κάναμε εμετό. Ένας είχε άσχημη πληγή στο κεφάλι και φαινόταν κάπως ζαλισμένος, αλλά κατώρθωσε να καθήση όρθιος. Αργότερα αρχίσαμε να βλέπωμε λέμβους βοηθείας. Μερικές φορές ήλθαν πολύ κοντά, αλλά τα κύματα ήσαν τόσο ψηλά ώστε αμφιβάλλω αν μας είδαν.

Ένα Ελικόπτερο Πάνω Μας

Πάνω στην μικροσκοπική λαστιχένια βάρκα, καθώς οι άνδρες συνέρχονταν σιγά-σιγά, άρχισαν να χτυπούν και να χάνουν μασσάζ ο ένας στον άλλο, για να διατηρηθούν ζεστοί. Έκανε τσουχτερό κρύο. Δεν πίστευαν ότι θα τους περισυνέλεγαν πριν από την αυγή.

«Όλη την ώρα ακούγαμε ελικόπτερα,» θυμάται ο Γιάνσεν, «αλλά μας προσπερνούσαν. Ξαφνικά, γύρω στις 11, μια ισχυρή δέσμη φωτός συγκεντρώθηκε στο άνοιγμα της τέντας της βάρκας μας. Ακούγαμε τον ήχο του ελικόπτερου όλο και πιο δυνατά, κοιτάξαμε έξω και είδαμε το ελικόπτερο να αιωρήται πάνω μας και να κατεβάζουν έναν άνθρωπο. Εξαιτίας των κυμάτων δεν μπόρεσε να φθάση στη βάρκα και ανυψώθηκε και πάλι.»

Το ελικόπτερο έκανε κύκλους από πάνω και όταν ξαναγύρισε ο άνδρας έπεσε ακριβώς πάνω στη μικρή βάρκα με το σύρμα διασώσεως.

«Όλα εντάξει;» ρώτησε· και χωρίς να περιμένη απάντησι έβαλε ένα ιμάντα γύρω από τον πρώτο από μας. Στη συνέχεια ανέβηκε στο Βρεταννικό στρατιωτικό ελικόπτερο που βρισκόταν πάνω μας. Ο ένας μετά τον άλλο, ανέβηκαν όλοι πολύ γρήγορα και ο τελευταίος που εγκατέλειψε την βάρκα ήταν ο Άγγλος.

«Το ελικόπτερο έκανε άλλη μια εφόρμησι γύρω, προς αναζήτησι κι άλλων ναυαγών, κι ύστερα, μετά από 20 λεπτά περίπου, μετέφερε εμάς τους εννιά στο ‘ξενοδοχείο Έκοφισκ’, μια μεγάλη πλατφόρμα που κατασκευάσθηκε σαν σταθερή πλατφόρμα για να εξυπηρετήση αποκλειστικά σαν καταλύματα. Οι άνδρες έτρεχαν δύο-δύο στο ελικόπτερο για να μας μεταφέρουν στο νοσοκομείο της πλατφόρμας. Εκεί, μας τύλιξαν με ζεστές κουβέρτες μας έδωσαν ζεστά ποτά και μας έκαναν μασσάζ.»

Ναυτικοί και αεροπόροι από πολλές χώρες έλαβαν μέρος στην επιχείρησι διασώσεως, τη μεγαλύτερη που συντονίσθηκε ποτέ στη Βόρεια Θάλασσα. Έλαβαν μέρος 2.000 άνδρες και 47 σκάφη, ενώ 24 ελικόπτερα και αεροπλάνα συμμετείχαν στην αναζήτησι ναυαγών.

«Ήμασταν οι πρώτοι που μεταφέρθηκαν στο ξενοδοχείο Έκοφισκ,» λέει. ο Γιάνσεν. «Όλοι μας, ακόμη και εκείνος που ήταν τραυματισμένος, είχαμε γλυτώσει. Στις 2:30 π.μ., ένα ελικόπτερο μας πήγε στο Νοσοκομείο Ρόγκαλαντ στο Στάβανγκερ της Νορβηγίας. Το επόμενο πρωί μού επετράπη να βγω από το νοσοκομείο και το ίδιο βράδυ ήμουν και πάλι με την οικογένεια μου στο Γκρίμσταντ, 24 ώρες αφότου είχε αρχίσει το κακό.»

Ο Γιάνσεν πιστεύει ότι ήταν τυχερός. Γλύτωσε, χωρίς τραύματα, και δεν είχε αργότερα προβλήματα νευρικής φύσεως. Το επάγγελμα του είναι χτίστης και είχε μόλις αναλάβει εργασία στη Βόρεια Θάλασσα, στη διάρκεια της νεκρής επαγγελματικής χειμωνιάτικης περιόδου. Τώρα σκοπεύει να παραμείνη στην ξηρά.

