ΕΠΕΚΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΑ ΕΞΩ ΝΗΣΙΑ

Μολονότι τα «αγαθά νέα» κηρύσσονται τακτικά στη Ραροτόνγκα και στο Αϊτουτάκι, άλλοι 6.000 άνθρωποι ζουν στα άλλα 10 κατωκημένα νησιά της ομάδας. Στη διάρκεια συντόμων επισκέψεων τα περασμένα χρόνια, εδόθησαν Βιβλικά έντυπα σ’ εκείνους που διάβαζαν την Αγγλική. Αλλά κάτι που βοήθησε πραγματικά το έργο, ήταν το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή στη γλώσσα Ραροτόνγκαν.

Στο Μαούκε συνηθίζεται ολόκληρος ο πληθυσμός (710 κάτοικοι) να συγκεντρώνεται στην παραλία όταν έρχεται ένα πλοίο και να κάνη ουμουκάι (μια γιορτή) για τους επισκέπτες. Ιδεώδης ευκαιρία για να προσφερθή το βιβλίο Αλήθεια! Δύο Χριστιανές που έκαναν επίσκεψι στο νησί αυτό, έκαναν αυτό ακριβώς σ’ εκείνη την περίπτωσι και άδειασε ένα ολόκληρο χαρτοκιβώτιο σε λίγα λεπτά. Έτσι, επέστρεψαν στο πλοίο για περισσότερα βιβλία. Σύντομα, και αυτά εδόθησαν και υπήρχαν και άλλοι που ήθελαν αντίτυπα. Για να πληρωθή αυτή η ανάγκη, εστάλησαν αργότερα στο Μαούκε 50 επιπρόσθετα βιβλία.

Παρόμοια επιτυχία είχαν οι Μάρτυρες που επισκέφθηκαν την Μανγκάια. Έδωσαν 769 βιβλία και 600 βιβλιάρια στους 1.630 κατοίκους του νησιού αυτού. Δεν υπήρχε άνθρωπος στο νησί αυτό που να αρνήθηκε τα έντυπα!

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΕΥΝΟΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ

Χρειάσθηκε αξιόλογος χρόνος, δαπάνη και προσπάθεια για να διαδοθούν τα «αγαθά νέα» στα νησιά αυτά. Αλλά η ευλογία του Ιεχωβά Θεού υπεστήριξε προφανώς αυτό το έργο. Σήμερα υπάρχουν ακμάζουσες εκκλησίες 47 ευαγγελιζομένων στη Ραροτόνγκα και 16 ευαγγελιζομένων στο Αϊτουτάκι. Επί πλέον, υπάρχουν καλές προοπτικές για την ίδρυσι περισσοτέρων εκκλησιών σε μερικά από τα έξω νησιά.

Καθώς το έτος 1978 πλησίαζε να λήξη, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στα Νησιά Κουκ, επιθυμούσαν ζωηρά να παρευρεθούν στην Διεθνή Συνέλευσι «Νικηφόρος Πίστις» στο Ώκλαντ, της Νέας Ζηλανδίας. Αλλά πώς θα γινόταν αυτό; Η οικονομία στα νησιά αυτά είναι τέτοια ώστε θ’ απαιτείτο μια μικρή περιουσία για τον καθένα για να κάνη αυτό το ταξίδι προς τη συνέλευσι. Εν τούτοις, το χέρι του Ιεχωβά δεν σμικρύνεται. Οι καρδιές στοργικών πνευματικών αδελφών στη Νέα Ζηλανδία υποκινήθηκαν και συνέβαλαν για τα αεροπορικά εισιτήρια 60 περίπου κατοίκων των νησιών. Αυτοί οι αδελφοί παρευρέθησαν στις 6-10 Δεκεμβρίου, μεταξύ του πλήθους των 12.328 ατόμων που συμμετείχαν στη μεγάλη εορτή. Οι ιθαγενείς των Νησιών Κουκ έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα και το Σάββατο το βράδυ, μετά το τακτικό πρόγραμμα, παρουσιάσθηκαν μαζί με άλλους με πολύχρωμα ιθαγενή ενδύματα, για να ευχαριστήσουν άλλους υπερπόντιους επισκέπτες μ’ ένα πρόγραμμα ιθαγενών τραγουδιών και χορού. Η χαρούμενη ενότητά τους με τους Μαορί, τους κατοίκους των νησιών Σαμόα, των κατοίκων των Νησιών Νιουέαν και του Καυκάσου, ήταν μια άλλη ζωντανή μαρτυρία του γεγονότος ότι σήμερα ο Ιεχωβά συνάγει ανθρώπους από όλα τα έθνη και τις φυλές σε μια παγκόσμια ενότητα δια Ιησού Χριστού.—Εφεσ. 1:10.

