যীচুৱে নিজৰ শিষ্যসকলক কৈছিল যে “হৃদয় সাজু আছে, কিন্তু শৰীৰ দুৰ্বল।” (মথি ২৬:৪১খ) ইয়াৰ পৰা জানিব পাৰি যে যীচুৱে জানিছিল আমি সঠিক কাম কৰিব বিচাৰোঁ, কিন্তু অসিদ্ধ হোৱাৰ বাবে আমি পাপ কৰি পাওঁ। কিন্তু এই কথা কোৱাৰ যোগেদি তেওঁ নিজৰ শিষ্যসকলক সতৰ্কও কৰিছিল। যীচুৱে তেওঁলোকক কৈছিল যে তেওঁলোকে নিজৰ ওপৰত বেছিকৈ ভৰসা কৰা উচিত নহয়। ইয়াৰ কিছু সময়ৰ আগতে যীচুৰ শিষ্যসকলে সম্পূৰ্ণ বিশ্বাসেৰে কৈছিল যে যিয়েই নহওক কিয়, তেওঁলোকে যীচুক কেতিয়াও নেৰিব। (মথি ২৬:৩৫) তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য ভাল আছিল, কিন্তু তেওঁলোকে নাজানিছিল যে কঠিন পৰিস্থিতিত তেওঁলোকে সোনকালে দুৰ্বল হৈ পৰিব। যীচুৱে তেওঁলোকক এটা সতৰ্কবানী দিছিল যি আজিৰ দৈনিক পাঠত পঢ়িবলৈ পাইছোঁ। দুখৰ বিষয় যে শিষ্যসকলে জাগি থাকিব নোৱাৰিলে বা সতৰ্ক হৈ নাথাকিল। ইয়াৰ বাবে কি হʼল? যেতিয়া সৈনিকসকলে যীচুক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ আহিলে, তেতিয়া তেওঁক সহযোগ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে শিষ্যসকলে ভয় কৰি তাৰ পৰা পলাই গʼল। শিষ্যসকলৰ দুৰ্বলতাই তেওঁলোকক প্ৰভাৱিত কৰাৰ বাবে তেওঁলোকে ভুল কৰিলে। শিষ্যসকলে কৈছিল যে তেওঁলোকে যীচুক কেতিয়াও এৰি নাযাব, কিন্তু তেওঁলোকে সেইদৰে নকৰিলে।—মথি ২৬:৫৬. w২৪.০৭ ১৪ ¶১-২

আদম আৰু হৱাই অনন্ত জীৱন জীয়াই থকাৰ সুযোগ হেৰুৱাৰ লগতে আৰু কি হেৰুৱালে? যিহোৱাৰ লগত তেওঁলোকৰ যি বিশেষ সম্পৰ্ক আছিল, সেয়া তেওঁলোকে হেৰুৱালে। তেওঁলোক যিহোৱাৰ পৰিয়ালৰ ভাগ আছিল। (লূক ৩:৩৮) কিন্তু তেওঁলোকে যিহোৱাৰ আজ্ঞা পালন নকৰিলে। সেইবাবে, যিহোৱাই তেওঁলোকক নিজৰ পৰিয়ালৰ পৰা উলিয়াই দিলে আৰু তাৰ পাছতেই তেওঁলোকৰ লʼৰা-ছোৱালী হʼল। (আদি. ৩:২৩, ২৪; ৪:১) তেওঁলোকৰ লʼৰা-ছোৱালী হোৱাৰ বাবে আমিও যিহোৱাৰ পৰিয়ালৰ ভাগ নহওঁ। সেইবাবে, যিহোৱাৰ লগত মিল হোৱা বা শান্তিপূৰ্ণ সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। (ৰোম. ৫:১০, ১১) এখন কিতাপত কোৱা হৈছে যে যি গ্ৰীক শব্দৰ অনুবাদ “মিল হোৱা” বা শান্তিপূৰ্ণ সম্পৰ্ক বুলি কৰা হৈছে, তাৰ অৰ্থ এয়াও হʼব পাৰে “এজন শত্ৰুৰ লগত বন্ধুত্ব কৰা।” কিন্তু আনন্দৰ বিষয় যে যিহোৱাই নিজেই আমাৰ লগত বন্ধত্ব কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে। কেনেকৈ বাৰু? আমাৰ লগত পুনৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিবলৈ যিহোৱাই প্ৰায়শ্চিতৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। এই ব্যৱস্থাত এটা বস্তুৰ সলনি আন এটা বস্তু দিয়া হয়। কিন্তু দুয়োটাৰে দাম সমান হয়। আদমে যি হেৰুৱাইছিল, তাক ঘূৰাই পাবলৈ যিহোৱাই সমান মূল্য দিলে। এই ব্যৱস্থাৰ সহায়ত আমি যিহোৱাৰ লগত শান্তিপূৰ্ণ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিব পাৰোঁ আৰু পুনৰ তেওঁৰ লগত বন্ধুত্ব কৰিব পাৰোঁ। w২৫.০২ ৩-৪ ¶৭-৮

পাঁচনি পৌলে কʼলে, “সেই মানুহজনক বেছিভাগ লোকে যি তাড়না দিলে, সেয়াই যথেষ্ট।” (২ কৰি. ২:৫-৮) তেওঁ কʼব বিচাৰিছিল যে যিজন মানুহে আগতে নিজৰ মাহী মাকৰ লগত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক ৰাখিছিল, তেওঁক যি উদ্দেশ্যেৰে তাড়না দিয়া হৈছিল বা শুধৰণি কৰা হৈছিল, সেয়া পূৰ হʼল। (১ কৰি. ৫:১) তেওঁক কিয় শুধৰণি কৰা হৈছিল? তেওঁ যাতে অনুতাপ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে। (ইব্ৰী ১২:১১) পৌলে অনুতাপ কৰা ‘সেই মানুহজনৰ ওপৰত কৃপা কৰি তেওঁক ক্ষমা কৰিবলৈ আৰু তেওঁক শান্ত্বনা দিবলৈ’ মণ্ডলীক নিৰ্দেশনা দিছিল। তেওঁ এয়াও কʼলে, “তোমালোকে সেই মানুহজনক যে প্ৰেম কৰা, সেয়া তেওঁক প্ৰমাণ দিয়া।” মন কৰিবলগীয়া কথা যে ভাই-ভনীসকলে মণ্ডলীত সেই মানুহজনক কেৱল আদৰণি জনাৱাটো পৌলে বিচৰা নাছিল, তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকক সেই মানুহজনক নিজৰ কথা, কাম আৰু ব্যৱহাৰেৰে এয়া প্ৰমাণ দিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল যে তেওঁলোকে তেওঁক ক্ষমা কৰিলে আৰু তেওঁক প্ৰেম কৰে। এইদৰে তেওঁলোকে দেখুৱাব পাৰিলেহেঁতেন যে সেই মানুহজন মণ্ডলীলৈ ঘূৰি অহাৰ বাবে তেওঁলোকে সঁচাকৈ বহুত আনন্দিত আছে। w২৪.০৮ ১৫ ¶৪; ১৬-১৭ ¶৬-৮