41 Nochtans ben ik, van mijn kant, in verzet tegen hen gaan wandelen,+ en ik moest hen in het land van hun vijanden brengen.+

Misschien* dat dan hun onbesneden hart+ zich zal vernederen+ en zij dan hun dwaling zullen afbetalen. 

6 En ik zei vervolgens:+ „O mijn God, ik voel mij werkelijk beschaamd+ en verlegen+ om mijn aangezicht tot u op te heffen, o mijn God, want onze dwalingen+ zelf zijn vermenigvuldigd tot boven ons hoofd en onze schuld is groot geworden zelfs tot aan de hemel toe.+