιχαίας 5:6-9, για το πώς θα εκπληρωνόταν;

⁶ Έτσι ανάμεσα σ’ όλους τους λαούς οι Μάρτυρες είναι ένα στοιχείο αναψυκτικό. Αυτό είναι εκείνο ακριβώς που προείπε ο Μιχαίας στο 5:6-9: «Και [ο Ιεχωβά] θέλει ελευθερώσει ημάς εκ του Ασσυρίου [της Ασσυριακής παγκόσμιας δυνάμεως], όταν έλθη εις την γην ημών και όταν πατήση εν τοις ορίοις ημών. Και το υπόλοιπον του Ιακώβ θέλει είσθαι εν μέσω λαών πολλών ως δρόσος από Κυρίου, ως ρανίδες επί χόρτον, όστις δεν προσμένει παρά ανθρώπου ουδέ ελπίζει επί υιούς ανθρώπων. Και το υπόλοιπον του Ιακώβ θέλει είσθαι μεταξύ εθνών, εν μέσω λαών πολλών, ως λέων μεταξύ κτηνών του δρυμού, ως σκύμνος μεταξύ ποιμνίων προβάτων, όστις διαβαίνων καταπατεί και διασπαράττει και δεν υπάρχει ο ελευθερών. Η χειρ σου θέλει υψωθή επί τους εναντίους σου, και πάντες οι εχθροί σου θέλουσιν εκκοπή.»

⁷ Σχετικά μ’ αυτό, το άρθρο «Ηγούμενος εκ Βηθλεέμ» στη Σκοπιά της 1ης Ιανουαρίου 1929 έλεγε:

Τούτο δύναται να ληφθή ως ένδειξις ότι τινές εκ του υπολοίπου θα είναι επί της γης, ακόμη και μετά τον Αρμαγεδδώνα διά να εκτελέσωσιν ακόμη ολίγον τι έργον εν τω ονόματι του Κυρίου και προς έπαινον και δόξαν αυτού. Οι λαοί, διελθόντες διά της μεγάλης και τρομεράς θλίψεως, δεν θα αποβλέψωσι πλέον εις ανθρώπους διά βοήθειαν ουδέ θα προσμείνωσι πλέον αρωγήν και παρηγορίαν εκ των υιών των ανθρώπων αλλά θα στραφώσιν εις τον Κύριον και μετά χαράς θα ακούσωσι τον Λόγον αυτού. Πλάσματα τινα θα έχωσι το προνόμιον, ως πράκτορες και αγγελιαφόροι του Κυρίου, να φέρωσι το άγγελμα της ειρήνης εις τον λαόν.

Το υπόλοιπον του Κυρίου, κατά την προφητείαν ταύτην, θα προελαύνη θριαμβευτικώς εν τη δυνάμει του Ιεχωβά. Ο λέων είναι μονάρχης μεταξύ των θηρίων του δάσους, και ουδείς δύναται να σταθή έμπροσθεν αυτού. Τα ποίμνια των προβάτων είναι ανίσχυρα εναντίον ρωμαλέου και νεαρού τίνος λέοντος. Ούτω το πιστόν υπόλοιπον του Θεού περιγράφεται υπό του προφήτου. Ούτοι θα είναι μεταξύ των εθνών πολλών λαών ισχυροί και σφριγώντες εν τω ονόματι του Κυρίου διά να βοηθώσι τους έχοντας ανάγκην βοηθείας και διά να δεικνύωσι την μέθοδον του Θεού καταστρέφοντος τους ανθισταμένους.—Σελίδα 8, παράγραφοι 35, 36.

