το μέρος το δικό σας και των άλλων με το να δείχνετε ζωηρό ενδιαφέρον για τους άλλους όταν βρίσκεσθε πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου. Αλλ’ όσο για την ερήμωσι της γης και τη σφαγή της ανθρωπίνης ζωής εξ αιτίας αυτών που συμβαίνουν στους αυτοκινητοδρόμους—θα χρειασθή πραγματικά η νέα τάξις του Θεού για να τα διορθώση.

Γιατί Ακόμη και τα Παιδιά Πεθαίνουν;

«ΓΙΑΤΙ πέθανε το μωρό μου;» έλεγε κλαίγοντας με αναφυλλητά η συντετριμμένη από τον πόνο μητέρα για τον θάνατο του μοναδικού παιδιού της. «Είχε τόσα χρόνια μπροστά του—τόσα πολλά για να ζήση.»

«Ω, λυπηθήτε μας!» γράφει η πλάκα σ’ ένα μνήμα ενός τριετούς παιδιού. Βρεττανοί γονείς είχαν χαράξει επάνω σ’ ένα τάφο τα λόγια: «Εδώ είναι θαμμένα δυο αξιαγάπητα μωρά.»

Οι γονείς αυτοί δεν είναι μόνοι στη θλίψι τους. Τον πόνο τους τον αισθάνονται πολλοί άλλοι. Συνήθως είναι ένας πόνος που τον γνωρίζουν μόνο λίγοι στενοί φίλοι. Άλλες φορές ο κόσμος μαθαίνει την απώλεια.

Οι γονείς μπορούν εύκολα να φαντασθούν τη θλίψι των οικογενειών εβδομήντα ενός παιδιών που χάθηκαν τον Απρίλιο του 1970, όταν μία κατολίσθησις συνέτριψε ένα νοσοκομείο για φυματικούς στο Πλατώ ντ’ Ασσύ, στις Γαλλικές Άλπεις. Μπορούν επίσης να αισθανθούν τη λύπη των γονέων οι οποίοι, τον Σεπτέμβριο του 1970, έστειλαν τα χαρούμενα παιδιά τους σε μια γιορτή στην Πολιτεία Σάουθ Μυσόρ της Ινδίας, για να μάθουν μόνο με φρίκη ότι το πλοίο τους είχε ανατραπή.

Σε πολλά έθνη οι μητέρες έχουν δη τους γυιους των να «δίνουν τη ζωή τους» για πολιτικά ζητήματα, ή για να διαφυλάξουν ή να επεκτείνουν τα εθνικά σύνορα ή την επιρροή. Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες, που είναι τώρα συνήθεις σε όλο τον κόσμο, κατέληξαν σε περισσότερη θλίψι, όπως στο Πανεπιστήμιο του Κεντ και στο Κολλέγιο του Τζάκσον στο Μισσισσιπή το 1970.

Μερικοί νεαροί προκαλούν οι ίδιοι τον θάνατό τους—λόγω απρόσεκτης οδηγήσεως, καταχρήσεως οινοπνευματωδών ποτών, ή λόγω πράξεων που αυτοί ή άλλοι εκτελούν υπό την επίδρασι ναρκωτικών. Άλλοι χάνουν τη ζωή τους σε μικρή ηλικία από πνιγμό, κεραυνούς, πυρκαϊές, θύελλες, όπλα, δηλητήρια και άλλα. Αλλά σε κάθε οικογένεια η θλίψι σιγά σιγά περνά. Η οικογένεια συνηθίζει στην απώλεια που υπέστη και η ζωή συνεχίζεται.

Αιτίες για Προώρους Θανάτους

Εν τούτοις, συντετριμμένοι γονείς, που πενθούν για τον θάνατο ενός παιδιού των, συχνά ρωτούν γιατί έπρεπε να πεθάνη το δικό τους παιδί. Οι γυναίκες συχνά θέτουν παρόμοια ερωτήματα για τον θάνατο ενός αγαπητού συζύγου: «Γιατί να χαθή ο Μπίλυ μου; Γιατί έπρεπε να πεθάνη αυτός; Αυτός ποτέ δεν έβλαψε κανένα!»

