যিহোৱাৰ উপাসকসকলে বহুত ব্যস্ত হৈ থাকে। আমি নিজৰ পৰিয়ালৰ চোৱা-চিতা কৰিবলৈ কিছুমানে চাকৰি কৰিবলগীয়া হয়। (১ তীম. ৫:৮) কিছুমানে বৃদ্ধ মা-দেউতা আৰু বেমাৰ হোৱা সম্বন্ধীয়াসকলৰ চোৱা-চিতা কৰিবলগীয়া হয়। আমি নিজৰো স্বাস্থ্যৰ চোৱা-চিতা কৰিবলগীয়া হয়। ইয়াৰ উপৰিও, মণ্ডলীত আমাৰ আন দায়িত্ববোৰো থাকে আৰু আনক উৎসাহেৰে শুভবাৰ্তা জনোৱাত আমি ব্যস্ত হৈ থাকোঁ, যি আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম। এই সকলো দায়িত্ব পূৰ কৰিবলৈ সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়। খ্ৰীষ্টানসকলে প্ৰতিদিনে বাইবেল পঢ়াটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। গীত ৰচক এজনে এইদৰে কৈছে, ‘যি জনে যিহোৱাৰ ব্যৱস্থাত সন্তুষ্ট হয়, আৰু দিনে-ৰাতিয়ে তেওঁৰ ব্যৱস্থা ধ্যান কৰে, সেই মানুহেই ধন্য।’ (গীত. ১:১, ২) ইয়াৰ পৰা জানিব পাৰি যে আমি প্ৰতিদিনে বাইবেল পঢ়িবলৈ সময় উলিওৱা উচিত। কিন্তু বাইবেল পঢ়িবলৈ কোনটো সময় ভাল হʼব? সকলোকে বেলেগ বেলেগ সময়ত বাইবেল পঢ়িবলৈ ভাল লাগিব পাৰে। প্ৰতিদিনে বাইবেল পঢ়িবলৈ আপুনি এটা সময় বাছনি কৰিব পাৰে। w২৪.০৯ ৩ ¶৫-৬

এজন পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানে কেতিয়াবা আনৰ সহায় লʼবলগীয়া হয়নে? হয়। পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানসকলেও কেতিয়াবা কেতিয়াবা আনৰ সহায় লয়। তেওঁলোকৰ বাবে আনে নিৰ্ণয় লোৱাটো বা তেওঁলোকে কি কৰাটো ভাল হʼব বুলি আনে কোৱাটো আশা নকৰে। এজন পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানে অভিজ্ঞ ভাই বা ভনীৰ পৰা পৰামৰ্শ লোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ অনুভৱৰ পৰা শিকে। কিন্তু তেওঁ মনত ৰাখে যে নিৰ্ণয় তেওঁ নিজে লʼব লাগিব। “কিয়নো প্ৰতিজনে নিজে নিজৰ ভাৰ” লোৱাটো যিহোৱাই বিচাৰে।সকলো লʼৰা-ছোৱালী ডাঙৰ হৈ দেখাত একে নিচিনা নহয়। ঠিক সেইদৰে পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানসকলেও এজনে-আনজনতকৈ বেলেগ, আনকি তেওঁলোকৰ গুণবোৰো। কিছুমান আনতকৈ বুদ্ধিমান হয়, কিছুমান সাহসী, কিছুমানে দয়া দেখুৱাই আৰু আন কিছুমানে কৰুণাৰে ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ নিৰ্ণয়ো বেলেগ বেলেগ হʼব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, দুজন পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানে একে ধৰণৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু তেওঁলোকে বেলেগ বেলেগ নিৰ্ণয় লৈছে, কিন্তু তেওঁলোকৰ নিৰ্ণয় বাইবেলৰ অনুসৰি সঠিক হয়। বিশেষকৈ যিবোৰ নিৰ্ণয় বিবেকৰ ওপৰত এৰি দিয়া হৈছে। পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানসকলে এনে ধৰণৰ পৰিস্থিতি বুজি পায়। সেইবাবে, পৰিপক্ক খ্ৰীষ্টানে এজনে আনজনৰ নিৰ্ণয়ত খুঁত নিবিচাৰে, তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে এজনে আনজনক আদৰ কৰে আৰু একেলগে মিলি যিহোৱাৰ উপাসনা কৰে।—ৰোম. ১৪: ১০; ১ কৰি. ১:১০. w২৪.০৪ ৪ ¶৭-৮

যদি আপুনি ভাবে যে আপুনি কোনো কামৰ নহয়, তেনেহʼলে আপুনি কি কৰিব পাৰে? সেই পদবোৰ পঢ়ক, যʼত আশ্বাস দিয়া হৈছে যে আপুনি যিহোৱাৰ দৃষ্টিত মূল্যৱান হয় আৰু সেইবোৰৰ ওপৰত মনন কৰক। যদি আপুনি এয়া ভাবি নিৰাশ হয় যে আপুনি নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হʼব পৰা নাই বা আনে যিমান কৰিব পাৰিছে আপুনি সিমান কৰিব পৰা নাই, তেনেহʼলে নিজকে দোষ নিদিব। আপুনি যি কৰিব নোৱাৰে, সেয়া কৰাটো যিহোৱাই নিবিচাৰে। (গীত. ১০৩:১৩, ১৪) যদি আপোনাৰ লগত কোনোবাই বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিছে আৰু ইয়াৰ বাবে আপুনি নিজকে অযোগ্য বুলি ভাবিছে, তেনেহʼলে আপুনি কি কৰিব পাৰে? নিজকে দোষ নিদিব! মনত ৰাখক, ইয়াত আপোনাৰ ভুল নাই, সেই ব্যক্তিজনৰহে। যিহোৱাই সেই ব্যক্তিজনৰ পৰা ইয়াৰ হিচাপ নিশ্চয় লʼব, কিন্তু তেওঁ আপোনাক সহায় কৰিব। (১ পিত. ৩:১২) যিহোৱাই আপোনাৰ জৰিয়তে আনক সহায় কৰিব নোৱাৰে বুলি কেতিয়াও নাভাবিব। তেওঁ প্ৰচাৰ কামত আপোনাক সহকৰ্মী বনাইছে আৰু আপোনাক ইমান ডাঙৰ সন্মান দিছে। (১ কৰি. ৩:৯) আপুনি জীৱনত যিবোৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হʼল, তাৰ বাবে আপুনি আনৰ দুখ ভালদৰে বুজিব পাৰিব, সহানুভুতি দেখুৱাব পাৰিব আৰু তেওঁলোকক যি সহায়ৰ প্ৰয়োজন আছে, সেই সহায় দিব পাৰিব। w২৪.১০ ৮ ¶৬-৭