«Απρόβλεπτη Περίστασις»

Η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου ήταν πολύ μικρή εκείνη τη νύκτα του Μαρτίου στη Βόρεια Θάλασσα. Ήταν ένα τρομερό παράδειγμα του πώς η σύμπτωσις μπορεί να αποφασίση αν θα ζήση ή θα πεθάνη ένας άνθρωπος—ή όπως το θέτει η Βίβλος: «Ο δρόμος δεν είναι εις τους ταχύποδας, ουδέ ο πόλεμος εις τους δυνατούς, . . . διότι καιρός και [απρόβλεπτη, ΜΝΚ] περίστασις συναντά εις πάντας αυτούς,»—Εκκλ. 9:11.

Όταν πλήττη η συμφορά, η καθαρή τύχη μπορεί συχνά να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας. Αν ο Γιάν Όττο Γιάνσεν είχε πάει στον μεγάλο κινηματογράφο αντί στο μικρό, αν είχε μπει στη σωσίβια λέμβο αντί να σκαρφαλώση στο γιγάντιο πόδι της πλατφόρμας, αν είχε φθάσει πολύ αργά για να βρη σωσίβιο, αν κρατιόταν στο ατσάλινο καλώδιο όταν αυτό έσπασε, αν δεν είχε μπει στην βάρκα που καλυπτόταν με τέντα—σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ίσως να έχανε τη ζωή του αντί να επιζήση. Το ότι ήταν νέος, καλά γυμνασμένος, και εξοικειωμένος με το υποβρύχιο κολύμπι, χωρίς αμφιβολία βοήθησε, αλλά αυτοί δεν ήσαν οι αποφασιστικοί παράγοντες.

Αυτό που αποφασίζει σε τέτοιας περιστάσεις είναι όχι το ότι κάποιος κατατάσσεται στους ‘ταχείς’ ή τους «δυνατούς» αλλά ο καιρός και η «απρόβλεπτη περίστασις.» Δεν είν’ αλήθεια όπως διατείνονται μερικοί θρησκευτικοί ηγέτες, ότι ο Θεός ενεργεί μ’ ένα ιδιαίτερο τρόπο όταν πλήττουν τέτοιες συμφορές. Αντίθετα, μέσω της Βίβλου Εκείνος καθιστά σαφές ότι πολλά πράγματα στην ζωή είναι τυχαία περιστατικά.

Το ότι γλύτωσαν από τα νύχια του θανάτου ήταν κάτι σαν θαύμα για πολλούς από τους επιζήσαντες και τους έδωσε μια αίσθησι ευγνωμοσύνης για το ότι ήσαν ζωντανοί. Την ίδια αίσθησι ευγνωμοσύνης μπορεί να νοιώθουν και πολλοί από μας όταν διαβάζωμε μια ιστορία σαν αυτή. Σε τελευταία ανάλυσι, πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή κάθε μέρα, επειδή έχομε καιρό για να κάνωμε λίγο καλό στους συναθρώπους μας και να δείξωμε ευγνωμοσύνη στο Δημιουργό μας—«διότι καιρός και [απρόβλεπτη] περίστασις» συναντούν όλους εμάς.

Η Επιδίωξίς μας για Φήμη στο “Ριγκ” της Πυγμαχίας

ΗΤΑΝ 21 Ιανουαρίου 1966. Καθισμένος στο σκαμνί στη δική μου γωνιά του «ριγκ» πυγμαχίας, ένοιωσα ότι επί τέλους βρισκόμουν στο κατώφλι της δόξας και του πλούτου. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να κερδίσω αυτόν τον αγώνα και ο Φρανσίσκο Σαν Χοσέ θα ανακηρυσσόταν πρωταθλητής Ισπανίας στην πυγμαχία, στην κατηγορία βαρέων βαρών. Το επόμενο βήμα θα ήταν ο τίτλος του πρωταθλητή Ευρώπης.

Τις σκέψεις μου διέκοψε απότομα ο ήχος του κουδουνιού και ο πρώτος γύρος άρχισε. Ο αντίπαλος μου, ο Μαριάνο Ετσεβαρρία, προφανώς είχε παρόμοιες φιλοδοξίες και αρχίσαμε μια βασανιστική μονομαχία που διήρκεσε 12 γύρους. Ήμασταν και οι δύο δυνατοί και η μάχη ήταν ανηλεής. Εκείνη τη μέρα έγινα πρωταθλητής της Ισπανίας στην κατηγορία βαρέων βαρών—νίκη στα σημεία.

Σαν παιδί, στην πατρίδα μου στο Τόρο της Ζαμόρα στη βορειοδυτική Ισπανία ήμουν γνωστός για τους καυγάδες μου στους δρόμους. Μολονότι σπούδασα σ’ ένα Καθολικό κολλέγιο, η εκπαίδευσις που έλαβα δεν με άλλαξε. Από το σχολείο άρχισα μια ζωή εγκληματικότητας και ανηθικότητας.

Αργότερα ερωτεύθηκα μια κοπέλλα από την πόλι, αλλά εκείνη δεν