Ερωτήσεις από Αναγνώστες

● Μήπως ο απόστολος Παύλος διαφωνούσε με το κυβερνών σώμα του πρώτου αιώνος σχετικά με τη βρώσι κρέατος που προσεφέρετο στα είδωλα, όπως συμπεραίνουν μερικοί από τη συμπαραβολή των εδαφίων Πράξεις 15:28, 29 και 1 Κορινθίους κεφάλαιο 8;

Όχι, διότι οι ενδείξεις αποδεικνύουν ότι ο Παύλος ευρίσκετο σε πλήρη συμφωνία με το διάταγμα των αποστόλων και των πρεσβυτέρων.

Στο έτος 49, ο Παύλος και ο Βαρνάβας έφεραν στο σώμα των πρεσβυτέρων και αποστόλων στην Ιερουσαλήμ το ζήτημα σχετικά με το αν οι εξ Εθνών προσήλυτοι έπρεπε να περιτέμνωνται. Βάσει των Γραφών και της πολιτείας του Θεού, και καθοδηγούμενο από το άγιο πνεύμα, το συμβούλιο καθώρισε ότι οι προσήλυτοι δεν ήσαν υποχρεωμένοι να τηρούν το Νόμο. Αλλά, μεταξύ άλλων πραγμάτων, έπρεπε να ‘απέχουν από ειδωλοθύτων.’—Πράξ. 15:1-29.

Το 55 περίπου μ.Χ., ο Παύλος έγραψε στους Κορινθίους σχετικά με τη βρώσι τροφής που είχε θυσιασθή στα είδωλα. Είπε ότι το είδωλο δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα. Έτσι, ένας Χριστιανός μπορούσε να τρώγη κρέας που είχε θυσιασθή σ’ ένα είδωλο, και το οποίο αργότερα ως πλεονάζον ελαμβάνετο και επωλείτο στην κρεαταγορά ή σε κάποιο δημόσιο εστιατόριο που συνδεόταν με τον ναό. Αν, όμως, κάποιος, που προηγουμένως ελάτρευε το είδωλο, εσκανδαλίζετο όταν έβλεπε κάποιον Χριστιανό να τρώγη τέτοιο κρέας, ο Παύλος συμβούλευσε ότι θα ήταν καλύτερο ν’ αποφύγη να το κάνη αυτό για να μην υποστή βλάβη η πίστις του άλλου ατόμου.—1 Κορ. 8:7-13· 10:25-33· Ρωμ. 14:1-4, 19-23.

Έχοντας υπ’ όψιν αυτό, μερικοί σχολιασταί της Βίβλου ισχυρίσθηκαν ότι ο Παύλος αρνείτο να συμμορφωθή με το διάταγμα του συμβουλίου ή ότι υπήρχε μια συνεχής διαίρεσις επί του ζητήματος. Παραδείγματος χάριν, ο καθηγητής Ε. Μπλάικλοκ λέγει: «Στο εδάφιο 1 Κορινθίους 8:4 ο ίδιος ο Παύλος δημοσίως υιοθετεί μια πιο φιλελεύθερη άποψι από εκείνη που εξέθετε το διάταγμα.» Ο Χάινριχ Α. Μέιερ γράφει σχετικά με τη δήθεν «αυθύπαρκτη θέσι του Παύλου—τελείως ανεξάρτητη από την εξουσία όλων των άλλων αποστόλων.» Και ο Δρ Μέιερ σχολιάζει ότι στην 1 Κορινθίους κεφάλαιο 8 ο Παύλος «δεν αναφέρεται στο διάταγμα των αποστόλων ούτε πουθενά αλλού, πράγμα το οποίο δείχνει ότι συνεμορφούτο με τη συνείδησί του, που ήταν της δικής του αμέσου και ανεξαρτήτου αποστολικής αξιοπρεπείας. . . . Επί πλέον, αυτό το ίδιο κεφάλαιο, μαζί με το κεφάλαιο 10, δείχνει σαφώς ότι, λόγω της ανεξάρτητης θέσεώς του, ο απόστολος είχε αρκετά εγκαίρως απαλλαγή απ’ όλες τις εφαρμογές της προσωρινής συμφωνίας που επετεύχθη στην Ιερουσαλήμ.»

