εν τη οδώ [διότι οι ηλικιωμένοι σπανίως εκφράζονται δημοσίως], ότε θέλει ασθενήσει η φωνή της αλεθούσης [επειδή ο άνθρωπος που δεν έχει δόντια μασά σιγά και αθόρυβα], και ο άνθρωπος θέλει εξεγείρεσθαι εις την φωνήν του στρουθίου [διότι ο ύπνος του είναι πολύ ελαφρύς], και πάσαι αι θυγατέρες του άσματος ατονίσωσιν [επειδή η ακοή είναι ελαττωματική· επί πλέον, η φωνή είναι αδύνατη και έτσι λέγουν άτονα οποιοδήποτε τραγούδι].»—Εκκλησ. 12:3, 4.

«Ότε θέλουσι φοβείσθαι το ύψος [αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο μιας πιθανής πτώσεως] και θέλουσι τρέμει εν τη οδώ [οι δημόσιοι δρόμοι είναι τώρα γεμάτοι κινδύνους γι’ αυτούς λόγω της πτωχής οράσεως και ακοής των, καθώς επίσης και ελαττωματικών ανακλαστικών]· ότε η αμυγδαλέα θέλει ανθήσει [τα μαλλιά ασπρίζουν και πέφτουν όπως τα άσπρα πέταλλα από τα άνθη της αμυγδαλιάς πέφτουν στο έδαφος] και η ακρίς [ένα ηλικιωμένο άτομο, που είναι δύσκαμπτο και καμπουριασμένο, με τους αγκώνες να προεξέχουν προς τα πίσω, μπορεί να μοιάζη με ακρίδα] θέλει προξενεί βάρος [σύρεται, ΜΝΚ] και η όρεξις θέλει εκλείψει [διότι ένα ηλικιωμένο άτομο, του οποίου η όρεξις έχει εξασθενήσει, δεν έχει επιθυμία για τροφή]· διότι ο άνθρωπος υπάγει εις τον αιώνιον οίκον αυτού [στον τάφο] και οι πενθούντες περικυκλούσι τας οδούς· πριν λυθή η αργυρά άλυσος [η σπονδυλική στήλη] και σπάση ο λύχνος ο χρυσούς [το κρανίο, που μοιάζει με λύχνο, και ο εγκέφαλος που περιέχει] ή συντριφθή η υδρία [η καρδιά] εν τη πηγή ή χαλάση ο τροχός εν τω φρέατι [το κυκλοφοριακό σύστημα], και επιστρέψη, το χώμα εις την γην, καθώς ήτο, και το πνεύμα [η δύναμις της ζωής] επιστρέψη εις τον Θεόν, όστις έδωκεν αυτό.» (Εκκλησ. 12:5-7) Το ότι το πνεύμα ή δύναμις της ζωής θα επιστρέψη στον Θεό, υπονοεί ότι ο Ύψιστος είναι εκείνος που έχει τον έλεγχο του πνεύματος. Ο Θεός μόνο μπορεί να επαναφέρη το νεκρό άτομο σε ζωή.

Είναι πράγματι συνετά τα νεαρά άτομα που χρησιμοποιούν τον χρόνο τους και τις δυνάμεις τους στην υπηρεσία του Δημιουργού. Δεν θα μετανοιώσουν γι’ αυτό αργότερα, όταν θα γίνουν ενήλικοι, και θα βρίσκωνται σε μια πολύ καλύτερη θέσι ν’ αντιμετωπίσουν την απώλεια της σωματικής τους δυνάμεως. Εκτός αυτού, αν ζουν σε αρμονία με τις εντολές του Δημιουργού, προστατεύονται από το να χάσουν την υγεία τους και το σφρίγος τους πρόωρα.

Ενθυμείσθε;

Έχετε διαβάσει προσεκτικά τα πρόσφατα τεύχη του περιοδικού Η Σκοπιά; Αν ναι, θα θυμάσθε ασφαλώς τα επόμενα σημεία:

● Ποια είναι η κυρία λειτουργία των πρεσβυτέρων στη Χριστιανική εκκλησία;

Η κυρία λειτουργία τους είναι να φροντίζουν για τα πνευματικά συμφέροντα της εκκλησίας. Αυτό απαιτεί ν’ αναλαμβάνουν την ηγεσία στη διακήρυξι των «αγαθών νέων», να διδάσκουν, να βοηθούν, να ελέγχουν, να διορθώνουν, να παροτρύνουν. Πρέπει να ενδιαφέρωνται ενεργώς για την πνευματική ευημερία κάθε ατόμου. Σ. 1/1/78 σ. 22, 23.

● Με ποια έννοια η οδός προς τη ζωή είναι στενή;—Ματθ. 7:14.

Είναι στενή κατά το ότι περιορίζει εκείνους που την ακολουθούν ως προς τα πράγματα που θα ήσαν επιβλαβή και στους ίδιους και στους άλλους.—Σ 15/1/78, σ. 13, 14

● Γιατί ο Ιησούς, μπόρεσε να πη, «Εγώ ενίκησα τον κόσμον»;—Ιωάν. 16:33.

Ο Ιησούς ενίκησε τον κόσμο με το να μη γίνη όμοιος μ’ αυτόν. Δεν επέτρεψε στον εαυτό του ν’ αφομοιωθή από τον κόσμο.—Σ 15/1/78 σ. 29

● Τι χαρακτηρίζει ένα άτομο ως ενδεή καρδίας;—Παροιμ. 6:32· 10:13, 21· 12:11, ΜΝΚ.

‘Ενδεής καρδίας’ είναι εκείνος που είναι άπειρος ή που αγνοεί τις σοβαρές συνέπειες που θα προκαλούσε μια εσφαλμένη πορεία. Εκτός του ότι στερείται καλού ελατηρίου, είναι ένα άτομο που δεν δείχνει εκτίμησι από καρδιάς.—Σ 1/2/78 σ. 19, 20

● Πώς μπορεί ένα άτομο, που είναι ένοχο σοβαρής αδικοπραγίας, ν’ αμαρτήση επίσης και εναντίον της εκκλησίας, κι έτσι να χρειασθή να ζητήση τη συγχώρησι της εκκλησίας;—Παράβαλε με 2 Κορινθίους 2:7.

Η σοβαρή παράβασις ενός μέλους της εκκλησίας μπορεί, σε μερικές περιπτώσεις, να δυσφημήση την εκκλησία στα μάτια των άλλων. Η εκκλησία, μέσω των αντιπροσωπευτικών της πρεσβυτέρων, δεν μπορεί να συγχωρήση τον αδικοπραγούντα για την σοβαρή αμαρτία που διέπραξε, μιμούμενη σ’ αυτό τον Ιεχωβά. Αλλά οι πρεσβύτεροι, αν διαπιστώσουν ότι ο παραβάτης μετενόησε γνήσια, μπορεί να τον συγχωρήσουν για το όνειδος, την αναστάτωσι και τη θλίψι που επέφερε στην εκκλησία η αμαρτία του.—Σ 15/2/78 σ. 21