Kunt u in een persoonlijke God geloven?

„JE HOEFT niet in God te geloven om een christen te zijn . . . Wij zitten nu midden in een revolutie, maar in de 21ste eeuw zal de kerk geen God in de traditionele betekenis meer hebben”, legde een hooggeplaatste Britse universiteitspastor uit. Hij sprak namens de beweging Sea of Faith, waaraan minstens honderd Britse geestelijken hun steun geven. Deze „christelijke atheïsten” beweren dat religie een schepping van de mens is en dat, zoals een van de leden het onder woorden bracht, God slechts „een idee” is. Een bovennatuurlijke God past niet meer in hun denkwijze.

„God is dood” was in de jaren ’60 een populaire leus. Ze weerspiegelde zienswijzen van de negentiende-eeuwse Duitse filosoof Friedrich Nietzsche en verschafte veel jonge mensen het gewenste excuus om te doen waar zij zin in hadden en zich zonder morele remmingen aan vrije liefde en drugsgebruik over te geven. Maar heeft die vrijheid de bloemenkinderen, zoals zij bekend kwamen te staan, een bevredigender en gelukkiger leven gebracht?

In datzelfde decennium publiceerde de anglicaanse bisschop John A. T. Robinson zijn controversiële boek Honest to God (in het Nederlands vertaald onder de titel Eerlijk voor God). Velen van zijn medegeestelijken vielen hem aan omdat hij vond dat God „niet meer dan een dieptedimensie in de menselijke ervaring” was. Keith Ward, hoogleraar in de theologie, vroeg: „Is geloof in God een soort achterhaald bijgeloof, dat nu door de wijzen wordt afgeschaft?” In antwoord op zijn eigen vraag zei hij: „Niets is heden ten dage in de religie belangrijker dan opnieuw kennis te verwerven van het traditionele godsbegrip.”

Lijden en een persoonlijke God

Velen die in een persoonlijke God geloven, vinden het moeilijk hun geloof te rijmen met het lijden en de tragedies die zij waarnemen. In maart 1996 bijvoorbeeld werden in Dunblane (Schotland) zestien jonge kinderen en hun onderwijzeres doodgeschoten. „Ik begrijp Gods wil gewoon niet”, zei een door verdriet verscheurde vrouw. Het schrijnende leed van de tragedie werd tot uitdrukking gebracht op een kaart bij de bloemen die buiten de school van de kinderen waren neergelegd. Er stond één woord op: „WAAROM?” In antwoord daarop zei de geestelijke van de kathedraal van Dunblane: „Er kan geen verklaring zijn. Wij hebben geen antwoord op de vraag waarom dit moest gebeuren.”

Later in datzelfde jaar werd een populaire jonge geestelijke van de Anglicaanse Kerk bruut vermoord. De Church Times berichtte dat een geschokte gemeente de aartsdeken van Liverpool hoorde spreken over „bij God op de deur bonken met de vraag waarom? waarom?” Ook deze geestelijke had geen vertroostende woorden van een persoonlijke God.

Wat moeten wij dan geloven? Het is redelijk in een persoonlijke God te geloven. Het is de sleutel om het antwoord te vinden op de dwingende vragen die hierboven werden opgeworpen. Wij nodigen u uit het bewijsmateriaal dat in het volgende artikel wordt gepresenteerd, te beschouwen.

[Illustratie op blz. 3]

Op de kaart stond de vraag: „Waarom?”

[Verantwoording]

NEWSTEAM No. 278468/Sipa Press