Μια τέτοια λογίκευσις είναι δόλια, επικίνδυνη και αντίθετη με τον θεόπνευστο Λόγο του Θεού. Αντανακλά την ιδέα ότι τα Γραφικά βιβλία παρουσιάζουν προσωπικές και αντιφατικές ανθρώπινες γνώμες και ότι δεν είναι όλα θεόπνευστα και ωφέλιμα. (2 Τιμ. 3:16, 17) Και, τουλάχιστον σε μερικές περιπτώσεις, δείχνει μια επιθυμία να χαρακτηρισθή το διάταγμα που αναφέρεται στα εδάφια Πράξεις 15:28, 29 ως προσωρινό και μη απαραίτητο σήμερα. Αυτό, όμως, έρχεται σε αντίθεσι με την Αγία Γραφή και την ιστορική απόδειξι ότι οι Χριστιανοί στον δεύτερο αιώνα και μετά ανεγνώριζαν το διάταγμα ως δεσμευτικό.

Ποια ήταν πραγματικά η θέσις του Παύλου σχετικά με το ζήτημα του να ‘απέχουν από ειδωλοθύτων;’

Αντί να εξαιρεθούν απ’ αυτό το διάταγμα, ο Παύλος και ο Βαρνάβας έλαβαν μέρος στο συμβούλιο που κατέληξε σ’ αυτή την απόφασι. Κατόπιν γνωστοποίησαν την απόφασι, όπως αναφέρει το εδάφιο Πράξεις 16:4 : «Ως δε διήρχοντο τας πόλεις, παρέδιδον εις αυτούς διαταγάς να φυλάττωσι τα δόγματα τα εγκεκριμένα υπό των αποστόλων και των πρεσβυτέρων των εν Ιερουσαλήμ.» Αυτό εποικοδομούσε τις εκκλησίες.

Μήπως ο Παύλος είχε αλλάξει στάσι τον καιρό που έγραψε την επιστολή 1 Κορινθίους (πιθανώς το 55) ή στους Ρωμαίους (πιθανώς το 56); Καθόλου. Πράγματι, μετά τη συγγραφή και των δύο αυτών επιστολών πήγε στην Ιερουσαλήμ για τελευταία φορά. (1 Κορ. 16:8· Πράξ. 19:1· Ρωμ. 15:25) Ενώ ήταν εκεί, συνήντησε τον Ιάκωβο και τους πρεσβυτέρους, οι οποίοι ανεφέρθησαν στο διάταγμα που εκτίθεται στις Πράξεις 15:28, 29 ως ακόμη έγκυρο και δεσμευτικό για τους Χριστιανούς. Ο Παύλος δεν διεφώνησε.—Πράξ. 21:17-26.

Έτσι, έχομε εύλογη αιτία ν’ αναμένωμε ότι οποιαδήποτε φαινομενική αντίφασις μεταξύ του διατάγματος του συμβουλίου και αυτού που έγραψε ο Παύλος μπορεί να επιλυθή. Και αυτό ασφαλώς συμβαίνει.

Αυτό που απηγόρευε το διάταγμα που βρίσκεται, στα εδάφια Πράξεις 15:28, 29 ήταν το να γίνη ο Χριστιανός μέρος μιας τυπικής, θρησκευτικής τελετουργίας ή να διαπράξη μια πράξι ειδωλολατρίας. Εκείνοι που θυσίαζαν ένα ζώο σ’ ένα είδωλο έπαιρναν λίγο από το κρέας για να φάνε. Αυτό που έκαναν ήταν σαφώς μια θρησκευτική πράξις· εθεωρείτο συμμετοχή σε ένα γεύμα με τον παγανιστικό θεό. (Έξοδ. 34:15· Δευτ. 32:17· 1 Κορ. 10:18-21) Οι Χριστιανοί ασφαλώς δεν μπορούσαν να το κάνουν αυτό. Το διάταγμα του Χριστιανικού κυβερνώντος σώματος το είχε απαγορεύσει αυτό, και ο Παύλος συμφωνούσε πλήρως. Έγραψε τα εξής: «Δια τούτο, αγαπητοί μου, φεύγετε από της ειδωλολατρίας.»—1 Κορ. 10:14· 1 Θεσ. 1:9.

Έτσι, γράφοντας τα λόγια αυτά στην 1 Κορινθίους 8 και 10 και Ρωμαίους 14, ο Παύλος δεν έδιδε την άδεια στους Χριστιανούς να συμμετέχουν σε μια ειδωλολατρική πράξι ή εορτή προς τιμή ενός ειδώλου, όπως οι Ισραηλίτες είχαν κάνει και είχαν εξάψει την οργή του Θεού. (Αριθ. 25:1-4· Αποκ. 2:14) Αντιθέτως, ανέφερε την περίπτωσι που κάποιος απλώς έτρωγε, ως συνηθισμένο γεύμα, κρέας από ένα ναό ειδώλων που είχε πωληθή στο κοινό γενικά. Τέτοιο κρέας δεν ήταν ακάθαρτο ούτε μολυσμένο απλώς λόγω της προελεύσεώς του.