8. Εξετάζοντας περισσότερο αυτό το θέμα τι συνέχισε και είπε η Σκοπιά στο τεύχος της 15ης Μαρτίου 1929;

⁸ Εξετάζοντας αυτό το ζήτημα περισσότερο, η Σκοπιά της 1ης Απριλίου 1929, σελίδα 104, παράγραφος 41 συνέχισε για να πει τ’ ακόλουθα:

Και αυτή ακόμη η τάξις του πολλού όχλου πρέπει να οδηγηθή εις τας ζώσας πηγάς των υδάτων. (Αποκ. 7:17) Ο Κύριος είναι δυνατόν να χρησιμοποιήση το υπόλοιπον διά να βοηθήση αυτούς. Υπάρχουσι πολλοί άλλοι οι οποίοι θα ταπεινωθώσιν εις τον Αρμαγεδδώνα, και θα γίνωσιν έτοιμοι διά να ακούσωσι. Μετά τον Αρμαγεδδώνα τινές εκ του υπολοίπου δυνατόν να χρησιμοποιηθώσιν υπό του Κυρίου διά να μαρτυρήσωσι και βοηθήσωσι τους έχοντας ανάγκην να διδαχθώσι, τούτο δε πιθανόν να πράξωσι προτού πραγματικώς ληφθώσιν εις τας αυλάς της αιωνίου δόξης. Είναι βέβαιον ότι το έργον του υπολοίπου τώρα είναι να διακηρύττη τας αγαθάς αγγελίας ως Μάρτυρες δεόντως προσδιορισμένοι υπό του Θεού.

9. Αλλά μήπως χρειάσθηκε να περιμένει το υπόλοιπο ως μετά τη νίκη του Ιεχωβά στον Αρμαγεδδώνα πριν γίνει σαν «δρόσος» και σαν «λέων» σχετικά με τους λαούς των εθνών;

⁹ Αλλά το υπόλοιπο των πνευματικών Ισραηλιτών δεν χρειάστηκε να περιμένει ως μετά τον «πόλεμο της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος» στον Αρμαγεδδώνα για να είναι σαν «δρόσος» αναψυχής για τους λαούς που εκζητούσαν τη λατρεία «του Θεού του Ιακώβ» στον πνευματικό του ναό. (Αποκ. 16:14, 16) Όχι, το υπόλοιπο δεν χρειάζεται να περιμένει ως μετά τη μεγάλη νίκη που θα κερδίσει ο Ιεχωβά στο αποκορύφωμα του τελικού εκείνου πολέμου για να γίνει σαν «λέων» ανάμεσα στα έθνη. Σαν τον προφήτη Ησαΐα όταν είδε την όραση του Ιεχωβά στο ναό του, κι αυτοί επίσης ανταποκρίθηκαν στο ερώτημα του Ιεχωβά, «Τις θέλει υπάγει διά ημάς;» Αμέσως μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου το 1918, είπαν: «Ιδού, εγώ, απόστειλόν με.» (Ησ. 6:8) Σε υπακοή στη θεία εντολή, «Ύπαγε,» αυτοί πήγαν στους λαούς όλων των εθνών.

10. Στη διακήρυξη τίνος αγγέλματος του Ιεχωβά έγινε το υπόλοιπο σαν λέων ανάμεσα στα έθνη;

¹⁰ Έτσι αυτοί κήρυξαν το άγγελμα της εγκαθιδρυμένης βασιλείας που θα ευλογήσει την τάξη των «προβάτων» και που θα καταστρέψει την τάξη των «εριφίων». (Ματθ. 25:31-46) Κηρύττοντας «την ημέραν εκδικήσεως του Θεού ημών» αυτοί υπήρξαν θαρραλέοι σαν λέων, ειδοποιώντας τους εχθρούς της εγκαθιδρυμένης βασιλείας του Θεού ότι θα καταστραφούν στον Αρμαγεδδώνα από τον Πολεμιστή Βασιλέα του Ιεχωβά, τον Ιησού Χριστό, ‘τον Λέοντα τον εκ της φυλής Ιούδα.’—Ησ. 61:1-3· Αποκ. 5:5.

