সহায়ক সেৱকসকলে মণ্ডলীত বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম চম্ভালে। পাঁচনি পৌলে এই বিশ্বাসী ভাইসকলৰ প্ৰতি বহুত কৃতজ্ঞ আছিল। তেওঁ যেতিয়া ফিলিপী মণ্ডলীলৈ চিঠি লিখিছিল, তেতিয়া তেওঁ প্ৰাচীনসকলৰ লগতে সহায়ক সেৱকসকলৰ বিষয়েও উল্লেখ কৰিছিল। (ফিলি. ১:১) বৰ্তমান সময়ত বাপ্তিষ্মা লোৱা বিভিন্ন বয়সৰ ভাইসকলে সহায়ক সেৱক হিচাপে সেৱা কৰি আছে। তেওঁলোকে ইয়াৰ পৰা বহুত আনন্দ লাভ কৰে। যেনে, ভাই দেৱনক ১৮ বছৰ বয়সতে সহায়ক সেৱক হিচাপে নিযুক্ত কৰা হʼল। আনহাতে, ভাই লুইচ ৫০ বছৰ বয়সত সহায়ক সেৱক হʼল। সহায়ক সেৱক হিচাপে সেৱা কৰাৰ বিষয়ে ভাই লুইচে কেনে অনুভৱ কৰে? তেওঁ এইদৰে কৈছে, “মণ্ডলীৰ ভাই-ভনীসকলক সহায় কৰি মই বৰ আনন্দিত হওঁ। তেওঁলোকে মোক বহুত প্ৰেম কৰে আৰু তেওঁলোকক সহায় কৰি মই নিজৰ প্ৰেম দেখুৱাব পাৰোঁ।” গোটেই পৃথিৱীত সহায়ক সেৱকসকলে এইদৰেই অনুভৱ কৰে। যদি আপুনি বাপ্তিষ্মা লোৱা এজন ভাই হয় আৰু সহায়ক সেৱক নহয়, তেনেহʼলে আপুনি এই লক্ষ্য ৰাখিব পাৰে নে? w২৪.১১ ১৪ ¶১-৩

যিহূদাৰ ৰজা হিষ্কিয়াৰ ৩৯ বছৰ বয়সত এটা ডাঙৰ বেমাৰ হʼল। ভৱিষ্যবক্তা যিচয়াৰ জৰিয়তে যিহোৱাই কʼলে যে এই বেমাৰ কেতিয়াও ভাল নহʼব আৰু তেওঁৰ মৃত্যু হʼব। (২ ৰাজা. ২০:১) হিষ্কিয়াই বচাৰ কোনো উপায় দেখি পোৱা নাছিল। তেওঁ ইমানেই দুখিত হৈ পৰিছিল যে তেওঁ হোক-হোকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তেওঁ যিহোৱালৈ কাকূতি-মিনতি কৰিলে। হিষ্কিয়াৰ চকুপানী আৰু কাকূতি-মিনতি কৰাটো চাই যিহোৱাৰ বহুত দুখ লাগিল আৰু তেওঁ কʼলে, “মই তোমাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিলোঁ, আৰু তোমাৰ চকু-লোত মোৰ দৃষ্টি পৰিল, চোৱা, মই তোমাক সুস্থ কৰিম।” যিহোৱাৰ মনত হিষ্কিয়াৰ প্ৰতি দয়া উপজিল আৰু যিচয়াৰ যোগেদি তেওঁ হিষ্কিয়াক প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যে তেওঁৰ বয়স বঢ়াব আৰু যিৰূচালেমক অচূৰীয়াসকলৰ হাতৰ পৰা বচাব। (২ ৰাজা. ২০:৪-৬) আপোনাৰ এনে বেমাৰ হৈছে নে যাৰ কোনো চিকিৎসা নাই? তেনেহʼলে যিহোৱালৈ প্ৰাৰ্থনা কৰক। যদি আপোনাৰ কান্দিবলৈ মন যায়, তেনেহʼলে কান্দক আৰু তেওঁক জনাওক যে আপুনি কেনে অনুভৱ কৰি আছে। বাইবেলত আমাক আশ্বাস দিয়া হৈছে যে তেওঁ “দয়ালু পিতৃ হয় আৰু সকলো ধৰণৰ শান্ত্বনা দিওঁতা ঈশ্বৰ হয়।” আমাৰ সকলো পৰীক্ষাত তেওঁ আমাক শান্ত্বনা দিয়ে।—২ কৰি. ১:৩, ৪. w২৪.১২ ২৪ ¶১৫-১৭

নতুন পৃথিৱীত যেতিয়া লোকসকলক আকৌ জীয়াই তোলা হʼব আৰু আমি তেওঁলোকক আদৰণি জনাম, তেতিয়া সঁচাকৈ বৰ আনন্দময় পৰিস্থিতি হʼব। সেই সময়ত আমি যিহোৱাৰ সৃষ্টিৰ বস্তুবোৰৰ পৰা তেওঁৰ বিষয়ে বহুতো কথা জানিব পাৰিম। সঁচাকৈ তেতিয়া আমাৰ বৰ ভাল লাগিব। (গীত. ১০৪:২৪; যিচ. ১১:৯) নতুন পৃথিৱীত আমি সকলোৱে সিদ্ধ হৈ পৰিম আৰু দোষীৰ ভাবনাই আমাক আমনি নিদিব। সেই সময়ত আমি আনন্দ মনেৰে যিহোৱাৰ উপাসনা কৰিব পাৰিম। এয়া সঁচাকৈ বৰ ডাঙৰ আশীৰ্বাদ হয়। গতিকে, “পাপৰ অলপদিনিয়া সুখ ভোগ” কৰিবলৈ আপুনি ইমানবোৰ আশীৰ্বাদ হেৰুৱাই দিবনে? (ইব্ৰী ১১:২৫) কেতিয়াও নহয়। আমি নতুন পৃথিৱীত যিবোৰ আশীৰ্বাদ পাম, তাৰ তুলনাত আজি আমি যিবোৰ ত্যাগ কৰি আছোঁ সেইবোৰ একোৱেই নহয়। মনত ৰাখক, নতুন পৃথিৱীত জীয়াই থকাটো কেৱল আশা হৈ নাথাকিব সেয়া নিশ্চয় পূৰ হʼব। কাৰণ যিহোৱাই নিজৰ মৰমৰ পুত্ৰক আমাৰ বাবে বলিদান দিলে আৰু ইয়াক সম্ভৱ কৰি তুলিলে। w২৫.০১ ২৯ ¶১২