van wat Johannes bedoelde toen hij schreef dat door middel van Jezus’ dood een „verzoeningsoffer voor onze zonden” werd verschaft, „echter niet alleen voor onze zonden, maar ook voor die van de gehele wereld”? — 1 Joh. 2:2. NW.

VERVULLING VAN HET BEELD

11. Wat is het thema van de brief aan de Hebreeën, en hoe wordt erin verwezen naar de eerstgeborenen?

¹¹ Het juiste begrip van deze dingen wordt niet aan onze verbeelding of aan een „eigenmachtige uitlegging” overgelaten. In zijn brief aan de Hebreeën zegt de apostel Paulus duidelijk dat alles wat de Israëlieten onder hun wetsverbond opvoerden, een „schaduw . . . der toekomstige goederen” vormde en als een „zinnebeeld” werd gegeven. Hier komt Paulus’ betoog in deze speciale brief zelfs voornamelijk op neer, want hij toont herhaaldelijk dat de Wet, met haar verordeningen en slachtoffers, veel heerlijker dingen die in de toekomst lagen voorschaduwde of afbeeldde. In Hebreeën 1:6 verwijst hij naar Jezus als Gods „eerstgeborene”, hetgeen hij bij uitstek is; later maakt hij echter melding van een groep mensen die in een soortgelijke verhouding tot God staan, door hen te beschrijven als de „vergadering van eerstgeborenen, die ingeschreven zijn in de hemelen”. — 2 Petr. 1:20; Hebr. 10:1; 9:9; 12:23.

12. Wie zijn de eerstgeborenen die in Hebreeën 12:23 worden genoemd?

¹² Wie zijn deze mensen? Zij zijn ware christenen die te zamen „Gods huisgezin, hetwelk de gemeente van de levende God is”, vormen. Zij zijn „deelgenoten der hemelse roeping”, met Christus Jezus als hun „hogepriester”. Als Gods getrouwe Zoon is hij als het hoofd over het door God gebouwde huis aangesteld en, zoals Paulus tot zijn medechristenen zegt, „zijn huis zijn wij”. — 1 Tim. 3:15, NW; Hebr. 3:1-6.

13. Is de christenheid een veilige gids met betrekking tot het lidmaatschap van de ware kerk?

¹³ Met het oog op deze schriftuurplaatsen kunnen wij beslist zien dat het niet slechts een kwestie is van zich bij een van de kerken der christenheid aan te sluiten en als een lid ervan te worden ingeschreven. Niemand kan zichzelf tot een lid van de ware kerk maken of door de een of andere religieuze organisatie heilig worden verklaard. Neen, want „God, den Rechter over allen”, „heeft . . . den leden, elk in het bijzonder, hun plaats in het lichaam aangewezen, zoals Hij heeft gewild”. Jezus heeft zelf gezegd dat degenen aan wie het Koninkrijk zou worden gegeven en die te zamen met hem op zijn hemelse troon zouden zitten, slechts een „kleine kudde”, een kleine minderheid, zouden vormen; reeds hierdoor worden de miljoenen uitgeschakeld die alleen christelijk beweren te zijn op grond van hun kerklidmaatschap en -bezoek, met inbegrip van wat als een geregeld gebruiken van de symbolen van het avondmaal des Heren — dat vaak bekendstaat als de Mis of Heilige Communie — wordt beschouwd. — Hebr. 12:23; 1 Kor. 12:18; Luk. 12:32, PC.

14. Wie werden door Israëls eerstgeborenen afgebeeld, en op grond van welke schriftuurlijke autoriteit?

¹⁴ Bestaat er een schriftuurlijke autoriteit voor de opvatting dat de ware kerk, de „vergadering van eerstgeborenen”, met de eerstgeborenen van Israël, welke die nacht in Egypte speciaal werden bevrijd, overeenkomt of erdoor wordt afgebeeld? Ja. Toen Paulus aan de „gemeente Gods te Corinthe, den geheiligden in Christus Jezus” schreef, moedigde hij hen aan een bepaalde verdervende invloed weg te doen, waarna hij — zijn argument wederom op de dingen die door de Wet werden voorschaduwd, baserend — zei: „Laten wij derhalve feest [het feest der ongezuurde broden] vieren, niet met oud zuurdeeg, noch met zuurdeeg van slechtheid en boosheid, maar met het ongezuurde brood van reinheid en waarheid.” En welke machtiging geeft hij op grond waarvan ware christenen het feest der ongezuurde broden niet slechts één dag, maar elke dag van het jaar op deze figuurlijke wijze kunnen vieren? Let op zijn antwoord: „Want ook ons paaslam is geslacht: Christus.” — 1 Kor. 1:2; 5:7, 8; Ex. 13:6.

