Vervul uw taak in uw gezin

KAN er in een gezin vrede en eenheid heersen als man en vrouw met elkaar wedijveren om de positie als hoofd? Kunnen de kinderen gehoorzaamheid leren als de moeder de beperkende bepalingen waaraan de vader hen heeft onderworpen, negeert of intrekt? Of kan er in een gezin van een goede moraal sprake zijn als de vader weigert zich van zijn verantwoordelijkheden te kwijten? Wanneer hetzij de man of zijn vrouw in gebreke blijft zijn of haar taak te vervullen, kan dit tot bijzonder ongewenste resultaten leiden, zelfs tot het uiteenvallen van hun gezin.

Er zijn veel echtparen die de respectieve taken van man en vrouw in het huwelijk niet erkennen, waardoor hun huwelijk vanaf het allereerste begin een bijzonder wankele basis heeft. Dit vormt thans ongetwijfeld een van de belangrijkste factoren achter het hoge echtscheidingscijfer in vele landen. Indien echtparen slechts de goede raad zouden opvolgen die in de bijbel over het huwelijk wordt gegeven, zouden zij zich veel moeilijkheden, hartepijn en emotionele spanningen besparen.

De respectieve taken van de gehuwde man en vrouw worden duidelijk in de bijbel uiteengezet. Aan de man wordt de taak toebedeeld het hoofd van het gezin te zijn, met de woorden: „De man is het hoofd van zijn vrouw, evenals ook de Christus het hoofd van de gemeente is” (Ef. 5:23). Als hoofd van het gezin draagt hij de verantwoordelijkheid belangrijke beslissingen voor het gezin te nemen.

Betreffende de rol van de vrouw zegt de bijbel: „Evenals de gemeente onderworpen is aan de Christus, zo moeten ook vrouwen het zijn aan hun man, in alles” (Ef. 5:24). De taak van de vrouw is er dus een van onderworpenheid aan haar echtgenoot. Zou het met het oog hierop juist zijn wanneer zij met haar man zou wedijveren om de positie als gezinshoofd? Zou zij van onderworpenheid blijk geven als zij de beperkende bepalingen waaraan hij de kinderen heeft onderworpen, zou negeren of intrekken? Zou het niet meer in overeenstemming met haar taak zijn wanneer zij deze zou ondersteunen? Aan de kinderen wordt de schriftuurlijke taak in het gezin toebedeeld „gehoorzaam aan [hun] ouders in eendracht met de Heer” te zijn. — Ef. 6:1.

De bijbel maant echtgenoten ertoe aan, hun autoriteit op liefdevolle wijze uit te oefenen: „Mannen [behoren] hun vrouw lief te hebben als hun eigen lichaam” (Ef. 5:28). De man dient derhalve liefdevol voor zijn vrouw te zorgen zoals hij voor zichzelf zorgt en bezorgd te zijn voor haar. In al zijn beslissingen dient hij haar geluk en beste belangen op het oog te hebben.

Dit betekent dat de christelijke echtgenoot er goed aan doet vóór het nemen van belangrijke beslissingen de wensen van zijn vrouw en ook die van de kinderen in aanmerking te nemen. Zulk een wederzijds contact dient voor het welzijn van het gezin in stand gehouden te worden. Allen dienen het gevoel te hebben dat de vader redelijk en te benaderen is. Wanneer hij eenmaal een definitieve beslissing heeft genomen, is het echter de verantwoordelijkheid van de vrouw en de kinderen die beslissing te aanvaarden en er in overeenstemming mee te handelen.

Wat echter te doen als de echtgenoot een onverstandige beslissing neemt? Dient de vrouw te trachten zich wederrechtelijk zijn positie als hoofd toe te eigenen en een andere beslissing te nemen? Dat zou niet verstandig zijn. Op een vriendelijke en tactvolle manier kan zij de kwestie met haar man bespreken, maar als hij vastbesloten is zich eraan te houden, is het haar verantwoordelijkheid zijn beslissing te ondersteunen, tenzij hij iets van haar eist wat in strijd is met Gods wet. Door zulk een loyale ondersteuning als echtgenote zal zij de kinderen helpen respect voor zijn positie als hoofd te blijven hebben.

