weg om de mensen op te halen. We bereikten de plek en namen snel zesentwintig personen in de auto. We wisten dat we geen tijd te verliezen hadden. We reden als een haas terug naar het hotel en waren ontzettend blij en dankbaar daar weer veilig aan te komen. Ook ik bleef nu in het hotel, daar het niet veilig leek op eigen houtje naar huis terug te keren.

Tijdens ons verblijf in het hotel hielden we elkaar geestelijk sterk door gezamenlijk de dagtekst te bespreken uit het Jaarboek van Jehovah’s getuigen. We hadden ook veel gelegenheid om met de mensen in het hotel over onze hoop op Gods koninkrijk te spreken (Matth. 6:9, 10; Dan. 2:44; Openb. 21:3, 4). Sommigen kwamen daarvan erg onder de indruk en vertelden aan iedereen hoe Jehovah’s getuigen van Kyrenia hulp boden aan mensen in de zwaarste ogenblikken in hun leven.

Verschrikkingen van de oorlog

Na verscheidene dagen in het hotel te hebben doorgebracht, kregen dertig van ons een vrijgeleide aangeboden naar Nicosia. Onder zware bescherming vertrokken we. Kyrenia’s vrolijke toeristenstraatjes waren leeg en verlaten. Overal lagen vernielde bezittingen en men rook de stank van rottend voedsel.

Langs de weg naar Nicosia waren de tekenen van het gevecht nog duidelijk zichtbaar. Huizen van rijke eilandbewoners waren vernield, of, als ze nog overeind stonden, volledig geplunderd. De berghellingen waren één geblakerde woestenij.

Iedere buspassagier had zijn eigen verhaal. De man van een Engelse vrouw was neergeschoten en dagenlang had zij met haar kleine zoontje in de bergen rondgezworven. Al die tijd had zij gedacht dat haar man dood was, maar zojuist was haar verteld dat een V.N.-patrouille hem had gevonden en dat hij naar Engeland was overgevlogen om daar te herstellen. Vele anderen waren niet zo gelukkig.

Ten slotte kwamen we bij de grens tussen de Turkse en Griekse wijken van Nicosia. We gingen de bus uit en legden de laatste 200 meter naar het hotel te voet af. Ik belde het bijkantoor van Jehovah’s getuigen op, vanwaar vrienden me binnen enkele minuten kwamen ophalen.

Na een staakt-het-vuren van meer dan twee weken, braken op 14 augustus wederom op grote schaal gevechten uit. Die woensdagmorgen begonnen de Turken om 4.45 uur met een bombardement op Nicosia. Hun leger rukte in twee richtingen op: naar Famagusta en Lefko. Tegen vrijdag hadden ze hun doel bereikt en gingen ze over tot een eenzijdige wapenstilstand. Het bovenste derde deel van het eiland was nu in hun handen.

Maar ook meer dan een derde deel van de eilandbevolking leidde toen een gedwongen vluchtend bestaan. Hele dorpen waren leeg. Tot vóór de oorlog waren er op Cyprus veertien gemeenten van Jehovah’s getuigen, maar de 266 Getuigen van de gemeenten in Kyrenia, Famagusta, Morphou en Trachona hebben alles verloren, ook hun Koninkrijkszalen. Het bleek eveneens noodzakelijk om het bijkantoor te verlaten. We zijn echter dankbaar dat, naar we hebben vernomen, geen enkele Getuige het leven verloren heeft.

Oorlog is inderdaad afschuwelijk, zoals honderdduizenden Cyprioten nu persoonlijk hebben ervaren. Wat een zegen zal het zijn wanneer de mens, in vervulling van Gods belofte, de oorlog nooit meer zal leren (Jes. 2:4). — Ingezonden.

Wereldomvattend gevoel van ’hulpeloosheid’

● Volgens secretaris-generaal Kurt Waldheim van de Verenigde Naties staat de wereld voor een „crisis van buitengewone afmetingen”.

In zijn jaarverslag aan de Algemene Vergadering dat vorig jaar september werd vrijgegeven, zei de secretaris-generaal dat een „bijna universeel gevoel van bezorgdheid” over de loop van de wereldgebeurtenissen nu samengaat met gevoelens van „hulpeloosheid en fatalisme die ik zeer verontrustend vind”. Hij sprak over dreigende omstandigheden die „bijna onvoorstelbare gevaren zouden kunnen opleveren voor de overleving van onze beschaving en het menselijk ras”. Tot besluit gaf hij de waarschuwing:

„Vele grote beschavingen in de geschiedenis zijn op het hoogtepunt van hun succes ineengestort omdat ze niet in staat waren hun basisproblemen te analyseren, van richting te veranderen en zich aan te passen aan de nieuwe situaties waarmee ze geconfronteerd werden . . . Heden ten dage is de beschaving die voor een dergelijke uitdaging staat niet slechts een klein deel van de mensheid — het is de mensheid in haar geheel.”

Ongetwijfeld komen deze toestanden overeen met de in de bijbel voorzegde toestanden die aan het besluit van een onrechtvaardig samenstel zouden heersen en zouden voorafgaan aan de invoering van een door God beschikte rechtvaardige nieuwe ordening, namelijk: „Op de aarde radeloze angst der natiën, die . . . geen uitweg weten, terwijl de mensen mat worden van vrees en verwachting omtrent de dingen die over de bewoonde aarde komen.” „In de laatste dagen [zullen er] kritieke tijden . . . aanbreken, die moeilijk zijn door te komen.” — Luk. 21:25, 26; 2 Tim. 3:1.