ONSTERFELIJKHEID

[Grieks: a·tha·naʹsi·a].

Het Griekse woord is samengesteld uit het ontkennende voorvoegsel a, gevolgd door een vorm van het woord voor „dood” (thaʹna·tos). De grondbetekenis is dan ook doodloosheid.

De uitdrukkingen „onsterfelijk” en „onsterfelijkheid” komen in de Hebreeuwse Geschriften niet voor. Wel wordt daarin echter aangetoond dat Jehovah God, als de Bron van al het leven, niet onderworpen is aan de dood, dus onsterfelijk is (Ps. 36:7, 9; 90:1, 2; Hab. 1:12). Dit feit wordt ook door de christelijke apostel Paulus beklemtoond, wanneer hij God aanduidt als „de Koning der eeuwigheid”, die „onvergankelijk” is. — 1 Tim. 1:17.

Zoals in het artikel over ZIEL wordt aangetoond, maken de Hebreeuwse Geschriften tevens duidelijk dat de mens niet van nature onsterfelijk is. Talrijke teksten vermelden dat de menselijke ziel (Hebreeuws: neʹfesj) sterft, naar het graf gaat en vernietigd wordt (Gen. 17:14; Joz. 10:32; Job 33:22; Ps. 22:29; 78:50; Ezech. 18:4, 20). De christelijke Griekse Geschriften stemmen natuurlijk daarmee overeen en spreken eveneens over de dood van de ziel (Grieks: psuʹche) (Matth. 26:38; Mark. 3:4; Hand. 3:23; Jak. 5:20; Openb. 8:9; 16:3). De geinspireerde leer van de Hebreeuwse Geschriften dat de mens — de menselijke ziel — sterfelijk of aan de dood onderworpen is, wordt derhalve in de christelijke Griekse Geschriften niet tegengesproken, noch wordt ze daarin veranderd. De christelijke Griekse Geschriften onthullen echter wel Gods voornemen om aan sommigen van zijn dienstknechten onsterfelijkheid te verlenen.

DE ONSTERFELIJKHEID VAN CHRISTUS

De eerste over wie in de bijbel geschreven staat dat hij met de gave van onsterfelijkheid werd beloond, is Jezus Christus. Dat hij voordat God hem uit de dood opwekte geen onsterfelijkheid bezat, blijkt uit de woorden van de geïnspireerde apostel in Romeinen 6:9: „Christus, nu hij uit de doden is opgewekt, [sterft] niet meer . . .; de dood is geen meester meer over hem.” (Vergelijk Openbaring 1:17, 18.) Om deze reden laat 1 Timotheüs 6:15, 16, waar Jezus wordt beschreven als „de Koning van hen die als koningen regeren en Heer van hen die als heren regeren”, zien dat hij van al die andere koningen en heren verschilt doordat hij „alleen onsterfelijkheid heeft”. De andere koningen en heren sterven, omdat zij nu eenmaal aan de dood onderworpen zijn, net zoals de hogepriesters van Israël. De verheerlijkte Jezus, de door God aangestelde Hogepriester naar de ordening van Melchizedek, heeft echter een „onvernietigbaar leven”. — Hebr. 7:15-17, 23-25.

Het woord „onvernietigbaar” is hier de vertaling van het Griekse woord a·ka·taʹlu·tos, met de grondbetekenis „onoplosbaar; onontbindbaar”. Deze uitdrukking is een samenstelling van het ontkennende voorvoegsel a, verbonden met andere woorden die betrekking hebben op een „neerhalen”, zoals in Jezus’ uitspraak betreffende het neerhalen of afbreken van de stenen van de tempel in Jeruzalem (Matth. 24:1, 2) en in Paulus’ opmerking over het neerhalen van de aardse „tent” van christenen, d.w.z. het ontbinden van hun aardse leven in een menselijk lichaam (2 Kor. 5:1). Het onsterfelijke leven dat Jezus bij zijn opstanding kreeg, is derhalve niet slechts zonder einde, maar het is niet onderhevig aan verval of ontbinding, en het kan niet vernietigd worden.

KONINKRIJKSERFGENAMEN KRIJGEN ONSTERFELIJKHEID

Voor de gezalfde christenen, die geroepen zijn om met Christus in de hemel te regeren (1 Petr. 1:3, 4), geldt de belofte dat zij met Christus zullen delen in de gelijkheid van zijn opstanding (Rom. 6:5). Derhalve ontvangen de gezalfde leden van de christelijke gemeente die in getrouwheid sterven, net als eens hun Heer en Hoofd, een opstanding tot onsterfelijk geestelijk leven, zodat „dit wat sterfelijk is, onsterfelijkheid aandoet” (1 Kor. 15:50-54). Net als bij Jezus betekent onsterfelijkheid ook in hun geval niet eenvoudig eeuwig leven, of louter gevrijwaard te zijn voor de dood. Dat ook hun als medeërfgenamen met Christus de „kracht van een onvernietigbaar leven” wordt verleend, blijkt uit het verband dat de apostel Paulus legt tussen onverderfelijkheid en de onsterfelijkheid die zij verwerven (1 Kor. 15:42-49). Over hen „heeft de tweede dood geen autoriteit”. — Openb. 20:6.

Dat de Koninkrijkserfgenamen onsterfelijkheid wordt verleend, is iets verhevens en opmerkelijks, vooral wanneer men bedenkt dat zelfs Gods engelen blijkbaar kunnen sterven, hoewel zij geen vleselijk, maar een geestelijk lichaam bezitten. Het feit dat engelen kunnen sterven, blijkt duidelijk uit het doodsoordeel dat is uitgesproken over de geestenzoon die Gods tegenstander of Satan werd, alsook over die andere engelen die deze satanische loopbaan volgden en „hun oorspronkelijke positie niet hebben behouden maar hun eigen juiste woonplaats hebben verlaten” (Jud. 6; Matth. 25:41; Openb. 20:10, 14). Het verlenen van „onvernietigbaar leven” (Hebr. 7:16) of „onontbindbaar leven” aan die christenen die het voorrecht ontvangen met Gods Zoon in het hemelse koninkrijk te regeren, is dus een schitterende demonstratie van Gods vertrouwen in hen. — Zie ENGEL; HEMEL (De weg tot hemels leven); LEVEN.