Στο εδάφιο Αββακούμ 1:6 αυτό το χειρόγραφο χρησιμοποιεί τη λέξη «Χαλδαίοι», επιβεβαιώνοντας έτσι την ορθότητα του Μασοριτικού κειμένου που δείχνει ότι οι Χαλδαίοι (Βαβυλώνιοι) ήταν εκείνοι τους οποίους θα ήγειρε ο Ιεχωβά ως εκτελεστικό του όργανο.

Επίσης, η εξαγγελία του Ιεχωβά: «Εγώ εγείρω τους Χαλδαίους» (1:6) και το γενικό νόημα της προφητείας δείχνουν ότι οι Χαλδαίοι, δηλαδή οι Βαβυλώνιοι, δεν είχαν ακόμη ερημώσει την Ιερουσαλήμ. Αλλά το εδάφιο Αββακούμ 1:17 ίσως υποδηλώνει ότι είχαν ήδη αρχίσει να ανατρέπουν μερικά έθνη. Όταν βασίλευε στον Ιούδα ο καλός βασιλιάς Ιωσίας (659-629 Π.Κ.Χ.), οι Χαλδαίοι και οι Μήδοι κατέλαβαν τη Νινευή (το 632 Π.Κ.Χ.), η δε Βαβυλώνα είχε αρχίσει να ανέρχεται ως παγκόσμια δύναμη.—Να 3:7.

Υπάρχουν μερικοί οι οποίοι, συμφωνώντας με τη ραβινική παράδοση, υποστηρίζουν ότι ο Αββακούμ προφήτευσε νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μανασσή, βασιλιά του Ιούδα. Πιστεύουν ότι ήταν ένας από τους προφήτες που μνημονεύονται ή εννοούνται στα εδάφια 2 Βασιλέων 21:10 και 2 Χρονικών 33:10. Υποστηρίζουν ότι οι Βαβυλώνιοι δεν αποτελούσαν ακόμη απειλή, γεγονός το οποίο έκανε την προφητεία του Αββακούμ ακόμη πιο απίστευτη στους Ιουδαίους.—Βλέπε Αββ 1:5, 6.

Από την άλλη πλευρά, στο πρώτο μέρος της βασιλείας του Ιωακείμ, ο Ιούδας βρισκόταν εντός της αιγυπτιακής σφαίρας επιρροής (2Βα 23:34, 35), οπότε αυτή η περίοδος θα μπορούσε επίσης να έχει τις προϋποθέσεις ώστε η απόφαση που θα λάβαινε ο Θεός να εγείρει τους Χαλδαίους για να τιμωρήσει τους αχαλίνωτους κατοίκους του Ιούδα να είναι για αυτούς “μια ενέργεια την οποία δεν θα πίστευαν, παρότι τους την αφηγούνταν”. (Αββ 1:5, 6) Ο Βαβυλώνιος Βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ νίκησε τον Φαραώ Νεχώ στη Χαρκεμίς το 625 Π.Κ.Χ., το τέταρτο έτος της βασιλείας του Ιωακείμ. (Ιερ 46:2) Συνεπώς, ο Αββακούμ μπορεί να είχε προφητεύσει και καταγράψει την προφητεία πριν από εκείνο το συμβάν, ολοκληρώνοντας πιθανώς τη συγγραφή περίπου το 628 Π.Κ.Χ. στον Ιούδα. Η χρήση του μελλοντικού χρόνου αναφορικά με τη χαλδαϊκή απειλή υποδεικνύει προφανώς μια χρονολογία προγενέστερη της περιόδου υποτέλειας του Ιωακείμ στη Βαβυλώνα (620-618 Π.Κ.Χ.).—2Βα 24:1.