Wódz wiodący drogą do pokojowego Raju
1. Kto dzisiaj nie może się podawać za potomka Judy i Dawida, a tym samym za obiecane Nasienie? Kto natomiast odpowiada wszystkim warunkom?
DZISIAJ nie ma już ziemskiego królestwa Dawida ze stolicą w Jeruzalem; nie odrodziło się ono w roku 1948, gdy powstała Republika Izrael, ani w roku 1967, gdy Żydzi zdobyli całe Jeruzalem. Żaden Żyd na ziemi nie potrafi w dobie obecnej udokumentować, że jest królewskim potomkiem Dawida. Ale w niebie jest ktoś, kto może udowodnić, że się narodził na ziemi z pokolenia Judy i w królewskim rodzie Dawida. Któż to taki? Jeżeli zajrzymy do ostatniej księgi Pisma świętego, to jest do Objawienia 5:5-12, stwierdzimy, że jest tam mowa o kimś, do kogo odniesiono określenie: „Lew z pokolenia Judy”, i o którym powiedziano: „Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość i siłę, i cześć i chwałę, i błogosławieństwo”. Ten, o kim tu mowa, wypowiada się też osobiście i wyjaśnia o sobie: „Jam jest korzeń i ród Dawidowy”, oraz twierdzi, że ma „klucz Dawida”, służący do otwierania i zamykania (Obj. 22:16; 3:7). O kogo więc tutaj chodzi? Sam mówi o sobie jako o Jezusie.
2. Dlaczego Jezus nie chciał zostać królem na ziemi?
2 Słusznie, chodzi tu o Jezusa Chrystusa, który przed niespełna dwoma tysiącami lat narodził się w mieście rodzinnym Dawida, w Betlejem, ale którego potem jego niebiański Ojciec, Jehowa Bóg, wyniósł do chwały w niebie. Aby jednak zasiąść tam w niebie po prawicy Bożej, musiał zrezygnować ze swego życia ludzkiego i złożyć je w ofierze. Dlatego właśnie nazwano go „Barankiem zabitym”. Chociaż był prawowitym dziedzicem Dawida, uchylił się od zostania Królem na ziemi. Ogłaszał „Królestwo Niebios”, „Królestwo Boże”. Ale kiedy go skazano na śmierć na palu straceń poza murami starej Jerozolimy, rzymski gubernator tego kraju wydał rozkaz umieszczenia nad jego głową napisu: „Jezus Nazareński, król żydowski” (Jana 19:16-22). Nic więc dziwnego, że jeden ze złoczyńców przytwierdzonych do pala obok Jezusa okazał wiarę w powstanie z umarłych, zwróciwszy się do niego ze słowami: „Jezusie, pamiętaj o mnie, gdy się dostaniesz do swego królestwa”.
3. Jakiej nadziei Jezus dał wyraz w słowach skierowanych do wiszącego obok niego złoczyńcy? Skąd możemy być pewni, że chodziło o raj ziemski, a nie o niebiański?
3 Odpowiedź Jezusa świadczy, że i on wierzył w zmartwychwstanie — zarówno swoje, jak i tego przyjaźnie usposobionego człowieka. Jezus rzekł mu: „Zaprawdę, powiadam ci dziś: Będziesz ze mną w Raju” (Łuk. 23:39-43, NW). Tamten umierający złoczyńca żydowski mógł wiedzieć tylko o jednym Raju; nie mógł mu przyjść na myśl jakiś raj w niebie, lecz wyłącznie Ogród Eden, w którym jako doskonali ludzie stworzeni zostali Adam i Ewa. Właśnie na ten Raj powołał się Jezus. Jego słowa wypowiedziane do złoczyńcy oznaczały, że gdy się przez wzbudzenie ze śmierci dostanie do swego Królestwa, przywróci na ziemi Raj i wtedy będzie pamiętał o swym zmarłym rozmówcy. Dopilnuje, żeby powstał do życia w tym ziemskim Raju. Słowa Jezusa oznaczały zarazem, że pierwotne zamierzenie Jehowy Boga, by całą naszą ziemię przemienić w Raj, ma się urzeczywistnić pod królewskim panowaniem Jezusa Chrystusa. W dniu, w którym Jezus rzekł te słowa do złoczyńcy, wydawało się rzeczą bardzo mało prawdopodobną, aby coś takiego mogło się kiedyś wydarzyć. Cała ludzkość może jednak nabrać otuchy: Raj wkrótce zostanie przywrócony!