Σπάνια πεθαίνουν οι άνθρωποι επειδή έβλαψαν κάποιον. Αντίθετα, πεθαίνουν, είτε νέοι είτε ηλικιωμένοι, επειδή όλοι γεννηθήκαμε σ’ ένα σύστημα όπου τελικά όλοι πεθαίνουν. Το μόνο βιβλίο που πραγματικά εξηγεί την κατάστασι αυτή είναι το αρχαιότερο βιβλίο που υπάρχει, η Αγία Γραφή. Οι συγγραφείς της ήσαν θεόπνευστοι, κι έτσι όσα έγραψαν αξίζουν να τα προσέξωμε. Ένας απ’ αυτούς τους θεοπνεύστους συγγραφείς έγραψε πριν από τρεις χιλιάδες σχεδόν χρόνια: «Οι Ζώντες γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει.»—Εκκλησ. 9:5.

Ο θάνατος δεν «εκλέγει» ωρισμένα παιδιά (ή ενηλίκους). Συχνά ο θάνατος είναι αποτέλεσμα περιστάσεων—επειδή βρέθηκε κάποιος σ’ ένα ωρισμένο μέρος μια ωρισμένη ώρα. Είναι άσχετο με το αν το άτομο που πέθανε ήταν καλό, νέο, προικισμένο με ταλέντο, ή είχε μπροστά του ένα ιδιαίτερα λαμπρό μέλλον. Όπως έγραψε ο σοφός Βασιλεύς Σολομών στις θεόπνευστες Γραφές: «Επέστρεψα και είδον υπό τον ήλιον, ότι ο δρόμος δεν είναι εις τους ταχύποδας, . . . ουδέ η χάρις εις τους αξίους· διότι καιρός και περίστασις συναντά εις πάντας αυτούς.»—Εκκλησ. 9:11.

Ένα παιδί μπορεί να κυνηγά μια μπάλλα στο δρόμο. Αν εκείνη τη στιγμή δεν έρχεται κανένα αυτοκίνητο, δεν συμβαίνει τίποτα. Αλλ’ αν περνά με ταχύτητα κάποιο αυτοκίνητο (η «περίστασις» που το παιδί δεν είχε προβλέψει), το παιδί μπορεί να τραυματισθή ή να φονευθή. Δεν πέθανε επειδή ο θάνατός του ήταν «γραμμένος» ή «προωρισμένος.» Κανένας ωρισμένος χρόνος δεν είχε προκαθορισθή. Μάλλον πέθανε επειδή συνέβη να βρίσκεται στο δρόμο όταν πέρασε το αυτοκίνητο.

Η Κατάστασις των Νεκρών

Ο ίδιος αυτός συγγραφεύς που έγραψε, «Διότι οι ζώντες γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει,» συνέχισε την ίδια φράσι με μια δήλωσι που εκπλήσσει πολλά άτομα. Είπε: «Αλλ’ οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν.»—Εκκλησ. 9:5, 10.

Η ιδέα αυτή εκπλήσσει πολλά άτομα που έχουν διδαχθή στις εκκλησίες τους ότι οι νεκροί όχι μόνον αισθάνονται, αλλ’ ότι συνειδητά υφίστανται βασανιστήρια ή απολαμβάνουν ανταμοιβές. Ποιος δεν έχει ακούσει τη γνώμη ότι οι νεκροί υποφέρουν στη φωτιά της κολάσεως ή του καθαρτηρίου ή ότι απολαμβάνουν τις ευλογίες του ουρανού; Εν τούτοις ο Λόγος του Θεού, η Γραφή, λέγει ότι οι νεκροί «δεν γνωρίζουσιν ουδέν.»

