ότι ένα γεγονός θα είχε σχέσι με ολόκληρη την χώρα, και δεν θα περιωρίζετο σ’ ένα ή περισσότερα τμήματά της, όπως την Γαλιλαία, την Σαμάρεια, κλπ.» Ένα παράδειγμα της χρήσεως αυτής της λέξεως στην περιορισμένη έκτασί της, για να χαρακτηρίση μια ολόκληρη χώρα ή ένα ολόκληρο βασίλειο, είναι το εδάφιο Λουκάς 2:1: «Εν εκείναις δε ταις ημέραις εξήλθε διάταγμα παρά του Καίσαρος Αυγούστου να απογραφθή πάσα η οικουμένη.»

Φαίνεται ότι οι Χριστιανοί στην Αντιόχεια κατενόησαν ότι η προφητεία του Αγάβου εφαρμόζεται στην γη της Παλαιστίνης, εφόσον το επόμενο εδάφιο (29) λέγει ότι απεφάσισαν «να πέμψωσι βοήθειαν προς τους αδελφούς τους κατοικούντας εν τη Ιουδαία.» Όπως λέγει η αφήγησις, η πείνα «έγεινε» και η προφητεία εξεπληρώθη στην διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορος Κλαυδίου (41-54 μ.Χ.). (Πράξ. 11:28) Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος (Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, XX, 2, 5· 5, 2) αναφέρει αυτή τη «μεγάλη πείνα» και δηλώνει ότι αυτή εκράτησε τρία χρόνια ή περισσότερο.

● Ποια είναι η σημασία της δηλώσεως του Ιησού στο εδάφιο Ματθαίος 17:26, ότι «ελεύθεροι από φόρους είναι οι υιοί»;​—Ε. Δ., Η.Π.Α.

Ο Ιησούς έδειχνε με μια εξεικόνισι γιατί αυτός, ως ο Υιός του Θεού, δεν ήταν υποχρεωμένος να πληρώνη τον φόρο του ναού, που υπήρχε συνήθεια να καταβάλλουν οι Ιουδαίοι στους φοροσυλλέκτας, οι οποίοι επεσκέπτοντο κάθε πόλι της Ιουδαίας κάθε χρόνο σε μια ωρισμένη εποχή. Ύστερ’ από την πτώσι της Ιερουσαλήμ, αυτόν τον φόρο τον εισέπρατταν οι Ρωμαίοι, ο δε Ιώσηπος λέγει ότι ο Καίσαρ επέβαλε «φόρο στους Ιουδαίους οπουδήποτε και αν ήσαν, και διέτασσε τον καθένα τους να φέρη δύο δραχμάς κάθε χρόνο στο καπιτώλιο, όπως εσυνήθιζαν να πληρώνουν το ίδιο ποσόν στο ναό στην Ιερουσαλήμ.»​—Ο Ιουδαϊκός Πόλεμος, VII, 6, 6.

Η αφήγησις βρίσκεται μόνο στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου και λέγει: «Ότε δε ήλθον εις την Καπερναούμ, προσήλθον προς τον Πέτρον οι λαμβάνοντες τα δίδραχμα, και είπον, Ο διδάσκαλός σας δεν πληρόνει τα δίδραχμα; Λέγει, Ναι. Και ότε εισήλθεν εις την οικίαν, προέλαβεν αυτόν ο Ιησούς, λέγων, Τι σοι φαίνεται, Σίμων; οι βασιλείς της γης από τίνων λαμβάνουσι φόρους, ή δασμόν; από των υιών αυτών ή από των ξένων; Λέγει προς αυτόν ο Πέτρος, Από των ξένων. Είπε προς αυτόν ο Ιησούς, Άρα ελεύθεροι είναι οι υιοί. Πλην δια να μη σκανδαλίσωμεν αυτούς, . . . δος εις αυτούς δι’ εμέ και σε.»​—Ματθ. 17:24-27.