4. Jakie obietnice dotyczące Jezusa dał Bóg przez anioła Gabriela żydowskiej dziewicy Marii?
4 Raj obejmujący w przyszłości cały nasz glob ziemski jest tak samo absolutnym pewnikiem, jak obecnie absolutnie pewną rzeczywistością jest niebiańskie Królestwo Jezusa Chrystusa. Zanim Jehowa Bóg przeniósł życie swego umiłowanego Syna z nieba na ziemię, posłał anioła Gabriela do żydowskiej dziewicy z królewskiego rodu Dawida, aby jej oświadczył, że Bóg wybrał ją na matkę swego Syna, który się narodzi jako człowiek. O synu, którego cudownym sposobem miała wydać na świat, Gabriel powiedział tej niezamężnej dziewczynie między innymi takie słowa: „Nadasz mu imię Jezus. Ten będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego. I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida. I będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a jego królestwu nie będzie końca”. — Łuk. 1:26-33.
5. Jak Jezus okazał się godnym Królestwa i przywileju zostania Nasieniem Bożym?
5 Zapowiedziany Jezus musiał się okazać godnym władzy królewskiej nie tylko z racji pochodzenia z linii króla Dawida, potomka Judy, ale też przez dochowanie wierności swemu niebiańskiemu Ojcu, Jehowie Bogu, aż do męczeńskiej śmierci. Równocześnie miał umrzeć jako doskonała, bezgrzeszna ofiara człowiecza za „grzech świata”, to jest za grzech, jaki Adam sprowadził na całą ludzkość przez swe nieposłuszeństwo w Edenie (Jana 18:36, 37; 1:29, 36; Rzym. 5:12). Ale po ofiarowaniu swej doskonałej natury ludzkiej mógł być przywrócony do życia jako duchowy Syn Boży, przyobleczony nagrodą nieśmiertelności w niebie, przy czym nie tracił bynajmniej prawa do królestwa swego przodka Dawida (1 Piotra 3:18; 1 Kor. 15:45-47). Dlatego też stał się Królem po prawicy Bożej w niebie, jak o tym prorokował Król Dawid w Psalmie 110:1-4. Jako niebiański Król musi dotrzymać słowa danego umierającemu złoczyńcy. Musi zaprowadzić jeszcze lepsze warunki życia na ziemi niż król Salomon.
CZAS PRZYWRÓCENIA ZIEMSKIEGO RAJU — BLISKI
6. Kiedy nastał czas, w którym Bóg miał Chrystusowi powierzyć Królestwo? Co w takim razie musi być bardzo bliskie?
6 Ziemskie królestwo dynastii Dawida zostało obalone ponad dwa tysiące pięćset lat temu, bo w roku 607 przed naszą erą. Miało ono się odrodzić dopiero wtedy, gdy nastanie wyznaczony przez Boga czas, aby je dano temu, kto do niego ma prawo (Ezech. 21:25-27). A zatem miało być odnowione dopiero po upływie tak zwanych „czasów pogan”, według innego określenia — „wyznaczonych czasów narodów”. Owe czasy narodów pogańskich miały trwać 2520 lat od obalenia królestwa Dawidowego w roku 607 p.n.e., a w takim razie zakończyły się w roku 1914 n.e. (Łuk. 21:24, NW; Dan. 4:16, 23, 25; zobacz też Daniela 4:13, 20, 22, BT). Wybiła wtedy ostatnia godzina politycznych potęg i rządów pogańskich. Nadeszła pora na przywrócenie panowania królewskiego domu Dawida zgodnie z przymierzem co do wiecznotrwałego Królestwa, jakie Bóg zawarł był z Dawidem. Toteż zmartwychwstały Nieprzemijający Dziedzic Dawida, Pan Jezus Chrystus, istotnie został ustanowiony Królem w niebie, by stamtąd rządzić także ziemią. Fakt ten potwierdziły wydarzenia, jakie na ziemi miały miejsce od roku 1914. Wynika z tego, że już wkrótce musi się rozpocząć przywracanie tutaj Raju.
