ৰজা দায়ূদে যিহোৱাৰ বিষয়ে ভালদৰে জানিছিল আৰু তেওঁৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ ভৰসা কৰিছিল। সেইবাবে, ৰজা চৌল আৰু আন শত্ৰুসকলে যেতিয়া তেওঁক মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ সহায় বিচাৰি যিহোৱালৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। যিহোৱাই তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিলে আৰু তেওঁক ৰক্ষা কৰিলে, তেতিয়া দায়ূদে কʼলে, “যিহোৱা জীৱন্ত” ঈশ্বৰ। (গীত. ১৮:৪৬) দায়ূদে কেৱল এয়া কোৱা নাছিল যে ঈশ্বৰ সঁচাকৈ আছে। তেওঁ যি কৈছিল তাৰ বিষয়ে এখন কিতাপত কোৱা হৈছে যে দায়ূদে যিহোৱাৰ ওপৰত নিজৰ বিশ্বাস দেখুৱাব বিচাৰিছিল। তেওঁ যেন এইদৰে কৈছিল “জীৱন্ত ঈশ্বৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ নিজৰ লোকসকলক সহায় কৰিব।” দায়ূদে নিজৰ অনুভৱৰ পৰা জানিছিল যে যিহোৱা এজন জীৱিত ঈশ্বৰ হয় আৰু তেওঁৰ সেৱকসকলে কি কি সমস্যাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ আছে, তাৰ বিষয়ে ভালদৰে জানে। সেইবাবে, দায়ূদে উৎসাহেৰে যিহোৱাৰ সেৱা আৰু তেওঁৰ প্ৰশংসা কৰি থাকিল। (গীত. ১৮:২৮, ২৯, ৪৯) যদি আমাৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস থাকে যে যিহোৱা জীৱিত ঈশ্বৰ, তেনেহʼলে আমিও উৎসাহেৰে তেওঁৰ সেৱা কৰিম। আমি সাহসেৰে সমস্যাবোৰ পাৰ কৰিম আৰু মনে-প্ৰাণে তেওঁৰ সেৱা কৰি থাকিম। ইয়াৰ উপৰিও আমি থিৰাং কৰিম যে যিকোনো পৰিস্থিতি নাহক কিয়, আমি যিহোৱাৰ কাষ চাপি থাকিম। w২৪.০৬ ২০-২১ ¶৩-৪

পাঁচনি পৌলে থিচলনীকীয়া মণ্ডলীলৈ যি লিখিছিল, তাৰ পৰা আমি কি শিকিব পাৰোঁ? যেতিয়া আমি এনে খবৰ শুনোঁ, যি বাইবেলৰ শিক্ষাৰ লগত মিল নাখায় বা কিবা উৰা বাতৰি শুনোঁ, তেতিয়া আমি ভাবি-চিন্তি কাম কৰা উচিত। মন কৰক, ছʼভিয়েট সংঘত আমাৰ ভাইসকলৰ লগত কি হৈছিল। এবাৰ চৰকাৰী অধিকাৰীসকলে ভাইসকললৈ এখন চিঠি লিখিছিল, যি দেখাত মূখ্য কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা অহা যেন লাগিছিল। সেই চিঠিখনত ভাইসকলক বেলেগকৈ এখন নতুন সংগঠন আৰম্ভ কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। যদিও সেইখন দেখাত মূখ্য কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা অহা যেন লাগিছিল, কিন্তু ভাইসকলে তাত ভুল নগʼল। তেওঁলোকে বুজি পালে যে তাত লিখা কথাবোৰ বাইবেলৰ লগত মিল খোৱা নাই। আজিও আমাৰ শত্ৰুসকলে আমাক ভুলাবলৈ চেষ্টা কৰে। তেওঁলোকে ইণ্টাৰনেট আৰু চʼচিয়েল মিডিয়াৰ যোগেদি মিছা কথা বিয়পাই আৰু আমাৰ মাজত থকা একতা ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে। সেইবাবে, “অস্থিৰ” হৈ ভবা-চিন্তাৰ শক্তি নেহেৰুৱাব। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আপুনি যি পঢ়ে আৰু শুনে, সেয়া বাইবেলৰ অনুসৰি সঠিক হয় নে নহয়, সেয়া জানিবলৈ চেষ্টা কৰক, তেতিয়া আপুনি কোনো কথাত সহজতে ভুল নাযাব।—২ থিচ. ২:২; ১ যোহ. ৪:১. w২৪.০৭ ১২ ¶১৪-১৫

আমি এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ নিৰ্ণয় লʼব পাৰোঁ, সেয়া হৈছে নিজৰ জীৱন যিহোৱালৈ সমৰ্পন কৰা আৰু ভাই-ভনীসকলৰ লগত মিলি তেওঁৰ উপাসনা কৰা। যিহোৱাই সকলো মানৱজাতিৰ বাবে এয়াই বিচাৰে। কিয় বাৰু? ইয়াৰ উপৰিও আমি তেওঁৰ বন্ধু হোৱা আৰু অনন্ত কাললৈকে জীয়াই থকাটো তেওঁ বিচাৰে। (দ্বিতী. ৩০:১৯, ২০; গালা. ৬:৭, ৮) কিন্তু যিহোৱাই কোনো ব্যক্তিক তেওঁৰ সেৱা কৰিবলৈ জোৰ-জবৰদস্তি নকৰে। যিহোৱাই প্ৰতিজন ব্যক্তিক নিজ ইচ্ছাৰে তেওঁৰ সেৱা কৰাৰ সুযোগ দিছে। কিন্তু বাপ্তিষ্মা লোৱা ভাই বা ভনীয়ে যদি যিহোৱাৰ নিয়ম উলংঘন কৰে আৰু গভীৰ পাপ কৰে, তেতিয়ানো কি? যদি তেওঁ নিজৰ পাপৰ বাবে অনুতাপ নকৰে, তেনেহʼলে তেওঁক মণ্ডলীৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়া হয়। (১ কৰি. ৫:১৩) কিন্তু ইয়াৰ পাছতো সেই পাপ কৰা ব্যক্তিজনে ঘূৰি আহিব বুলি যিহোৱাই আশা কৰে। গতিকে এয়াই হৈছে মুক্তিৰ মূল্য বলিদানৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ মুখ্য কাৰণ। ইয়াৰ সহায়ত অনুতাপ কৰা লোকসকলে নিজৰ পাপৰ পৰা ক্ষমা পাব পাৰে। সেইবাবে, ঈশ্বৰে পাপ কৰা লোকসকলক অনুতাপ কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিবলৈ মৰমেৰে অনুৰোধ কৰে।—জখ. ১:৩; ৰোম. ২:৪; যাকো. ৪:৮. w২৪.০৮ ১৪ ¶১-২