διάνοια, αλλά είναι στην πραγματικότητα κατευναστικά και κατασταλτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος. «Δίδετε σίκερα εις τους τεθλιμμένους, και οίνον εις τους πεπικραμένους την ψυχήν,» όχι ως τονωτικό της διανοίας για να έχουν περισσότερη συναίσθησι του πόνου των, αλλά μάλλον, για να μπορέσουν να λησμονήσουν τις στενοχώριες των. (Παροιμ. 31:6, 7) Η αρχαία συνήθεια να δίνουν στους εγκληματίας ανάμικτο οίνο για να αμβλύνουν τον πόνο της εκτελέσεως παρέχει πιθανόν εξήγησι γιατί οι Ρωμαίοι στρατιώται προσέφεραν στον Ιησού ανάμικτο οίνο όταν τον εσταύρωσαν.​—Μάρκ. 15:23.

Επειδή τα οινοπνευματώδη ποτά φέρνουν κατάπτωσι, ο Ιεχωβά απηγόρευε στους ιερείς και Λευίτας, όταν εκτελούσαν υπηρεσία στη σκηνή ή στο ναό, να λαμβάνουν ακόμη και μικρές ποσότητες επί ποινή θανάτου. (Λευιτ. 10:9· Ιεζ. 44:21) Όταν ήσαν εκτός υπηρεσίας, ήσαν ελεύθεροι να κάνουν μετρία χρήσι. (1 Χρον. 9:29) Ήταν, επίσης, θεία διάταξις σχετική με τους Ναζηραίους οι οποίοι είχαν κάμει ευχή να μη πίνουν οινόπνευμα. (Αριθμ. 6:2-4, 13-20· Αμώς 2:12) Επειδή ο Σαμψών επρόκειτο να είναι Ναζηραίος εκ γενετής, στη μητέρα του δεν επετράπη ούτε να εγγίση οίνον ή σίκερα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. (Κριτ. 13:4, 5, 7, 14) Όταν έχουν επίσημη υπηρεσία «δεν είναι των βασιλέων να πίνωσιν οίνον, ουδέ των ηγεμόνων, σίκερα» μήπως «λησμονήσωσι τον νόμον, και διαστρέψωσι την κρίσιν τινός τεθλιμμένου.» (Παροιμ. 31:4, 5) Ομοίως, όπως ανεφέρθη ήδη, οι διακονικοί υπηρέται στη Χριστιανική εκκλησία «πρέπει να είναι σεμνοί, . . . ουχί δεδομένοι εις οίνον πολύν.»​—1 Τιμ. 3:8, 9.

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΧΗ;

Ναι, μερικές φορές. Λέγουν ότι ο αλκοολισμός είναι μια ασθένεια, στην οποία το θύμα έχει συνεχή πίεσι να πίνη οινοπνευματώδη ποτά και η οποία είναι ισχυρότερη από την δύναμι της θελήσεώς του ν’ αντισταθή. Τα άτομα, που έχουν πληγή έτσι, οφείλουν ν’ απέχουν τελείως διότι διαφορετικά η ώθησις προς υπερβολές θα τους καταβάλη. Υπάρχουν άλλες περιπτώσεις, στις οποίες η πόσις οινοπνεύματος, ακόμη και σε μικρές ποσότητες, είναι ασύνετη και καταστρεπτική για την υγεία ενός. Κατόπιν υπάρχουν περιπτώσεις που οφείλει ένας ν’ απέχη από οινοπνευματώδη ποτά για να μη κάμη άλλους να προσκόψουν, από αγάπη κι εκτίμησι της συνειδήσεως των άλλων, όπως ακριβώς εδήλωσε ο απόστολος Παύλος. (Ρωμ. 14:21) Ενθυμείσθε, «η αγάπη . . . είναι καλητέρα παρά τον οίνον.» (Άσμ. Ασμ. 1:2, 4· 4:10) Επί τέλους, τα οινοπνευματώδη ποτά δεν αποτελούν ανάγκη. Επί σαράντα χρόνια οι Ισραηλίται δεν έπιαν καθόλου οίνο ή ισχυρό ποτό. (Δευτ. 29:5, 6) Ύστερ’ από αποχή 300 περίπου ετών από την πόσι οίνου οι Ρηχαβίται επαινέθηκαν για την πιστότητά των. (Ιερεμ. 35:2-19) Αποχή από οίνο στη διάρκεια της ζωής των ως Ναζηραίων δεν έβλαψε την υγεία και τη δύναμι ούτε του ισχυρού Σαμψών ούτε του ρωμαλέου Ιωάννου του Βαπτιστού.​—Αριθμ. 6:1-4· Κριτ. 16:17· Ματθ. 11:18· Λουκ. 1:15· 7:33.

Έτσι, αν αισθάνεσθε καλύτερα με το ν’ απέχετε, κάνετε πολύ καλά. Αν όμως είσθε ελεύθερος ν’ απολαμβάνετε αυτό το καλό δώρο του Ιεχωβά, τότε να το πράττετε σε κατάλληλο χρόνο και τόπο και σύμφωνα με τους νόμους του Θεού περί μετριοπάθειας.

Πλήττει την Υποκρισία Του Βατικανού

♦ Ο Χάρβεϋ Κοξ, καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ είπε σε 4.000 περίπου ιεράρχας, ιερείς, σπουδαστάς και λογίους, προερχομένους από εννέα και πλέον χώρες, ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υποβοηθεί εμμέσως την απιστία. Ο Κοξ είπε: «Ίσως, η σπουδαιοτέρα αιτία της απιστίας της εποχής μας δεν είναι το ότι οι άνθρωποι βρίσκουν το Ευαγγέλιο αναξιόπιστο, αλλ’ ότι βρίσκουν αναξιόπιστη την Εκκλησία.» Επίσης εδήλωσε: «Μια Εκκλησία που δεν είναι ικανή να λάβη μια σταθερή στάσι εναντίον του πολέμου . . . μια Εκκλησία που κηρύττει υπέρ της πτωχείας, αλλ’ εξακολουθεί να συσσωρεύη ακίνητη περιουσία, δεν είναι Εκκλησία στην οποία αξίζει να πιστεύη ένας.» Ο Κοξ είπε περαιτέρω: «Ένας φίλος που άκουσε ότι επρόκειτο να μεταβώ στη Ρώμη, είπε ότι το καλύτερο επιτελείο γραμματέων που θα μπορούσαν να εγκαθιδρύσουν, θα ήταν ένα επιτελείο γραμματέων για την υποκρισία, εφόσον η υποκρισία​—όχι η απιστία—​είναι το μεγαλύτερο θρησκευτικό πρόβλημα της εποχής μας.»