7. Skąd wiadomo, że wysiłki ludzkie nie doprowadzą do ustanowienia Raju na ziemi?
7 Od znamiennego roku 1914 pogańskie rządy nadal usiłują panować nad ziemią na swój sposób, a nie na sposób Boży. Czy to wyszło ludzkości na dobre? Czy zapewniło wszystkim na świecie pokój? Czy dzięki temu usunięto głód, nędzę, choroby i starość? Czy powstał ogólnoziemski Raj, przyjemne miejsce zamieszkania dla całej rodziny ludzkiej? Czy doprowadzono do zmiażdżenia głowy wielkiemu Wężowi, Szatanowi Diabłu, i jego nasieniu? Każdy z czytelników zna odpowiedzi! Jaki więc stąd wynika oczywisty wniosek? Otóż okazuje się, że wiecznotrwałe błogosławieństwa dla całej ludzkości nigdy nie nadejdą za sprawą organizmów politycznych utworzonych przez człowieka ani działających w ich ramach instytucji naukowych, gospodarczych, społecznych, wychowawczych czy religijnych, lecz jedynie dzięki obiecanemu Nasieniu „niewiasty” Bożej, dzięki Nasieniu Abrahamowemu. Za pośrednictwem tego Nasienia wszystkie narody zjednają sobie błogosławieństwa.
8-10. Co powiedział Sekretarz Generalny ONZ o aktualnych problemach świata?
8 Dotychczasowy rozwój stosunków na świecie wprost narzuca konieczność, aby w najbliższej przyszłości Nasienie „niewiasty” Bożej w pełni przejęło kierownictwo sprawami ziemi. Dwa lata temu Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, Birmańczyk U Thant, przemawiał dnia 9 maja w nowojorskiej siedzibie ONZ na nieoficjalnym posiedzeniu trzydziestu pięciu mężów stanu z różnych państw, aby im przedłożyć cele tak zwanej Drugiej Dekady Rozwoju, przypadającej na lata siedemdziesiąte. W przemówieniu tym U Thant oświadczył:
9 „Nie chciałbym uchodzić za człowieka przesadnie dramatyzującego, ale z informacji, które otrzymuję jako Sekretarz Generalny, wynika tylko jeden wniosek: że członkom Organizacji Narodów Zjednoczonych pozostało zaledwie jakieś dziesięć lat na załatwienie odwiecznych sporów i na założenie wielkiej wspólnoty, która potrafiłaby zahamować wyścig zbrojeń, poprawić stan środowiska, w jakim żyje człowiek, rozwiązać problem eksplozji zaludnienia i nadać odpowiedniego rozmachu wysiłkom nad rozwojem międzynarodowym”.
10 A zatem według jego oceny światu pozostało tylko niespełna dziesięć lat na uniknięcie katastrofy przez znalezienie rozwiązania takich zagadnień, jak: wyścig zbrojeń, skażenie środowiska i przeludnienie. — Według gazety New York Times.
11. (a) Dlaczego Bóg Wszechmocny nie będzie czekał, aż narody stworzą rajskie warunki na ziemi? (b) Czego nie da się uniknąć, jeśli nasza ziemia ma być przemieniona w Raj?