11. Γιατί η «χειρ» του χρισμένου υπόλοιπου παρέμεινε ψηλά πάνω από τους εχθρούς τους, και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτού σχετικά με τα τμήματα του Συλλόγου και τον αριθμό των συναγμένων «προβάτων»;

¹¹ Μ’ αυτό τον τρόπο η «χείρ» τους με το να χρησιμοποιούν δραστήρια το Λόγο του Θεού «υψώθη» νικηφόρα πάνω σ’ όλους τους εχθρούς του που αγωνίστηκαν για να περιορίσουν το άγγελμα της Βασιλείας. Δόθηκε ειδοποίηση σ’ αυτούς τους εχθρούς για την επερχόμενη ήττα και καταστροφή τους στον Αρμαγεδδώνα, όταν θα «εκκοπούν». (Μιχ. 5:9) Από το άλλο μέρος όμως, αυτοί οι χρισμένοι διαγγελείς της βασιλείας του Θεού υπήρξαν σαν αναψυκτική «δρόσος» στους ομοίους με πρόβατα ανθρώπους που αισθάνονταν σαν κατακαμμένος, ξερός «χόρτος». Επειδή ο Ιεχωβά υποστήριξε το χέρι τους, αυτό παρέμεινε ψηλά πάνω από τους εχθρούς τους όλα αυτά τα χρόνια από τον καιρό της δημοσιεύσεως των προαναφερθέντων άρθρων στη Σκοπιά του 1928 και 1929. Σαν απόδειξη τούτου, τα τμήματα του εξωτερικού της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά αυξήθηκαν σε 97, και όλα είναι στην υπηρεσία του χρισμένου «υπολοίπου». Επίσης, και ο «πολύς όχλος» των «άλλων προβάτων» του Καλού Ποιμένος, Ιησού Χριστού, εξακολούθησε ν’ αυξάνει μέχρι σήμερα. Πόσο μεγάλος θα γίνει τελικά ο αριθμός, η Αποκάλυψη 7:9-17 δεν δηλώνει.

12. Το έργο του χρισμένου υπολοίπου μαζί με των προβατοειδών συντρόφων τους θα εξακολουθήσει έως ότου αφεθεί ποιο πράγμα, και γιατί;

¹² Η δράση του χρισμένου υπολοίπου και των όμοιων με πρόβατα συντρόφων του πρέπει να συνεχιστεί ως τη στιγμή που οι «τέσσερις άγγελοι» που στέκονται στις τέσσερις γωνίες της γης διαταχτούν ν’ αφήσουν ελεύθερους τους τέσσερις άνεμους που θα προκαλέσουν τη «μεγάλη θλίψι.» Στη διάρκεια αυτής της θλίψεως εκείνοι που επιμένουν ν’ απορρίπτουν το άγγελμα της βασιλείας θα «αποκοπούν,» θα καταστραφούν. Ως τον καιρό εκείνο ο τελικός αριθμός που χρειάζεται για τη συμπλήρωση των 144.000 συγκληρονόμων του Ιησού Χριστού θα έχουν «σφραγισθή» στα μέτωπά τους. (Αποκ. 7:1-8, 14) Οι όμοιοι με πρόβατα σύντροφοί τους που έχουν βγει απ’ όλα τα έθνη για να εκζητήσουν τον πνευματικό «οίκο» του Ιεχωβά και που έχουν αφιερωθεί να «περιπατώσιν εν ταις τρίβοις αυτού» θα διαφυλαχτούν στη διάρκεια της «μεγάλης θλίψεως». (Μιχ. 4:1-4) Έτσι αυτοί θα επιζήσουν πάνω στη γη στη χιλιετή βασιλεία του Ιησού Χριστού και των δοξασμένων συγκληρονόμων του.