Herhaaldelijk tegen hem zeuren over zijn fout zou niet in overeenstemming met haar taak als onderdanige helpster en levensgezellin zijn. Het zou het gezinsleven alleen maar ondraaglijk voor hem maken. Om deze reden zegt de bijbel: „Een lekkend dak waardoor men wordt verdreven ten dage van een gestadige regen, en een twistzieke vrouw, zijn met elkaar te vergelijken” (Spr. 27:15). Vele huisgezinnen zijn als gevolg van zulke vrouwen uiteengevallen.

Stel nu eens dat een moeder al het mogelijke doet om haar kinderen een juiste opvoeding te geven maar dat sommigen van hen slecht gaan handelen omdat de vader in gebreke blijft zijn taak — hen streng te onderrichten en zijn autoriteit te laten gelden — te vervullen. Dient de moeder dan het gevoel te hebben dat zij te laken is? In zo’n geval rust de blaam voornamelijk op de schouders van de vader, aangezien hij in gebreke is gebleven zich van zijn taak te kwijten.

Het komt echter ook voor dat beide ouders hun taak op juiste wijze vervullen terwijl toch enkelen van de kinderen verkeerd gaan handelen. Als zij al het mogelijke hebben gedaan om de kinderen een goede opvoeding te geven, rust de verantwoordelijkheid voor de slechtheid niet op hen. Zij dienen zich geen verwijten te maken. Er zijn verschillende gevallen in de bijbel bekend waarin goede ouders kinderen hadden die slecht zijn gaan handelen. Jotham behoort tot degenen die dit hebben ervaren. — 2 Kron. 27:6, 9; 28:1.

Huwelijksproblemen kunnen gewoonlijk worden opgelost wanneer man en vrouw de schriftuurlijke raad betreffende hun respectieve taken in het gezin opvolgen. Dit kan worden geïllustreerd door de ervaring van een echtpaar waarvan het huwelijk strandde en werkelijk in een echtscheiding eindigde. Een jaar na de echtscheiding nam de man contact op met de vrouw en gaf hij de wens te kennen opnieuw met haar te willen trouwen. Laten wij haar eens aan het woord laten:

„Ik antwoordde hem dat hertrouwen niet de oplossing zou zijn. Als wij het vroeger niet klaarspeelden, zou het ons ook een tweede keer beslist niet lukken. Hij bleef erop staan dat hij nu wist hoe hij het huwelijk tot een succes kon maken. Uit pure nieuwsgierigheid vroeg ik hem wat deze enige manier om ons gelukkig te maken, dan wel was. Zijn antwoord was: Gods Woord der waarheid. Ik zei tot hem: ’Weet je wat, toon mij eerst maar dat dit ernst bij je is, en als dit na verloop van tijd werkelijk zo blijkt te zijn, zullen wij hertrouwen.’ Hij antwoordde: ’O.K., daar ga ik mee akkoord.’ Bij zijn terugkomst in . . . nam hij contact op met een van Jehovah’s getuigen en trof regelingen voor een huisbijbelstudie. Hij bezocht alle vergaderingen, telefoneerde of schreef mij elke avond en was werkelijk verrukt over alles wat hij leerde. Wij hertrouwden op 16 januari 1968 en zijn heel gelukkig. Wanneer er nu een probleem rijst, wenden wij ons voor leiding tot de Schrift.”

Door de leiding van de bijbel te volgen, zal het niet nodig zijn dat een gezin hevige crises te doorstaan krijgt of door een ontredderende scheiding wordt bedreigd. Problemen en geschilpunten kunnen op vreedzame wijze worden opgelost. Wanneer elkeen in het gezin zijn respectieve taak vervult, is het voor een gezin zelfs thans mogelijk zich in vrede, eenheid en geluk te verheugen.