11 Niezależnie od tego, ile czasu dano by narodom, i tak nic by nie osiągnęły i świat pozostałby w beznadziejnej sytuacji. Bóg nie zamierza więc czekać na ich działanie. Ustalił już termin usunięcia nieudolnych rządów, gdyż dalsze ich sprawowanie władzy tylko jeszcze bardziej zrujnowałoby ziemię i nawet zagroziłoby samemu istnieniu ludzkości. Zamiar swój przeprowadzi już wkrótce, a całą tę akcję proroctwa biblijne nazywają „wojną wielkiego dnia Boga Wszechmocnego”. Walka ta dla władców świata, którzy się okazują ziemskim „nasieniem” Wielkiego Węża, skończy się porażką i zagładą, zwaną Armagedonem (Obj. 16:14, 16; 19:11-21, NW). Jedynie w ten sposób nasza planeta może być skutecznie oczyszczona z „tych, którzy niszczą ziemię” (Obj. 11:18). Następnie zostanie zmiażdżona głowa Diabła, Wielkiego Węża, gdyż zarówno on sam, jak i jego niewidzialne, demoniczne nasienie, będą wrzuceni w przepaść absolutnej bezczynności i niemocy. — Obj. 20:1-3.
CZY WSTĄPISZ NA DROGĘ WIODĄCĄ DO RAJU?
12. Kto przeżyje Bożą walkę Armagedonu? Jakie otrzymają zadanie?
12 Czy chciałbyś przeżyć Armagedon, tę walkę Boga Wszechmocnego? Księga Objawienia 7:9-17 (NW) donosi o „wielkiej rzeszy” ludzi ze wszystkich narodów, plemion, ludów i języków, którzy przeżyją ten „wielki ucisk”. Podobnie jak patriarcha Noe i jego rodzina przetrwali ogólnoziemski potop i otrzymali przywilej obrabiania oczyszczonej ziemi, aby ją przystosować do zamieszkania, tak też będzie z „wielką rzeszą”, co przeżyje „wielki ucisk” Armagedonu, którym zakończy się teraźniejszy niegodziwy system rzeczy na ziemi. Członkowie owej rzeszy będą mieli przywilej spełnienia pod panowaniem niebiańskiego króla Jezusa Chrystusa tego zadania, które poruczono Adamowi i Ewie, ale którego z powodu przekroczenia prawa obowiązującego w Raju dotąd nie wykonano; ‚uczynią sobie ziemię poddaną’ i tym samym rozprzestrzenią Raj na wszystkie cztery strony świata (1 Mojż. 1:26-28; 2:7 do 3:6). Dzieła tego dokonają w niczym nie zmąconym pokoju: z Bogiem, bliźnimi oraz niższymi stworzeniami żyjącymi na ziemi, ponieważ nie będzie żadnych czynników sprzyjających wojnie, przemocy czy zorganizowanej przestępczości. — Izaj. 2:2-21.
13. Jakie błogosławieństwa czekają tych, którzy przeżyją Armagedon?
13 Nad tą „wielką rzeszą” będzie panował król Dawidowy, niebiański Jezus Chrystus, Książę Pokoju, który swą mocą zaprowadzi „na ziemi pokój”. Pod rządami jego Królestwa będzie na ziemi pokój bez końca (Izaj. 9:6, 7; Łuk. 2:14). Kiedy ci, co przeżyją armagedonową walkę Bożą, przystąpią do pracy nad uprawą i uporządkowaniem swej ojczyzny, ziemi, doznają w swych wysiłkach błogosławieństw Królestwa Bożego pod władzą Chrystusa i będą z radością oglądać, jak Raj stopniowo nabiera kształtu i rozszerza się we wszystkich kierunkach. W miarę poprawy ich warunków bytowych polepszy się im również stan zdrowia i ustępować będą objawy procesu starzenia się. Nie będą już musieli umierać, bez względu na to, jak długo żyli, ponieważ ludzkość znajdzie się na drodze powrotu do życia wiecznotrwałego w pokojowym Raju.