Είναι πιθανόν ότι ερωτήθηκε ο Πέτρος για την θέσι του Ιησού με την προσπάθεια ν’ αναμίξουν τον Ιησού σε κάποια παράβασι παραδεδεγμένης συνηθείας. Ο Ιησούς συζητώντας αργότερα το ζήτημα με τον Πέτρο, ετόνισε ότι, στην κανονική πορεία των πραγμάτων, οι βασιλείς της γης δεν φορολογούν τους δικούς των γυιούς, αλλά, μάλλον, επιβάλλουν φόρους σε άλλους, ξένους. Οι γυιοί είναι ελεύθεροι από φορολογία.

Το σημείο που ετόνισε ο Ιησούς ήταν ότι ο Υιός του Θεού, σύμφωνα με την κανονική συνήθεια, ήταν σε θέσι να ζητήση εξαίρεσι. Αυτό εγίνετο με την βάσι ότι ο υιός του βασιλέως ανήκει στον βασιλικό οίκο για τον οποίο εισπράττεται ο φόρος και από τον οποίο δεν καταβάλλεται. Ομοίως, ο Πατήρ του Ιησού, Βασιλεύς του σύμπαντος, ήταν ο Θεός ο οποίος ελατρεύετο στο ναό, έτσι ο Υιός δεν ήταν υποχρεωμένος ν’ ακολουθήση την συνήθεια, διότι δεν ήταν νόμιμος απαίτησις. (Έξοδ. 15:18· 1 Τιμ. 1:17) Εν τούτοις, επειδή δεν ήθελε να σκανδαλίση άλλους με το να φαίνεται ότι δεν υποστηρίζει την λατρεία που διεξήγετο στο ναό, ο Ιησούς εφρόντισε να πληρωθή ο φόρος.

Μη Διστάζετε να Μιλήτε στους Ηγέτας των Εκκλησιών

Μερικοί διαγγελείς διστάζουν να μιλήσουν στους ηγέτας των εκκλησιών. Η επομένη πείρα όμως δείχνει το εσφαλμένο της στάσεως αυτής. Ένας σκαπανεύς στη Βούρμα συνήντησε ένα νεαρό Βαπτιστή ηγέτη στο από σπίτι σε σπίτι έργο. Τη στιγμή εκείνη ο άνθρωπος αυτός ήταν πολυάσχολος λόγω του ότι προητοίμαζε μια ομιλία περί βαπτίσματος και γι’ αυτό δεν είχε αρκετό καιρό ν’ ακούση το άγγελμά μας. Αλλ’ απ’ το λίγο που ήκουσε κατάλαβε ότι αυτό ήταν η αλήθεια και έκαμε διευθετήσεις να δώσωμε μια ομιλία στην εκκλησία, επειδή ήθελε τα μέλη της εκκλησίας του ν’ ακούσουν το άγγελμα. Η αλήθεια όμως δεν εξετιμήθη τόσο όσο αυτός ενόμιζε από τα λοιπά μέλη. Ο άνθρωπος αυτός και η οικογένειά του άρχισαν να μελετούν τη Γραφή, και ύστερ’ από ένα μήνα ο σκαπανεύς τού είπε για τη συνέλευσι της περιοχής που θα ελάμβανε χώρα σε μια πόλι που απείχε 520 μίλια. Ο άνθρωπος εξέφρασε την επιθυμία του να παρευρεθή για να δη πώς αυτή διεξήγετο. Σ’ όλο το διάστημα προς την συνέλευσι ο σκαπανεύς τού μιλούσε για την αλήθεια και τόσο πολύ του ήρεσε ώστε είδε τη σπουδαιότητα ν’ αφήση την Βαβυλώνα τη Μεγάλη, και εβαπτίσθη. Αλλ’ ακόμη δεν ήταν ευχαριστημένος με το ελάχιστο της υπηρεσίας που είχε να κάνη, και γι’ αυτό έκαμε σχέδια να εγκαταλείψη την εργασία του και να γίνη σκαπανεύς. Αυτός τώρα είναι ένας από τους ευτυχέστερους σκαπανείς που έχομε εδώ.