van Jehovah voor redding aan te roepen (Joël 2:32). Zij zijn degenen tot wie hij profetisch heeft gezegd: „Gij zult weten, dat Ik, de HERE, uw God ben, die woon op Sion, mijn heiligen berg.” Ademloos van ontzag zullen zij vanaf hun veilige hoogten in het dal der beslissing hebben neergekeken en er getuige van zijn geweest hoe Jehovah door bemiddeling van Christus over alle verenigde natiën van Satans zichtbare organisatie de overwinning behaalt.

60. Wat zullen wij bij zijn overwinning derhalve doen, maar wat zullen wij in gehoorzaamheid aan zijn orders tot die tijd doen?

⁶⁰ Bij Zijn overwinning ter rechtvaardiging van zijn universele soevereiniteit zullen wij, zijn getuigen, juichend zijn lof bezingen en hem voor eeuwig en altoos als onze God erkennen. De tijd van zijn strijd en verheven overwinning komt naderbij. Tot die tijd bestaan zijn orders voor ons erin om verenigd in onze dienst voor hem voorwaarts te gaan. Terwijl wij dit doen, zullen wij zijn dag der wrake bekendmaken en de mensen door middel van onze prediking en ons onderwijs in kennis stellen van het goede nieuws van eeuwige redding door het koninkrijk van zijn Christus.

Het „Paradijs”-boek in Afrika op prijs gesteld

● Het 1961 Yearbook of Jehovah’s Witnesses geeft een verslag over de schitterende ontvangst welke de Liberianen het bijbelstudiehulpmiddel Van het verloren naar het herwonnen paradijs geven. Een aantal personen die vroeger geen belangstelling toonden, reageerden toen hun dit bijbelstudiehulpmiddel werd aangeboden geestdriftig: „Ik wil dat boek hebben.” Een man liet een rechtsvervolging instellen tegen een ander omdat deze zijn Paradijs-boek niet teruggaf nadat hij het geleend had. Na $8 betaald te hebben aan proceskosten, besloot de beklaagde dat hij beter zijn eigen exemplaar kon aanschaffen. Minstens één school gebruikt het boek Paradijs als lesboek in de bijbelklas en zondagschoolonderwijzers gebruiken het ook in hun klassen.

Een kringdienaar van Jehovah’s getuigen kon een exemplaar van het Paradijs-boek in de Cinyanja-taal achterlaten bij een ouderling van de Nederlands Hervormde Kerkzending in Nyasaland, die zei dat hij het boek reeds in het Engels gezien had en dat het erg goed was. De volgende morgen vroeg bestelde deze ouderling nog vijf exemplaren om het door te geven aan zijn vrienden die ook ouderlingen in zijn kerk waren. Een van deze vrienden, een onderwijzer, liet slechts een week voorbij gaan voordat hij in contakt trachtte te komen met de kringdienaar van de Getuigen. Hij zei: „Dit boek heeft nieuwe en wonderbaarlijke dingen in mijn geest gebracht die ik ooit tevoren gehoord had. Ik leerde dergelijke dingen nooit toen ik twee jaar lang op de kweekschool voor onderwijzers zat” Hij vroeg om een bijbelstudie met de Getuigen, waar regelingen voor getroffen werden. Met welk resultaat? Ondanks hevige tegenstand woont hij nu niet alleen de vergaderingen in de Koninkrijkszaal bij, maar maakt ook aan anderen de dingen die hij geleerd heeft bekend.

Goede werken eren Jehovah

Een fotograaf van een van de belangrijkste dagbladen in New York keek, toen hij een foto ging maken van de afdeling Gevonden voorwerpen op de districtsvergadering der Verenigde Aanbidders, in een doos die zowel portefeuilles als bankbiljetten van 1, 5 en 10 dollar met aan elk biljet een papiertje bevatte. Hij vroeg: „Wat betekent dat?” Hem werd verteld dat de bankbiljetten bewaard werden op de manier waarop ze oorspronkelijk gevouwen waren en aan elk een notitie bevestigd werd welke vermeldde waar het gevonden werd. Op deze wijze kon de verliezer zijn biljet identificeren. Hij vroeg: „Heeft iemand zijn verloren geld zo teruggevonden?” Hem werd verteld dat een oude Getuige die meer dan $100 verloren had, het teruggekregen had. Toen riep de verslaggever uit: „Hoe is het mogelijk! Waar ter wereld zie je zoiets?” Hij maakte een foto van de doos met de bankbiljetten en de portefeuilles, waarvan de totale waarde ongeveer $300 bedroeg, en deze werd in zijn krant afgedrukt. Later zei hij: „Werkelijk, ik geloof nu dat ik alles gezien heb in deze stad van gedegenereerde mensen!”

Op dezelfde vergadering hoorde men een krantenfotograaf tot een collega uitroepen: „Liet je m’n camera en film zo maar zonder iemand erbij om erop te passen achter?” „Maak je geen zorgen,” antwoordde de ander. „Het ligt bij deze mensen op de veiligste plaats ter wereld!”