13. Πόσοι από το χρισμένο υπόλοιπο θα επιζήσουν από τον Αρμαγεδδώνα και σαν τι θα εξακολουθήσουν να είναι ανάμεσα στους άλλους επιζήσαντες;

¹³ Πόσοι από το χρισμένο υπόλοιπο των συγκληρονόμων του Χριστού θα επιζήσουν μαζί τους μέσα από τον «πόλεμο της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος» στον Αρμαγεδδώνα δεν γνωρίζουμε, ούτε και για πόσο διάστημα θα μείνουν πάνω στη γη κατόπιν. Αλλά για οσοδήποτε διάστημα κι αν πρόκειται, θα εξακολουθήσουν να είναι σαν αναψυκτική «δρόσος» για τον «πολύ όχλο» των «άλλων προβάτων». Αυτά τα άλλα πρόβατα δεν θα είναι πρόβλημα για το υπόλοιπο, αφού ήδη έχουν γίνει «μία ποίμνη» με το υπόλοιπο που είναι στην «αυλήν ταύτην» στην οποία το «μικρό ποίμνιο» έχει συναχτεί από τον Καλό Ποιμένα. (Ιωάν. 10:16· Λουκ. 12:32) Έτσι δεν θα χρειαστεί να είναι το υπόλοιπο ανάμεσα στον επιζήσαντα «πολύ όχλο» σαν θηριώδες λιοντάρι ανάμεσα σε ανυπεράσπιστα πρόβατα.

14. Σε ποια περίπτωση, η ουράνια Σιών θα είναι σαν ποιο ζώο που ποδοπατεί, και πόσο σκληρό ή δυνατό θα είναι το «κέρας» προς τους εχθρούς;

¹⁴ Το υπόλοιπο δεν θ’ αναλάβει στρατιωτική δράση στον «πόλεμο της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος» στον Αρμαγεδδώνα. Σαν τους Ισραηλίτες στις μέρες του Βασιλιά Ιωσαφάτ, αυτοί απλώς θα σταθούν και θα δουν τη σωτηρία του Ιεχωβά μέσω του «λέοντος του εκ της φυλής Ιούδα», του Ιησού Χριστού. (2 Χρον. 20:17) Στην περίσταση αυτή ο Παντοδύναμος Θεός θα κάνει το «κέρας» της ουράνιας Σιών σαν σίδερο και αυτό θα καταπατήσει τους εχθρούς του Θεού όπως ένα βόδι καταπατά το στάρι σ’ ένα αλώνι. Αυτή θα «κατασυντρίψη λαούς πολλούς» ως την καταστροφή τους. (Μιχ. 4:13) Οτιδήποτε απομείνει απ’ αυτή την καταστροφή θα χρησιμοποιηθεί απ’ αυτούς που θα επιζήσουν από τον Αρμαγεδδώνα.

ΤΙ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΣΑ Σ’ ΕΝΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ

15. Μπορεί κάποιος που τηρεί τις απαιτήσεις του Θεού όπως εκτίθενται στο Μιχαίας 6:8 να παραμένει στον Χριστιανικό κόσμο ή όχι; Και γιατί;

¹⁵ Το Μιχαίας 7:2, 6 λέει τα εξής σχετικά με τον λεγόμενο Χριστιανικό κόσμο, το σύγχρονο αντίστοιχο του άπιστου Ισραήλ; «Ο όσιος απωλέσθη εκ της γης και ο ευθύς δεν υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων . . . Οι εχθροί του ανθρώπου είναι οι άνθρωποι της εαυτού οικίας.» Τι πρέπει να κάνουν ακόμη και οι καθ’ ομολογίαν Χριστιανοί που είναι μέρος του σύγχρονου Χριστιανικού κόσμου για να διαφύγουν τις συνέπειες αυτής της διεφθαρμένης καταστάσεως; Να κάνουν υλικές θυσίες ενώ παραμένουν ακόμη μέρος αυτής της διεφθαρμένης θρησκευτικής οργανώσεως; Όχι! Αντίθετα, πρέπει να ενεργήσουν σύμφωνα μ’ αυτά που γράφει το Μιχαίας 6:8: «Αυτός σοι έδειξεν, άνθρωπε, τι το καλόν· και τι ζητεί ο Κύριος παρά σου, ειμή να πράττης το δίκαιον και να αγαπάς έλεος και να περιπατής ταπεινώς μετά του Θεού σου;» Για να εκτελέσει κανείς αυτή τη θεία απαίτηση θα πρέπει να βγει έξω ακόμη κι από τον λεγόμενο Χριστιανικό κόσμο, γιατί οι ισχυρισμοί του ότι είναι Χριστιανικός είναι ψεύτικοι. Αυτό το αποδεικνύει η θρησκευτική και η ηθική του διαφθορά. Το να παραμένει κανείς μέσα σ’ αυτόν και να προσπαθήσει να τον αναμορφώσει ποτέ δεν θα πετύχει. Είναι καταδικασμένος σε καταστροφή από τον Θεό που ισχυρίζεται ότι υπηρετεί.

