Nuk mjafton thjesht t’u thuash fëmijëve çfarë është e drejtë dhe çfarë e gabuar. Është mirë edhe t’i ndihmosh të arsyetojnë rreth pyetjeve të tilla si: «Pse i ndalon Bibla disa gjëra që mund të jenë tërheqëse për mishin? Çfarë më bind mua se normat e Biblës janë gjithmonë për të mirën time?» (Isa. 48:17, 18) Një fëmijë që shpreh dëshirën për t’u pagëzuar duhet ndihmuar që të arsyetojë edhe për një çështje tjetër—si ndihet për përgjegjësitë që vijnë kur je shërbëtor i Perëndisë. Cilat janë dobitë? Cilat janë sakrificat? Pse mendon se dobitë janë ku e ku më të mëdha se sakrificat? (Mar. 10:29, 30) Dikush që pagëzohet ka shumë të ngjarë të përballet me këto çështje. Prandaj, është jetësore t’i peshojë mirë para se të hedhë këtë hap serioz. Kur i ndihmojmë fëmijët t’i shqyrtojnë thellë këto gjëra, ka më shumë mundësi që të zhvillojnë një bindje të fortë. Bindje për çfarë? Se normat e Biblës janë gjithnjë për të mirën e tyre. w17.12 21 ¶14-15

Shumë nga ju vëllezër e motra të dashura luftoni me sëmundje serioze. Të tjerë, ndonëse janë për vete në moshë të shkuar, kujdesen për të afërm të moshuar. Të tjerë akoma rropaten për të siguruar jo gjëra luksi, por thjesht nevojat bazë të familjes. Dhe e dimë se shumë po përballen jo me një, por me disa nga këto probleme njëherazi. Nëse Jehovai interesohet për krijimin e tij të pajetë, merre me mend si ndihet për ty që i shërben, jo ngaqë je programuar ta bësh këtë, por ngaqë e do! (Psal. 19:1, 3, 14) Ati ynë i dashur të njeh thellë, me imtësi. Madje ‘edhe fijet e flokëve të tu janë të gjitha të numëruara’ prej tij. (Mat. 10:30) Gjithashtu, psalmisti na siguron se «Jehovai e njeh mirë udhën e të patëmetëve», domethënë çfarë përjetojnë ata. (Psal. 37:18) Po, ai i vëren sprovat që kalon ti dhe mund të të japë forcë që t’i bësh ballë secilës prej tyre. w18.01 7 ¶1; 8 ¶4

Aq bindëse ishte ringjallja e Tabitës nga Pjetri, sa «shumë veta filluan të besonin në Zotërinë». Ata mund të jepnin dëshmi në përgjithësi për Zotërinë, por edhe dëshmi specifike për fuqinë e Jehovait që të ringjallë të vdekurit. (Vep. 9:36-42) Të tjerë panë me sytë e tyre një ringjallje tjetër. Një herë, apostulli Pavël ishte në një mbledhje në një dhomë të sipërme në qytetin e Troadës, në atë zonë që sot njihet si Turqia Veriperëndimore. Pavli foli deri në mesnatë. Një djalë i ri që quhej Eutik po dëgjonte ulur në një dritare. Mirëpo, e mundi gjumi dhe ra nga kati i tretë poshtë. Ndoshta mjeku Lukë ishte i pari që arriti tek Eutiku dhe bëri një ekzaminim mjekësor: Eutiku nuk ishte thjesht i plagosur e pa ndjenja—ai kishte vdekur! Pavli zbriti poshtë, e pushtoi trupin e tij dhe pastaj bëri këtë deklaratë drithëruese: «Ai është prapë gjallë!» Sa thellë duhet t’i ketë prekur ajo mrekulli dëshmitarët okularë! Ata e panë vetë se djaloshi kishte vdekur e pastaj u ringjall, ndaj ishin «jashtëzakonisht të ngushëlluar».—Vep. 20:7-12. w17.12 5 ¶10-11