«Ιδού, ο δούλος μου . . . Καταπεφρονημένος και απερριμμένος υπό των ανθρώπων· . . . ως ουδέν ελογίσθημεν αυτόν. Αυτός τωόντι τας ασθενείας ημών εβάστασε και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη· . . . Αλλ’ αυτός ετραυματίσθη δια τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη δια τας ανομίας ημών· . . . Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα· . . . και ο Κύριος έθεσεν επ’ αυτόν την ανομίαν πάντων ημών. . . . δεν έκαμεν ανομίαν ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού. . . . ο δίκαιος δούλος μου θέλει δικαιώσει πολλούς δια της επιγνώσεως αυτού· διότι αυτός θέλει βαστάσει τας ανομίας αυτών. . . . παρέδωκε την ψυχήν αυτού εις θάνατον και μετά ανόμων ελογίσθη και αυτός εβάστασε τας αμαρτίας πολλών και θέλει μεσιτεύσει υπέρ των ανόμων».—Ησαΐας 52:13–53:12.
Η εικόνα που παρουσιάζει εδώ ο Ησαΐας είναι η εικόνα ενός εντελώς αθώου, αγνού ατόμου, του οποίου τα παθήματα και ο θάνατος προμήθευσαν εξιλέωση για το ίδιο το έθνος του χωρίς αυτό να τον αναγνωρίσει.
Σήμερα, ωστόσο, οι περισσότεροι Ιουδαίοι σχολιαστές δέχονται ως αποδεδειγμένο γεγονός ότι τα εδάφια αναφέρονται στο έθνος Ισραήλ ως ολότητα ή σε μια δίκαιη ομάδα μέσα στο έθνος.
Το ερώτημα είναι: Ταίριαζε ποτέ το έθνος Ισραήλ, ή έστω μια μερίδα του έθνους, με αυτή την περιγραφή, ή μήπως αυτή εφαρμόζεται σε κάποιο άτομο;
Επί 800 και πλέον χρόνια, αφότου ο Ησαΐας έγραψε αυτά τα προφητικά λόγια (περ. 732 Π.Κ.Χ.), δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι κάποιος Ιουδαίος ή ραβίνος δίδαξε πως αυτός «ο δούλος» είχε συλλογική έννοια. Η γενική κατανόηση σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ότι η προφητεία αναφερόταν σε ένα άτομο, και γενικά αυτή θεωρούνταν προφητεία για τον Μεσσία.
Εκτός από αυτό, προσέξτε το σχόλιο στον πρόλογο του βιβλίου Το Πεντηκοστό Τρίτο Κεφάλαιο του Ησαΐα Σύμφωνα με τους Ιουδαίους Ερμηνευτές (The Fifty-Third Chapter of Isaiah According to the Jewish Interpreters): «Η επικρατούσα Ιουδαϊκή εξήγηση ως τα τέλη της αμοραϊκής [μέχρι τον έκτο αιώνα Κ.Χ.] περιόδου υποδηλώνει ότι τότε το συχνό, ίσως μάλιστα και γενικό, αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ήταν πως η μορφή αυτή αναφέρεται στον Μεσσία, ερμηνεία που δίνει και το Ταργκούμ επίσης, κάπως αργότερα».—Έκδοση Χ. Μ. Ορλίνσκι, 1969, σελίδα 17.
Ποιο θα μπορούσε να είναι το κίνητρο για να απορριφτεί και να επανερμηνευτεί η πιο φυσιολογική ερμηνεία αυτού του εδαφίου, σύμφωνα με την οποία το εδάφιο αναφέρεται σε κάποιο άτομο, και μάλιστα στον Μεσσία; Δεν ήταν αυτό απλούστατα μια προσπάθεια για να αποφευχθεί οποιοσδήποτε συσχετισμός μεταξύ αυτής της προφητείας και του Ιησού, του Ιουδαίου που έζησε τον πρώτο αιώνα και ο οποίος ταιριάζει στην περιγραφή σε κάθε λεπτομέρεια;