plaatsen van het Jeruzalem uit de oudheid, maar zij brengen in overvloedige mate de vruchten van Gods koninkrijk voort. Overal breken zij eendrachtig in gejuich uit, want zij zijn het allemaal met elkaar eens en blijven de eenheid bewaren.

39. (a) In welk opzicht is het goed en aangenaam wanneer broeders in eenheid samenwonen? (b) Waarom dienen wij Jehovah te zámen te verheerlijken en zijn naam te verhogen? (c) Hoe heeft hij zich in zijn belofte betreffende eenheid gerechtvaardigd?

³⁹ Hoe wonderbaarlijk en hartverwarmend is dit hedendaagse wonder van de wijze waarop Jehovah met zijn opgedragen volk handelt voor degenen die God liefhebben en dit wonder bestuderen! „Zie! hoe goed en aangenaam is het wanneer broeders in eenheid te zamen wonen!” (Ps. 133:1, NW) Het is niet alleen aangenaam om te zien dat deze geestelijke broeders in eenheid samenwonen, maar het is voor hun welzijn en draagt ertoe bij dat zij in een aangename geest met elkaar kunnen samenwerken. Samen kunnen wij het tegenwoordige werk van God ten uitvoer brengen, terwijl wij elkaar hierbij sterken en opbouwen en aldus succes verzekeren. De geest van de psalmist David brengt elke vezel van ons lichaam in beweging en doet ons uitroepen: „O, verheerlijk Jehovah met mij, en laten wij zijn naam te zamen verhogen” (Ps. 34:3, NW; vs. 4, NBG). Ja, laten wij hem te zamen verheerlijken en zijn achtenswaardige naam verhogen, want hij heeft de macht van de vijand verbroken en ons samengebracht en ons als zijn getuigen, als zijn kudde in zijn schaapskooi onder Christus, in eenheid gesteld. Hij had beloofd alle mensen van goede wil in deze verdeelde wereld eendrachtig te maken, en tot zijn eigen rechtvaardiging heeft hij dit tot een gezegende werkelijkheid gemaakt, terwijl hij deze eenheid tot in zijn glorierijke nieuwe wereld zal bewaren.

Vooruitzichten op kerkelijke eenheid . . .

● Onlangs is door de Nijmeegse hoogleraar, dr. W.H. van der Pol, een theoloog die in 1940 van de Nederlandse Hervormde Kerk tot de Rooms-Katholieke Kerk overging, een boek uitgegeven, getiteld, „Het geloof van de Reformatie”, waarin hij zijn visie op een eventuele hereniging van het protestantisme met het rooms-katholicisme geeft. Dat men hierover niet al te veel illusies behoeft te koesteren, blijkt uit het feit dat hij met alle gewenste duidelijkheid onderstreept dat men van de Rooms-Katholieke Kerk nooit zal moeten verwachten, dat zij ook maar in enig punt terugkomen zal op datgene, wat zij in de loop der eeuwen als geloofsbezit der kerk, heeft vastgesteld. Dat geldt zowel voor de eeuwenoude dogmata uit de eerste eeuwen der kerkgeschiedenis als voor de meest recente beslissingen en leeruitspraken op het terrein der Marialeer. Hij drukt zich in dit opzicht bijzonder sterk uit, wanneer hij volgens het persbureau der Ned. Herv. Kerk zegt: „Er kan dus gebeuren wat er wil: de kans, dat de Katholieke Kerk ook maar in het minste of geringste opzicht zal terugkomen op wat zij altijd als zijnde de fide verkondigd heeft, is zonder meer nihil, zowel nu als in de verre toekomst.” Bij het lezen van deze woorden móet men wel tot de conclusie komen dat bij een eventuele hereniging op kerkelijk gebied, bijna níets van de zijde van de Rooms-Katholieke Kerk en bijna álles van de zijde van het protestantisme zal moeten worden gedaan. Dit wordt nog bevestigd door de volgende woorden: „Dan zal blijken, dat de Reformatie haar providentiële taak volbracht heeft. De Reformatie is een voorbijgaand historisch verschijnsel. De Katholieke Kerk is een blijvende bovennatuurlijke werkelijkheid. Daarom is de Reformatie bestemd om terug te keren tot de Katholieke Kerk, waarvan zij is uitgegaan en waarmee zij tijdens haar ballingschap toch met tal van onzichtbare banden verbonden is gebleven.” Men zou nu nog iets kunnen verwachten wanneer onder protestanten de neiging zou bestaan om de speciale reformatorische kenmerken over boord te zetten en zich weer met de Rooms-Katholieke Kerk te verzoenen. Dit is echter beslist niet het geval. Protestanten zeggen eveneens niet te kúnnen. Men verklaart dat de Rooms-Katholieke Kerk zelf reeds ruim vier eeuwen de heling van de breuk in de weg staat.