16, 17. (α) Με ποιο ρεύμα ανθρώπων θα πρέπει ένα άτομο να ενωθεί σήμερα, και ποια εκλογή σχετικά με τη θεότητα θα πρέπει αυτό να κάνει; (β) Με το να ψέλνει το άσμα του Μωυσή και του Αρνίου, ποια θεότητα εξυψώνει έτσι αυτό το άτομο;

¹⁶ Ο οίκος λατρείας του λεγόμενου Χριστιανικού κόσμου θα εξαλειφτεί όπως ακριβώς καταστράφηκε και ο ναός στην Ιερουσαλήμ στις μέρες του Μιχαία το 607 π.Χ. Έτσι για να ‘περιπατή ταπεινώς μετά του Θεού του’, ένα άτομο μέσα στον Χριστιανικό κόσμο, καθώς και κάθε άτομο σε όλη την παγκόσμια αυτοκρατορία της ψεύτικης θρησκείας, θα πρέπει να ενωθεί με τους λαούς όλων των εθνικοτήτων που τώρα συρρέουν στο «όρος του Ιεχωβά και εις τον οίκον του Θεού του Ιακώβ.» Το άτομο θα πρέπει να δεχτεί τη διδασκαλία του Ιεχωβά που έρχεται από την ουράνια Σιών και θα πρέπει να περπατά στην οδό που Αυτός τώρα καθορίζει. Αυτό δεν σημαίνει να γίνει ένας Ιουδαίος προσήλυτος. Σημαίνει να γίνει μαθητής του μονογενούς Υιού του Ιεχωβά και να γίνει μάρτυρας όπως ήταν κι αυτός. Τι; Να γίνει αφιερωμένος, βαπτισμένος μάρτυς του Ιεχωβά; Ναι! Σημαίνει να κάνει κανείς την εκλογή που εκτίθεται στο Μιχαίας 4:5, ΜΝΚ: «Διότι πάντες οι λαοί θέλουσι περιπατεί έκαστος εν τω ονόματι του θεού αυτού· ημείς δε θέλομεν περιπατεί, εν τω ονόματι Κυρίου του Θεού ημών εις τον αιώνα και εις τον αιώνα.» Θα πρέπει κανείς να ενωθεί και να ψέλνει την «ωδήν Μωυσέως του δούλου του Θεού και την ωδήν του Αρνίου» λέγοντας:

¹⁷ «Μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε Θεέ παντοκράτωρ· δίκαιαι και αληθιναί αι οδοί σου, βασιλεύ των αγίων. Τις δεν θέλει σε φοβηθή, Κύριε, και δοξάσει το όνομά σου; Διότι είσαι μόνος όσιος, διότι πάντα τα έθνη θέλουσιν ελθεί και προσκυνήσει, ενώπιόν σου, διότι αι κρίσεις σου εφανερώθησαν.»—Αποκ. 15:3, 4.

