যদি আপুনি ভাবে যে আপুনি কোনো কামৰ নহয়, তেনেহʼলে আপুনি কি কৰিব পাৰে? সেই পদবোৰ পঢ়ক, যʼত আশ্বাস দিয়া হৈছে যে আপুনি যিহোৱাৰ দৃষ্টিত মূল্যৱান হয় আৰু সেইবোৰৰ ওপৰত মনন কৰক। যদি আপুনি এয়া ভাবি নিৰাশ হয় যে আপুনি নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হʼব পৰা নাই বা আনে যিমান কৰিব পাৰিছে আপুনি সিমান কৰিব পৰা নাই, তেনেহʼলে নিজকে দোষ নিদিব। আপুনি যি কৰিব নোৱাৰে, সেয়া কৰাটো যিহোৱাই নিবিচাৰে। (গীত. ১০৩:১৩, ১৪) যদি আপোনাৰ লগত কোনোবাই বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিছে আৰু ইয়াৰ বাবে আপুনি নিজকে অযোগ্য বুলি ভাবিছে, তেনেহʼলে আপুনি কি কৰিব পাৰে? নিজকে দোষ নিদিব! মনত ৰাখক, ইয়াত আপোনাৰ ভুল নাই, সেই ব্যক্তিজনৰহে। যিহোৱাই সেই ব্যক্তিজনৰ পৰা ইয়াৰ হিচাপ নিশ্চয় লʼব, কিন্তু তেওঁ আপোনাক সহায় কৰিব। (১ পিত. ৩:১২) যিহোৱাই আপোনাৰ জৰিয়তে আনক সহায় কৰিব নোৱাৰে বুলি কেতিয়াও নাভাবিব। তেওঁ প্ৰচাৰ কামত আপোনাক সহকৰ্মী বনাইছে আৰু আপোনাক ইমান ডাঙৰ সন্মান দিছে। (১ কৰি. ৩:৯) আপুনি জীৱনত যিবোৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হʼল, তাৰ বাবে আপুনি আনৰ দুখ ভালদৰে বুজিব পাৰিব, সহানুভুতি দেখুৱাব পাৰিব আৰু তেওঁলোকক যি সহায়ৰ প্ৰয়োজন আছে, সেই সহায় দিব পাৰিব। w২৪.১০ ৮ ¶৬-৭

যিহোৱাৰ সেৱকসকলৰ লগত অন্যায় হোৱাটো তেওঁ কেতিয়াও নিবিচাৰে। বাইবেলত লিখা আছে: “যিহোৱাই ন্যায়-বিচাৰ ভাল পায়।” (গীত. ৩৭:২৮) সেইবাবে, যেতিয়া লোকসকলে আমাৰ লগত অন্যায় কৰে, তেতিয়া যিহোৱাক বহুত বেয়া লাগে। যীচুৱে আশ্বাস দিছিল যে যিহোৱাই “অতি সোনকালে . . . ন্যায় কৰিব।” অতি সোনকালে যিহোৱাই অন্যায়ৰ বাবে হোৱা ক্ষতি পূৰ কৰিব আৰু সকলো ধৰণৰ অন্যায় শেষ কৰি দিব। (গীত. ৭২: ১, ২) আমি সেই সময়ৰ বাবে আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰি আছোঁ, যেতিয়া যিহোৱাই সকলো ধৰণৰ অন্যায় শেষ কৰি দিব। কিন্তু তেওঁ বৰ্তমান সময়তো আমাক সহায় কৰি আছে, যাতে আমি সেই সকলোবোৰ সহিব পাৰোঁ। (২ পিত. ৩:১৩) তেওঁ আমাক শিকাই যে যেতিয়া আমাৰ লগত অন্যায় হয়, তেতিয়া যেন আমি এনে কোনো কাম নকৰোঁ, যাৰ বাবে আমাৰ ক্ষতি হʼব পাৰে। তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ যীচু খ্ৰীষ্টৰ যোগেদি আমাক জনাইছে যে যেতিয়া আমাৰ লগত অন্যায় হয়, তেতিয়া আমি কি কৰিব পাৰোঁ। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ আমাক বাইবেল দিছে, যʼত বহুতো ভাল পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। যিবোৰ পালন কৰিলে আমি অন্যায়ৰ সন্মুখীন হʼব পাৰিম। w২৪.১১ ২-৩ ¶৩-৪

যীচুৱে লোকসকলক কিবা খাবলৈ দিবলৈ কৈছিল যাতে তেওঁলোকে খাব পাৰে। এয়া অসম্ভৱ যেন লাগিব পাৰে, কাৰণ তাত প্ৰায় ৫,০০০ পুৰুষ, তিৰোতা আৰু লʼৰা-ছোৱালীক মিলাই প্ৰায় ১৫,০০০ লোকক আহাৰ দিব লাগিছিল। (মথি ১৪:২১) তেতিয়া আন্দ্ৰিয়ই কʼলে, “ইয়াত এজন লʼৰা আছে, যিজনৰ ওচৰত যৱৰ পাঁচখন ৰুটি আৰু দুটা সৰু মাছ আছে। কিন্তু ইমান লোকৰ কাৰণে এইখিনিৰে কেনেকৈ জুৰিব?” (যোহ. ৬:৯) সেই সময়ত লোকসকলে যৱৰ ৰুটি খাইছিল। সেই লʼৰাজনৰ ওচৰত যি সৰু মাছ আছিল, সেয়া হয়তো নিমখ লগাই শুকোৱা হৈছিল। কিন্তু হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ বাবে এয়া যথেষ্ট হʼলহেঁতেন নে? যীচুৱে লোকসকলক সহায় কৰিব বিচাৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ বাবে কিবা কৰিব বিচাৰিছিল। সেইবাবে, লোকসকলক ঘাঁহৰ ওপৰত জুম জুমকৈ বহিবলৈ কʼলে। (মাৰ্ক ৬:৩৯, ৪০; যোহ. ৬:১১-১৩) তাৰ পাছত যীচুৱে ৰুটি আৰু মাছৰ বাবে নিজৰ পিতৃক ধন্যবাদ দিলে। এয়া একেবাৰে সঠিক আছিল। কাৰণ এই আহাৰৰ ব্যৱস্থা যিহোৱাই কৰিছিল। এয়া আমাৰ বাবে এক ভাল শিক্ষা হয়। আহাৰ খোৱাৰ আগতে প্ৰাৰ্থনাত যিহোৱাক ধন্যবাদ দিবলৈ কেতিয়াও পাহৰিব নালাগে। যিহোৱাক ধন্যবাদ দিয়াৰ পাছত যীচুৱে পাঁচনিসকলক আহাৰ ভগাই দিবলৈ কʼলে। সকলোৱে পেট ভৰাই খালে আৰু আহাৰ বাচিও গʼল। w২৪.১২ ৩ ¶৩-৪