যিহোৱাৰ বিশ্বাসী সেৱকসকলৰ লগত মিলি তেওঁৰ উপাসনা কৰক। আমি একেলগে মিলি যিহোৱাৰ উপাসনা কৰাটো তেওঁ বিচাৰে। যেতিয়ালৈকে আমি সত্যত থিৰে থাকিম, তেতিয়ালৈকে আমাৰ মাজত একতা থাকিব। কিন্তু যিসকল লোকে সত্যত থিৰে নাথাকে আৰু মিছা কথা বিয়পাই ফুৰে, তেওঁলোকে মণ্ডলীত বিবাদৰ সৃষ্টি কৰে। আমি এনে লোকসকলৰ পৰা “পৃথকে” থকাটো যিহোৱাই বিচাৰে। এইদৰে নকৰিলে আমিও সত্যৰ পৰা আঁতৰি যাব পাৰোঁ। (ৰোম. ১৬:১৭) যদি আমি সঁচা আৰু মিছাৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিবলৈ শিকিম আৰু সত্যতাক দৃঢ়তাৰে ধৰি ৰাখিম, তেনেহʼলে আমি যিহোৱাৰ আৰু কাষ চাপিব পাৰিম আৰু আমাৰ বিশ্বাসো মজবুত হʼব। (ইফি. ৪:১৫, ১৬) ইয়াৰ উপৰিও চয়তানে বিয়পোৱা মিছা শিক্ষা আৰু কথাৰ ওপৰত বিশ্বাস নকৰিম আৰু মহা সংকটৰ সময়ত সুৰক্ষিত হৈ থাকিব পাৰিম। গতিকে সত্যতাক দৃঢ়তাৰে ধৰি ৰাখা, তেতিয়া ‘শান্তিৰ ঈশ্বৰ তোমালোকৰ লগত থাকিব।’—ফিলি. ৪:৮, ৯. w২৪.০৭ ১৩ ¶১৬-১৭

যীচুৱে সেই লোকসকলৰ ওপৰত বিশেষ ধ্যান দিছিল, যিসকলক পাপৰ বোজাই হেঁচি ধৰিছিল। যীচুৱে তেওঁলোকক নিজৰ শিষ্য হʼবলৈ মাতিছিল। তেওঁ জানিছিল যে পাপী হোৱাৰ বাবে লোকসকলৰ ওপৰত দুখ-কষ্ট আহে। সেইবাবে, তেওঁ বিশেষকৈ সেই লোকসকলক সহায় কৰিব বিচাৰিছিল, যিসকলে নিজৰ পাপৰ বাবে দুখ অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁ এটা উদাহৰণ দি বুজালে যে “সুস্থ মানুহৰ কাৰণে চিকিৎসকৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু ৰোগীসকলৰ কাৰণেহে প্ৰয়োজন আছে।” তাৰ পাছত তেওঁ কʼলে, “যিবিলাকে আনতকৈ নিজকে ভাল বুলি ভাবে মই তেওঁলোকক নহয়, কিন্তু পাপীকহে নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আহিছোঁ।” (মথি ৯:১২, ১৩) যীচুৱে যিদৰে কৈছিল, ঠিক সেইদৰেই কৰিলে। যেতিয়া এজনী পাপী তিৰোতাই তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু কান্দি কান্দি নিজৰ চকুপানীৰে যীচুৰ ভৰি তিয়ালে, তেতিয়া যীচুৱে তাইৰ লগত মৰমেৰে কথা পাতিলে আৰু তাইৰ পাপ ক্ষমা কৰিলে। (লূক ৭:৩৭-৫০) ইয়াৰ উপৰিও, তেওঁ এজনী চমৰীয়া তিৰোতাক কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্যতাৰ বিষয়ে জনালে, যদিও তেওঁ জানিছিল যে সেই তিৰোতাজনী ব্যভিচাৰী হয়। (যোহ. ৪:৭, ১৭-১৯, ২৫, ২৬) ইয়াৰ লগতে যিহোৱাই যীচুক ইমানেই শক্তি দিছিল যে তেওঁ পাপৰ সকলো পৰিণামক আনকি মৃত্যুকো শেষ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। সেইবাবে, যীচুৱে পুৰুষ-মহিলা, সৰু-ডাঙৰ সকলো ধৰণৰ লোককে আকৌ জীয়াই তুলিলে।—মথি ১১:৫. w২৪.০৮ ৪ ¶৯-১০

অতি সোনকালে তেওঁ নিজৰ নাম মহিমা কৰিব। কেনেকৈ বাৰু? সঠিক ন্যায় কৰি। মিছা ধৰ্মই তেওঁৰ নাম বদনাম কৰাৰ বাবে অতি সোনকালে যিহোৱাই মহা বাবিলক নাশ কৰিব। সেইবাবে, যিসকল লোকে মহা বাবিলৰ ধ্বংস হোৱাটো চাব, তেওঁলোকৰ মাজৰ কিছুমানে হয়তো যিহোৱাৰ ওপৰত ভৰসা কৰিব আৰু আমাৰ লগত তেওঁৰ সেৱা কৰিবলৈ ধৰিব। (প্ৰকা. ১৭:৫, ১৬; ১৯:১, ২) অৱশেষত হৰমাগিদোন যুদ্ধত যিহোৱাই চয়তানৰ এই দুষ্ট জগতক শেষ কৰিব আৰু সেই লোকসকলকো বিনাশ কৰিব, যিসকলে তেওঁৰ বিৰোধ কৰে আৰু তেওঁৰ নিন্দা কৰে। কিন্তু যিসকল লোকে যিহোৱাক প্ৰেম কৰে, তেওঁৰ আজ্ঞা মানে আৰু আনন্দেৰে তেওঁৰ মহিমা কৰে, সেই সকলোকে তেওঁ বচাব। (মাৰ্ক ৮:৩৮; ২ থিচ. ১:৬-১০) যেতিয়া মচীহৰ হাজাৰ বছৰৰ শাসন শেষ হʼব আৰু শেষ পৰীক্ষাও হৈ যাব, তেতিয়া যিহোৱাই নিজৰ নামৰ ওপৰত লগা সকলো কলংক দূৰ কৰিব আৰু তেওঁৰ নাম সম্পূৰ্ণৰূপে পবিত্ৰ কৰিব। এইদৰে তেওঁ প্ৰমাণ কৰিব যে সকলোৰে উপাসনা পোৱাৰ অধিকাৰ কেৱল তেওঁৰে আছে। (প্ৰকা. ২০:৭-১০) তেতিয়া “সমুদ্ৰ যেনেকৈ পানীৰে ভৰা, তেনেকৈ পৃথিবীখন যিহোৱাৰ মহিমাৰ জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ হব।” (হব. ২:১৪) চিন্তা কৰক সেই দিন কেনেকুৱা হʼব যেতিয়া সকলোৱে যিহোৱাক সেই মহিমা দিব, যি পোৱাৰ তেওঁৰ অধিকাৰ আছে। w২৫.০১ ৬-৭ ¶১৫-১৬