14. Kto z czasem przyłączy się do tych, którzy przeżyli?
14 W ustalonym przez Boga czasie do tych pionierów pracujących nad przywróceniem Raju przyłączą się niezliczone rzesze dalszych ludzi. Skąd się wezmą? Nie tylko z rodzin, jakie założą ci, co przeżyją, bo w głównej mierze będą to powracający ze stanu śmierci, to znaczy wzbudzeni stamtąd, dokąd teraz wspólnie zmierzają wszyscy ludzie. Okaże się, że Jezus Chrystus, „Baranek Boży”, nie został na próżno zabity w ofierze. Jego własne zmartwychwstanie stanowi gwarancję od Boga, że również ci wszyscy, za których „Baranek Boży” zmarł, pod rządami Królestwa tego Baranka zmartwychwstaną (1 Kor. 15:13-20; Dzieje 17:31). Wzbudzenie z martwych za jednym zamachem ogółu ludzi leżących w grobach na pewno wywołałoby „eksplozję zaludnienia”; niemniej jednak Jezus Chrystus będąc na ziemi sam powiedział: „Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego i wyjdą”, aby skorzystać ze sposobności wiecznego życia w Bożym nowym porządku rzeczy (Jana 5:28, 29). Król Jezus Chrystus zostanie Ojcem Wieczności w stosunku do odkupionych i kogo zawoła, ten wyjdzie ze wspólnego grobu ludzkości. Kiedy wywoła owego złoczyńcę, który zmarł przed dziewiętnastoma stuleciami, tego nie wiemy; ale rozprzestrzenianie Raju na całą ziemię będzie wtedy już chyba daleko zaawansowane.
15. Co wówczas całkowicie zniknie z ziemi? Jak w Objawieniu 21:3, 4 opisane są warunki, jakie wtedy zapanują?
15 W ciągu tysiącletniego panowania Chrystusa wspólny grób ludzkości zostanie całkowicie opróżniony; nie pozostanie na ziemi ani jeden cmentarz. Raj jest miejscem przeznaczonym do ŻYCIA, i to życia wiecznego, a nie miejscem śmierci. Adam i Ewa po zgrzeszeniu zostali wypędzeni z pierwotnego Raju, aby zmarli poza jego obrębem. W przywróconym Raju, rozciągniętym na całą ziemię, spełni się pocieszające proroctwo: „Sam Bóg będzie z nimi. I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły”. — Obj. 21:3, 4.
16. Dzięki czemu możliwa jest droga powrotu do Raju? Co muszą teraz uczynić wszyscy, którzy chcieliby żyć w tym Raju?
16 Ponieważ i ty, drogi czytelniku, miałeś żyć w takim ziemskim Raju, więc czy serce twoje nie zapałało do tego rodzaju świetlanych widoków na przyszłość, i to bliską, bo obejmującą „to pokolenie”? (Mat. 24:32-34). Brak czasu nie pozwala na przytoczenie wszystkich proroctw biblijnych, w których opisano piękno natury odzwierciedlającej chwałę i pokój rajskiej ziemi pod panowaniem Królestwa Bożego z władzą włożoną do rąk Nasienia „niewiasty” Bożej. Właśnie działalność tego doskonałego rządu niebiańskiego równoznaczna jest z otwarciem drogi powrotu do pokoju w Raju. Możesz już teraz wstąpić na tę drogę. W tym celu weź sobie przykład z „wielkiej rzeszy” przedstawionej w księdze Objawienia 7:9-17. Przejawiając żywą wiarę, bez zwłoki wybiel szaty swojej tożsamości religijnej w zbawczej „krwi Baranka”. Wysławiaj Jehowę Boga i Baranka ofiarnego, publicznie przypisując Im swoje zbawienie. Wielbij Jehowę, żywego i prawdziwego Boga, i służ Mu w Jego świątyni. Podążaj niezachwianie śladem Jego Baranka, twego miłującego cię Pasterza. On wprowadzi cię bezpiecznie do wiecznego pokoju w Raju.
[Ilustracja na stronie 11]
Odpowiedź Jezusa na pytanie złoczyńcy oznaczała, że pod królewską władzą Jezusa Chrystusa Raj zostanie przywrócony na ziemi
[Ilustracja na stronie 13]
„Wielka rzesza” tych, którzy przeżyją „ucisk”, znajdzie się na drodze powrotnej do życia wiecznego w pokojowym Raju i rozprzestrzeni go po całej ziemi