18. Γιατί το τελικό ερώτημα και η απόκριση του Μιχαία είναι κατάλληλα σχετικά με τον Ιεχωβά;

¹⁸ Ο Ιεχωβά θα τηρήσει πιστά όλες τις υποσχέσεις του σ’ εμάς, όπως εκείνη που έκανε στον πατριάρχη Αβραάμ και στον εγγονό του Ιακώβ, ή Ισραήλ, ακόμη και ως το σημείο να ευλογήσει όλες τις οικογένειες και τα έθνη της γης μέσω του Υιού του, Ιησού Χριστού. Κάνοντάς το αυτό, ο Ιεχωβά θα ενεργήσει ο ίδιος σαν ο αντιτυπικός Αβραάμ, σαν ο Μεγαλύτερος Αβραάμ. Έχοντας υπ’ όψη την αμετακίνητη πιστότητά του προς εμάς ως τώρα μπορούμε να πάρουμε στα χείλη μας τα τελευταία λόγια του Μιχαία και να πούμε:

Τις Θεός όμοιός σου, συγχωρών ανομίαν και παραβλέπων την παράβασιν του υπολοίπου της κληρονομίας αυτού; Δεν φυλάττει την οργήν αυτού διαπαντός, διότι αυτός αρέσκεται εις το έλεος. Θέλει επιστρέψει, θέλει ευσπλαγχνισθή ημάς, θέλει καταστρέψει τας ανομίας ημών· και θέλεις ρίψει πάσας τας αμαρτίας αυτών εις τα βάθη της θαλάσσης. Θέλεις εκτελέσει αλήθειαν εις τον Ιακώβ, έλεος εις τον Αβραάμ, καθώς ώμοσας εις τους πατέρας ημών από των αρχαίων ημερών.»—Μιχ. 7:18-20.

19. Ποιος είναι ο ασύγκριτος Θεός, και τίνος τη λατρεία θα εξυψώσουμε φανερά στη διάρκεια των «εσχάτων ημερών»;

¹⁹ Δεν υπάρχει Θεός σαν τον Υπέρτατο Κύριο Ιεχωβά, τον Θεό και Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ας εξυψώνουμε την αγνή του λατρεία, «εν ταις εσχάταις ημέραις», και εις τον αιώνα.

Η Πλειονότητα Ευνοεί «Μια Ανήθικη Συνήθεια»

Όταν τα μέλη μιας Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην πόλη Σενέκταντυ, στη Νέα Υόρκη, ψήφισαν με 43 υπέρ και 13 κατά ν’ αρχίσουν παιγνίδι μπίνγκο στην εκκλησία, ο ιερέας της ενορίας διαφώνησε, λέγοντας: «Δεν πιστεύω ότι η εκκλησία θα πρέπει να εισαγάγει οποιαδήποτε μορφή χαρτοπαιγνίου για να επιζήσει.» Έτσι παραιτήθηκε, και εξήγησε το λόγο: «Δεν αμφιβάλλω ότι η αίθουσά μας θα είναι κατάμεστη για το μπίνγκο. Δεν είναι γεμάτη προκειμένου για ομιλίες ή θρησκευτική διδασκαλία. Αν πρόκειται να έχω μια εκκλησία και 30 ανθρώπους να έρχονται για λατρεία ενώ 500 έρχονται για μπίνγκο, τότε για ποιους λόγους να υπάρχει η εκκλησία; Θα είναι απλώς ένας κοινωνικός σύλλογος.»

Η παραίτηση ανάγκασε τον αρχιεπίσκοπο στην πόλη της Νέας Υόρκης να στείλει ένα γράμμα με σκληρά λόγια στο τοπικό ενοριακό συμβούλιο. «Σας συνιστούμε και σας προτρέπουμε πατρικά να μην εισαγάγετε το μπίνγκο στην ενορία σας,» έγραφε το γράμμα. «Είναι μια ανήθικη συνήθεια.» Ποια ήταν η απάντηση του συμβουλίου; «Η αρχιεπισκοπή δεν ξέρει τι λέει. Λένε ότι δεν πρέπει να κάνεις κάτι, αλλά η εκκλησία το κάνει.» Το γεγονός είναι ότι γύρω στις 50 από τις 500 Ορθόδοξες ενορίες στις Ηνωμένες Πολιτείες παίζουν αυτό το «ανήθικο παιγνίδι.»