Եհովան մօտ օրէն ինչպէ՞ս պիտի փառաւորէ իր անունը։ Արդարութիւն բերելով։ Մօտ ատենէն, ան Մեծ Բաբելոնը պիտի կործանէ, քանի որ ատիկա անարգանք բերած է իր անունին (Յայտ. 17։5, 16. 19։1, 2)։ Մեծ Բաբելոնին կործանումը տեսնողներէն ոմանք թերեւս սկսին մեզի հետ Եհովան պաշտել։ Վերջապէս, Արմագեդոնին, Եհովան Սատանային բոլոր աշխարհը պիտի կործանէ եւ մէջտեղէն վերցնէ զինք ատողները եւ իր մասին սուտ խօսողները։ Բայց ան պիտի փրկէ զինք սիրողներն ու իրեն հնազանդողները եւ փառք բերողները (Մար. 8։38. Բ. Թես. 1։6-10)։ Քրիստոսին Հազարամեայ իշխանութենէն ետք ըլլալիք վերջին փորձէն ետք, Եհովան իր անունը լման սրբացուցած պիտի ըլլայ (Յայտ. 20։7-10)։ Այդ ժամանակ, «երկիրը Տէրոջը փառքին գիտութիւնովը պիտի լեցուի, ինչպէս ջուրերը ծովը կը ծածկեն» (Ամբ. 2։14)։ Ի՜նչ աղուոր պիտի ըլլայ, երբ երկրի վրայ ամէն մարդ Եհովային պիտի տայ իրեն վայել փառքը։ դ25.01 7 ¶15-16

Ի՞նչ բան եբրայեցի քրիստոնեաներուն պիտի օգնէր որ հալածանքի տոկային։ Պօղոս առաքեալ գիտէր որ անոնք պէտք ունէին հալածանքի նկատմամբ ճիշդ տեսակէտը ունենալու։ Ասոր համար, անոնց բացատրեց թէ երբ քրիստոնեաները հալածուին, Աստուած ասիկա կրնայ գործածել զիրենք մարզելու համար։ Այս մարզումը կրնար իրենց օգնել, որ քրիստոնէական կարեւոր յատկութիւններ մշակեն։ Եւ եթէ այս հալածանքին լաւ արդիւնքներուն վրայ կեդրոնանային, տոկալը աւելի դիւրին պիտի ըլլար (Եբ. 12։11)։ Պօղոս եբրայեցի քրիստոնեաներուն ըսաւ որ քաջ ըլլան եւ չյանձնուին, երբ նեղութիւններէ անցնին։ Ան այս նիւթին մասին կրնար խրատ տալ, քանի որ ասոր մէջէն անցած էր։ Քրիստոնեայ ըլլալէ առաջ, ան քրիստոնեաները կը հալածէր եւ գիտէր, թէ մարդիկ որքա՜ն գէշ կերպով կը վարուին անոնց հետ։ Ան նաեւ գիտէր որ մէկը ինչպէ՛ս կարող է տոկալ, քանի որ ինքն ալ տարբեր–տարբեր հալածանքներէ անցած էր քրիստոնեայ ըլլալէ ետք (Բ. Կոր. 11։23-25)։ դ24.09 12-13 ¶16-17

Մինչ օրերը կ’անցնին, քարոզելը աւելի կարեւոր կը դառնայ։ Ինչո՞ւ։ Քանի որ շատ ժամանակ չմնաց։ Նկատի առ թէ Յիսուս ի՛նչ ըսաւ վերջին օրերուն տեղի ունենալիք քարոզչութեան մասին, ինչպէս որ արձանագրուած է Մարկոս 13։10–ին մէջ։ Մատթէոս Աւետարանին մէջ, ան ըսաւ թէ բարի լուրը պիտի քարոզուի համայն աշխարհի մէջ, առաջ որ «վերջը» գայ (Մատ. 24։14)։ «Վերջը» արտայայտութիւնը կ’ակնարկէ Սատանայի չար աշխարհին ամբողջական կործանումին։ Եհովան շուտով տեղի ունենալիք դէպքերուն ‘օրը եւ ժամը’ որոշած է (Մատ. 24։36. Գործք 1։7)։ Ամէն մէկ օր որ կ’անցնի, մեզ աւելի կը մօտեցնէ այդ ժամանակուան (Հռով. 13։11)։ Մինչ այդ, պէտք է շարունակենք քարոզել մինչեւ որ վերջը գայ։ Լաւ կ’ըլլայ որ ծառայութեան նկատմամբ այս կարեւոր հարցումին մասին մտածենք. բարի լուրը ինչո՞ւ կը քարոզենք։ Մէկ խօսքով, սէրը մեզ կը մղէ որ քարոզենք։ Ի՛նչ որ ծառայութեան մէջ կ’ընենք, սէրէ մղուած կ’ընենք. բարի լուրի՛ն հանդէպ մեր սէրը, մարդո՛ց հանդէպ մեր սէրը եւ ամէնէն կարեւորը՝ Եհովայի՛ն եւ իր անունի՛ն հանդէպ մեր սէրը։ դ24.05 14 ¶2-3