należeli, pozostawił Jozue przy życiu”. — Joz. 6:23-25, BT.

W obecnych czasach również wszelką religię fałszywą czeka wyrok potępienia. Badaj więc Pismo święte! Dokładnie przeanalizuj swą religię w świetle nauk Biblii. Porzuć fałszywą religię, zgodnie z nakazem biblijnym: „Wyjdźcie z pośród nich i odłączcie się.” (2 Kor. 6:17). Poszukaj religii, która poważnie traktuje Biblię i wyposaża wyznawców do służenia Bogu. To jest religia dla ciebie. Przyjąwszy ją, raduj się ochroną i błogosławieństwem Bożym.

Pytania czytelników

● Ile razy występuje słowo „Szeol” w Pismach Hebrajskich według „Przekładu Nowego Świata”? — S.J.D.

W angielskim „Przekładzie Nowego Świata” słowo „Szeol” występuje w natchnionych Pismach Hebrajskich sześćdziesiąt sześć razy, a nie sześćdziesiąt pięć, jak w niektórych innych tłumaczeniach, ponieważ w nim wyraz ten znaleźć można także w księdze Izajasza 7:11, gdzie na przykład w Wersji Króla Jakuba („King James Version”) użyto słowa „proś”.

Ściśle rzecz biorąc, mimo to pozostaje prawdą wypowiedź zamieszczona w „Dodatku” do piątego tomu „Przekładu Nowego Świata Pism Hebrajskich”, na stronie 409, pod nagłówkiem „1 Samuela 2:6 — ‚Szeol’”, mianowicie: „Hebrajskie słowo שאול (szeol), które w każdym wypadku bez tłumaczenia oddawaliśmy właśnie jako „Szeol”, w tekście hebrajskim — od księgi 1 Mojżeszowej do Malachiasza — ukazuje się 65 razy. Słowo to, odnoszące się do grobu w sensie ogólnym, a więc do dziedziny zmarłych, należy odróżniać od hebrajskiego słowa keber, które oznacza miejsce grzebania (jak w 1 Mojżeszowej 23:4) oraz od keburah, oznaczającego po prostu grób (jak w 1 Mojżeszowej 35:20).” Jak to więc rozumieć?

Otóż w proroctwie Izajasza 7:11 tekst masoretyczny posiada takie znaki samogłoskowe, że występujące tam hebrajskie słowo (szlh), które w „Przekładzie Nowego Świata” oddano przez „Szeol”, brzmi: szealah. W tej postaci wyraz szlh pojawia się w hebrajskim tekście biblijnym tylko ten jeden raz. Wyraz ów, z końcowym „h”, był przez tłumaczy Biblii uważany za tryb rozkazujący hebrajskiego czasownika szaal, przy czym to końcowe „h” miałoby uwypuklać szczególny nacisk, a całość znaczyłaby „koniecznie poproś”, „zażądaj”. Stąd dosłowny przekład Biblii dra Younga tak tłumaczy dane zdanie: „Sięgnij prośbą głęboko albo sięgnij wysoko”, podczas gdy Rotherham w swej „Emphasised Bible” oddaje je, jak następuje: „Zstąp głęboko po życzenie albo wstąp wysoko!” Cały omawiany wiersz w Wersji Króla Jakuba brzmi: „Poproś dla siebie o znak od PANA, Boga twego; proś o niego bądź w głębinie, bądź wysoko w górze.” Z przekładów polskich podobne brzmienie ma „Biblia gdańska”, z tym, że nie powtarza słowa „proś”, ewentualnie „żądaj”, ale je w ogóle pomija.

Tymczasem niejedni krytycy tekstu utrzymują, że to hebrajskie słowo zostało błędnie uzupełnione samogłoskami i że zamiast szealah, jak w dzisiejszym tekście masoretycznym, należałoby je czytać szeolah. W tym wypadku nie byłoby ono trybem rozkazującym czasownika szaal, lecz hebrajskim rzeczownikiem szeol z końcowym „h” tak zwanym kierunkowym, które wskazuje na kierunek ruchu. Tym samym słowo to zawierałoby myśl o sięganiu głęboko „w stronę Szeolu” lub „aż do Szeolu”. Dlatego „Przekład Nowego Świata” oddaje omawiany wiersz w ten sposób: „Poproś o znak dla siebie od Jehowy, twego Boga, czy to głęboko jak Szeol, czy też wysoko jak górne rejony.” Niedawno wydana w języku polskim „Biblia Tysiąclecia” tłumaczy podobnie: „Proś dla siebie o znak od twego Boga, Jahwe, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze.” Niewykluczone, że James Moffatt w swoim przekładzie na język angielski kierował się tą samą przesłanką, skoro wiersz ten przetłumaczył tak: „Pytaj twego Boga, Wiekuistego, o znak — z