3. Ποιες καταστάσεις που επηρέαζαν τον Ιούδα βοηθούν να προσδιοριστεί πότε γράφτηκε το βιβλίο του Αββακούμ;

³ Πότε έκανε ο Αββακούμ τις προφητικές του εξαγγελίες; Η κατακλείδα που αναφέρθηκε παραπάνω καθώς και τα λόγια ‘ο Ιεχωβά είναι εν τω ναώ τω αγίω αυτού’ δείχνουν ότι ο ναός της Ιερουσαλήμ υπήρχε ακόμη. (2:20) Αυτό, σε συνάρτηση με το άγγελμα της προφητείας, υποδηλώνει ότι η προφητεία διατυπώθηκε λίγο καιρό πριν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 607 Π.Κ.Χ. Αλλά πόσα έτη πριν; Πρέπει να διατυπώθηκε μετά τη βασιλεία του θεοφοβούμενου Βασιλιά Ιωσία, 659-629 Π.Κ.Χ. Η ίδια η προφητεία δίνει κάποια ένδειξη, γιατί προλέγει μια ενέργεια την οποία ο λαός του Ιούδα δεν θα πίστευε ακόμη κι αν τους τη διηγούνταν. Ποια ήταν αυτή η ενέργεια; Ήταν το ότι ο Θεός θα ήγειρε τους Χαλδαίους (Βαβυλώνιους) για να τιμωρήσει τον άπιστο Ιούδα. (1:5, 6) Κάτι τέτοιο θα ταίριαζε στο πρώτο μέρος της βασιλείας του ειδωλολάτρη Βασιλιά Ιωακείμ, μια εποχή που η απιστία και η αδικία οργίαζαν στον Ιούδα. Τον Ιωακείμ τον είχε τοποθετήσει στο θρόνο ο Φαραώ Νεχαώ, και το έθνος βρισκόταν στη σφαίρα επιρροής της Αιγύπτου. Λόγω αυτών των καταστάσεων, ο λαός θα νόμιζε πως είχε λόγους να μην πιστεύει ότι υπήρχε πιθανότητα να γίνει εισβολή από τη Βαβυλώνα. Αλλά, ο Ναβουχοδονόσορ νίκησε τον Φαραώ Νεχαώ στη μάχη του Χαρκεμίς το 625 Π.Κ.Χ., συντρίβοντας έτσι τη δύναμη της Αιγύπτου. Συνεπώς, η προφητεία θα πρέπει να εξαγγέλθηκε πριν συμβεί αυτό. Άρα λοιπόν, οι ενδείξεις συγκλίνουν προς την αρχή της βασιλείας του Ιωακείμ (που άρχισε το 628 Π.Κ.Χ.), πράγμα που σημαίνει ότι ο Αββακούμ ήταν σύγχρονος του Ιερεμία.

6. Ποια είναι η κατάσταση στον Ιούδα, και γι’ αυτό ποια καταπληκτική ενέργεια θα κάνει ο Ιεχωβά;

⁶ Ο προφήτης κράζει στον Ιεχωβά (1:1–2:1). Η απιστία του Ιούδα έχει εγείρει ερωτήματα στο νου του Αββακούμ. ‘Έως πότε, Ιεχωβά, θέλω κράζει, και δεν θέλεις εισακούει;’ ρωτάει. ‘Δια τι είναι αρπαγή και αδικία έμπροσθέν μου;’ (1:2, 3) Ο νόμος έχει αδρανήσει, ο πονηρός καταδυναστεύει τον δίκαιο και εκφέρεται διεστραμμένη κρίση. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, ο Ιεχωβά θα κάνει κάποια ενέργεια που θα προκαλέσει κατάπληξη, θα κάνει κάτι που ο λαός ‘δεν θα το πιστέψει, αν και θα του το διηγηθούν’. Στην πραγματικότητα, εκείνος ‘εξεγείρει τους Χαλδαίους’! Είναι όντως τρομακτικό το όραμα που δίνει ο Ιεχωβά παρουσιάζοντας αυτό το άγριο έθνος να επέρχεται γοργά. Αυτό το έθνος είναι αφιερωμένο στην ‘αρπαγή [βία, ΜΝΚ]’ και συνάγει αιχμαλώτους «ως άμμον». (1:5, 6, 9) Τίποτα δεν θα σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του, ούτε καν οι βασιλιάδες και οι άρχοντες, επειδή γελάει με όλους αυτούς. Κυριεύει κάθε οχύρωμα. Όλα αυτά επέρχονται ως κρίση και έλεγχος από τον Ιεχωβά, ‘τον Άγιο’. (1:12) Ο Αββακούμ περιμένει άγρυπνα να μιλήσει ο Θεός.