15. Welke speciale bevrijding is er voor de ware kerk bewerkstelligd, zowel voor de toekomst als in de tegenwoordige tijd?

¹⁵ Dit kostbare slachtoffer, „met het kostbare bloed van Christus, als van een onberispelijk en vlekkeloos lam”, heeft voor deze christelijke eerstgeborenen waarlijk op twee manieren in een speciale bevrijding voorzien. Het vormt voor hen niet alleen de waarborg dat zij ten slotte „toegang tot het eeuwige Koninkrijk van onzen Here en Heiland, Jezus Christus” zullen krijgen — een „onvergankelijke, onbevlekte en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen weggelegd is”, zoals door Petrus onder woorden wordt gebracht — maar het betekent ook dat zij zich thans reeds in een zeer werkelijke betekenis, hoewel ten gevolge van geloof, in een bevrijding kunnen verheugen. Paulus drukte dit als volgt uit: „Hij [God] heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van den Zoon zijner liefde, in wien wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden.” Vooral sinds 1919 zijn degenen die tot deze groep behoren uit de door Jesaja voorzegde „duisternis” en „donkerheid” bevrijd, en hoewel zij zich nog in het vlees bevinden, zijn zij de door die zelfde profetie beschreven zegeningen van Koninkrijksdienst en verlichting ingegaan. — 1 Petr. 1:4, 19; 2 Petr. 1:11; Kol. 1:13, 14; Jes. 60:1-3.

16. (a) In welke verhouding staat de kleine kudde tot Jezus als tot Abrahams Zaad? (b) Hoe worden wij hierdoor geholpen om de speciale bevrijding in verband te brengen met het grotere beeld?

¹⁶ Gods Woord toont derhalve duidelijk aan dat een speciaal uitverkoren gemeente, een „kleine kudde”, eerder van de voordelen van Christus’ rantsoenoffer ontvangt dan het overige gedeelte der mensheid. Zoals reeds is vermeld, is Jezus in de eerste plaats Gods eerstgeboren Zoon, maar er zijn ook anderen die de „vergadering der eerstgeborenen” vormen, nauw met hem als hun hoofd verbonden. Op overeenkomstige wijze is Christus Jezus zelf het beloofde Zaad van Abraham; aangezien deze eerstgeborenen ’in Christus zijn gedoopt’ en ’van Christus zijn’, kan er als gevolg van Jehovah’s onverdiende goedgunstigheid echter ook van hen worden gezegd dat zij werkelijk „zaad van Abraham” zijn. In Gods koninkrijk, na de grote bevrijding van het hedendaagse Egypte te Armageddon, zullen „alle natiën der aarde zich stellig” door bemiddeling van dit zaad „zegenen”. Zo is het dus duidelijk geworden hoe het kleinere beeld van een speciale bevrijding voor de klasse der eerstgeborenen eerst in vervulling moet gaan en moet voorafgaan aan het grotere beeld, waarvan de vervulling stellig tot gevolg zal hebben dat er een lied van zegevierende lof tot Jehovah gezongen zal worden, „want Hij is hoog verheven”. Dat vormde de belangrijkste reden waarom hij figuurlijk gesproken naar Egypte ging, namelijk, „om zich een naam te maken”. — Gal. 3:16, 27, 29; Gen. 22:18, NW; Ex. 15:21; 2 Sam. 7:23.

17. Hoe moet 1 Johannes 2:2 worden begrepen?

¹⁷ Nu kunnen wij eveneens begrijpen waarom Johannes, toen hij aan deze eerstgeborenen schreef, zei dat Jezus in de eerste plaats een „verzoeningsoffer voor onze zonden [is], en niet alleen voor onze zonden, maar ook voor die van de gehele wereld”. — 1 Joh. 2:2 NW.

De evolutie als geloofsbelijdenis

„De gemiddelde bioloog, die de evolutie als een geloofsbelijdenis aanvaardt, verzuimt onderscheid te maken tussen vaststaande feiten en theorie en maakt als gevolg daarvan gewag van theorieën alsof het bewezen waarheden zijn. Naar mijn mening is een dergelijke handelwijze onvergeeflijk wanneer men een verhandeling over welke tak van wetenschap dan ook geeft.” — D. Dewar, F.Z.S., in zijn inleiding tot More Difficulties of the Evolution Theory.