Αυτό εξακριβώστε το μόνοι σας. Πάρτε το δικό σας αντίτυπο της Γραφής και διαβάστε αυτά τα λόγια στο βιβλίο του Εκκλησιαστού, κεφάλαιο εννέα, εδάφια πέντε και δέκα.

Πόσο θα Πρέπη να Ζη ο Άνθρωπος;

Αλλά γιατί θα πρέπη να πεθαίνουν οι άνθρωποι, που τόσο σκληρά αγωνίζονται να κρατηθούν στη ζωή; Γιατί ένας τόσο θαυμαστός οργανισμός, όπως είναι το ανθρώπινο σώμα, δεν εξακολουθεί να αυτοεπισκευάζεται; Γιατί τελικά φθείρεται, και γιατί οι άνθρωποι κάνουν λάθη που προκαλούν δυστυχήματα και φέρνουν τον θάνατο;

Η λογική δείχνει ότι ο άνθρωπος είχε δημιουργηθή για να ζη πολύ περισσότερο απ’ όσο ζούμε σήμερα.

Σκεφθήτε μόνο το παράδειγμα που μας δίνει ο θαυμάσιος εγκέφαλος του ανθρώπου. Ο εγκέφαλός σας και μόνο, σύμφωνα με τον βιοχημικό Ισαάκ Ασήμωφ (όπως ανεγράφη στο Τάιμς Μάγκαζιν της Νέας Υόρκης, της 9ης Οκτωβρίου 1966,) είναι «τέλεια ικανός» να κρατήση «οποιοδήποτε φορτίο μαθήσεως και μνήμης που μπορεί να του βάλη ο άνθρωπος—και μάλιστα ένα δισεκατομμύριο φορές περισσότερο απ’ αυτή την ποσότητα.»

Γιατί σας δόθηκε ένας εγκέφαλος που θα μπορούσε να εξυπηρετήση ένα δισεκατομμύριο φορές το μήκος της ζωής που ζούμε τώρα; Ένας τέτοιος εγκέφαλος δεν χρειαζόταν να υπάρχη σε προηγούμενες γενεές, ούτε η ικανότης του χρησιμοποιείται στη σύντομη ζωή σας σήμερα. Η θεωρία της εξελίξεως δεν μπορεί να εξηγήση πώς ή γιατί οι άνθρωποι θα «παρήγαν» ένα τόσο τρομερό εγκέφαλο—ένα δισεκατομμύριο φορές ικανότερο από τις ανάγκες του πλάσματος. Αυτός ο εγκέφαλος θα πρέπει να δόθηκε στον άνθρωπο με σκοπό να ζη περισσότερο απ’ αυτή τη σύντομη ζωή.

Και πράγματι γι’ αυτό δόθηκε.

Στο πρώτο βιβλίο της Γραφής (Γένεσις, κεφάλαιο πρώτο) εξιστορείται η δημιουργία. Παρουσιάζεται με απλό και σαφή τρόπο. Στη διάρκεια μεγάλων δημιουργικών εποχών (που στην αφήγησι ονομάζονται «ημέρες») εδημιουργήθησαν διάφορες μορφές ζωής. Καθεμιά αναπαρήγε κατά το «είδος» της, παράγοντας απογόνους που θα συνέχιζαν να ζουν αφού αυτή θα είχε πεθάνει. (Γέν. 1:11, 12, 20-24) Κατόπιν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος.

Τα ζώα μπορούσαν να κινούνται τριγύρω, να δείχνουν στοργή ή θυμό, να ενώνωνται σε αγέλες, και να ζουν σε επίπεδο πολύ ανώτερο από το επίπεδο των φυτών. Ο άνθρωπος, από το άλλο μέρος, ήταν πολύ ανώτερος από τα ζώα. Μπορούσε να προοδεύη και να οικοδομή επάνω σ’ αυτά που μάθαινε. Μπορούσε να μεταδίδη σκέψεις με την ομιλία. Μπορούσε να διακρίνη μεταξύ ορθού και εσφαλμένου. Είχε αίσθημα