λόγια, που αντανακλούν τη σοφία του Ιεχωβά Θεού, μπορούν να σταθεροποιήσουν και να υποστηρίξουν τους ακροατές.

Συνοψίζοντας ολόκληρη την έρευνά του, ο Σολομών λέγει: «Ας ακούσωμεν το τέλος της όλης υποθέσεως· φοβού τον Θεόν και φύλαττε τας εντολάς αυτού, επειδή τούτο είναι το παν του ανθρώπου. Διότι ο Θεός θέλει φέρει εις κρίσιν παν έργον και παν κρυπτόν, είτε αγαθόν είτε πονηρόν.» (Εκκλησ. 12:13, 14) Ένας υγιής φόβος ή σεβασμός για τον Δημιουργό μας μάς προστατεύει από την υιοθέτησι μιας ανόητης πορείας ζωής, που θα μπορούσε να μας φέρη ανεκλάλητη ταραχή. Επίσης, αν αναγνωρίσωμε ότι τίποτε δεν διαφεύγει της προσοχής του Δημιουργού, αυτό θα μας υποκινή να τηρούμε τις εντολές του. Ο Ύψιστος θα κρίνη όλα τα πράγματα, περιλαμβανομένων και των πραγμάτων που είναι κρυμμένα από τα μάτια του κόσμου. Εφόσον οι εντολές του έχουν σκοπό να προάγουν τη διαρκή μας ευημερία, δεν είναι δίκαιο και πραγματικά σοφό να τις τηρούμε;

Ερωτήσεις από Αναγνώστες

● Αντιλαμβάνομαι ότι η έκτρωσις είναι κάτι εσφαλμένο από την άποψι της Γραφής διότι, είναι εκούσια αφαίρεσι ζωής. Καταλαβαίνω επίσης ότι το εδάφιο Έξοδος 21:22, 23 υποστηρίζει αυτό το γεγονός. Αλλά προσφάτως διάβασα μια μετάφρασι της Βίβλου που δίνει σ’ αυτά τα εδάφια διαφορετική σημασία. Τι λέγουν στην πραγματικότητα αυτά τα εδάφια και τι εννοούν;

Η Μετάφρασις Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών αποδίδει ως εξής τα εδάφια Έξοδος 21:22, 23: «Εάν μάχωνται άνδρες και πατάξωσι γυναίκα έγκυο και εξέλθει το παιδίον αυτής, δεν συμβή όμως συμφορά [θανατηφόρον ατύχημα, ΜΝΚ]· θέλει εξάπαντος κάμει αποζημίωσιν ο πατάξας, οποίαν ο ανήρ της γυναικός επιβάλη εις αυτόν, και θέλει πληρώσει κατά την απόφασιν των κριτών. Αν όμως συμβή συμφορά [θανατηφόρον ατύχημα, ΜΝΚ], τότε θέλεις δώσει ζωήν αντί ζωής.»

Εν τούτοις, μερικές άλλες μεταφράσεις, αποδίδουν αυτά τα εδάφια με τέτοιο τρόπο ώστε θα μπορούσε κανείς να υποθέση ότι, η έκτρωσις δεν είναι κάτι πολύ σοβαρό. Επί παραδείγματι, η Αναθεωρημένη Στερεότυπος Μετάφρασις λέγει: «Εάν μάχωνται άνδρες και πατάξωσι γυναίκα έγκυον και εξέλθη το παιδίον αυτής, δεν συμβή όμως ζημία· θέλει εξάπαντος τιμωρηθή με πρόστιμον ο πατάξας . . . Αν όμως συμβή ζημία, τότε θέλεις δώσει ζωήν αντί ζωής.» Η εντύπωσις που θ’ απεκόμιζε ένας είναι ότι υπάρχει σοβαρό ενδιαφέρον για την γυναίκα, όχι για το έμβρυο. Θα μπορούσε κανείς να υποθέση από αυτή τη μετάφρασι ότι αν το χτύπημα προκαλούσε έκτρωσι αλλ’ όχι άλλη ζημία στην γυναίκα, ο ένοχος έπρεπε απλώς να τιμωρηθή με πρόστιμο. Έτσι, η έκτρωσις δεν θα φαινόταν κάτι σοβαρό.

Είναι πιθανόν αυτή η απόδοσις των εδαφίων να είχε επηρεασθή από τον τρόπο με τον οποίο τα είχε παραφράσει ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος: «Όποιος πατάξει γυναίκα έγκυον και εξέλθη το παιδίον ας πληρώση ο πατάξας χρηματικόν πρόστιμον επειδή συνέβαλε στην μείωσι του πληθυσμού [του έθνους] καταστρέφοντας αυτό που ήταν στην κοιλιά της γυναικός· και ας καταβάλη ο πατάξας χρήματα εις τον σύζυγό της· αλλ’ αν αυτή πεθάνη από το κτύπημα, ας θανατωθή και ο πατάξας κατά τον νόμο που απαιτεί ζωήν αντί ζωής.» Ο Καθηγητής Ουίλλιαμ Χουίστον ο οποίος μετέφρασε τα γραπτά του Ιωσήπου λέγει ότι αυτή η κατανόησις του εδαφίου Έξοδος 21:22, 23 αντανακλά «την εξήγησι που του έδιναν οι Φαρισαίοι των ημερών του Ιωσήπου.»—Αρχαιότητες των Ιουδαίων Βιβλίο 4ον Κεφάλαιο 8, παράγραφος 33 και υποσημείωσι.

Από την άλλη πλευρά, οι μεταφρασταί που έκαναν την Ελληνική μετάφρασι των Εβδομήκοντα είδαν το ζήτημα από διαφορετική άποψι. Στην μετάφρασί τους, το Έξοδος 21:22, 23 λέγει ότι «αν δύο άνδρες μάχωνται και κτυπήσουν μια έγκυο γυναίκα και το παιδί της γεννηθή ανάπηρο ή αν γίνη «αποβολή του εμβρύου» ο πατάξας οφείλει να πληρώση πρόστιμο.» Έτσι αυτοί εσκέπτοντο ότι αν το έμβρυο ήταν τόσο ασχημάτιστο ώστε να μην είχε αναπτύξει ευδιάκριτα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, θ’ αρκούσε για τιμωρία ένα χρηματικό πρόστιμο. Αλλ’ αν το έμβρυο ήταν «πλήρως σχηματισμένο» ή «είχε πλήρη οργανισμό» ο άνδρας που θα προκαλούσε την αποβολή θάπρεπε να πληρώση ζωήν αντί ζωής.—Αγγλικαί μεταφράσεις, των Εβδομήκοντα υπό Σερ Γ.Γ. Μπρέντον και Τσαρλς Τόμσον.

Με τόσες πολλές διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν θα ήταν καλύτερα ν’ ανατρέξωμε στο πρωτότυπο Εβραϊκό κείμενο για να δούμε τι λέγει και τι δεν λέγει.

Το Έξοδος 21:22, 23 βρίσκεται σ’ ένα μέρος του Μωσαϊκού νόμου που πραγματεύεται, τις αποζημιώσεις