I zawieszą na nim całą chwałę domu jego ojca, potomków i odrośle, wszelkie małe naczynia, naczynia w kształcie czasz, jak też wszelkie naczynia w kształcie wielkich dzbanów.

Okaże się trwałą podporą dla domowych „naczyń”, to znaczy dla innych sług króla (2 Tymoteusza 2:20, 21).

Pojawił się inny szafarz — „szafarz wierny, roztropny” — i to jego ustanowiono nad ziemskim domostwem Jezusa (1 Piotra 4:17; Łukasza 12:42-44). Ta klasa ludzi dowiodła, że zasługuje na powierzenie jej królewskiego „klucza domu Dawidowego”. Niczym solidny „kołek” okazała się niezawodną podporą dla najróżniejszych „naczyń”, to znaczy dla pojedynczych chrześcijan namaszczonych duchem, pełniących rozmaite funkcje i szukających u niej duchowego wsparcia. Na ten „kołek”, czyli na nowożytnego Eliakima, liczą również „drugie owce”, przypominające ‛osiadłego przybysza w bramach’ starożytnej Jerozolimy (Jana 10:16; Powtórzonego Prawa 5:14).

22. (a) Dlaczego Szebnie odebrano stanowisko szafarza w samą porę? (b) Dlaczego w czasach nowożytnych powołanie do służby „szafarza wiernego, roztropnego” nastąpiło w odpowiednim momencie?

²² Eliakim zastąpił Szebnę, kiedy Jerozolimie zagroził Sancherib ze swymi wojskami. Także „szafarz wierny, roztropny” został powołany do służby w czasie końca, którego finał nastąpi wtedy, gdy Szatan ze swymi siłami przypuści ostateczny szturm na „Izrael Boży” i towarzyszące mu drugie owce (Galatów 6:16). Tak jak za dni Ezechiasza, atak ten doprowadzi do zagłady wrogów prawości. Ci, którzy opierają się na ‛kołku w trwałym miejscu’, na wiernym szafarzu, ocaleją — podobnie jak lojalni mieszkańcy Jerozolimy przeżyli asyryjski najazd na Judę.