και δηλητήρια από το αίμα. Μεταβάλλει λίγη ζάχαρι του αίματος σε γλυκογόνο. Το γλυκογόνο με τη σειρά του αποθηκεύεται κατόπιν στο συκώτι και διοχετεύεται ως ζάχαρι σε καιρό που χρειάζεται στο αίμα. Το συκώτι αποθηκεύει επίσης βιταμίνες και μεταλλικές ουσίες, και κατασκευάζει και αποθηκεύει πρωτεΐνες του αίματος όπως είναι η λευκωματίνη, η σφαιρίνη και το ινωγόνον. Μια άλλη ουσία που κατασκευάζεται από το συκώτι είναι η χολή. Αυτό το υγρό βοηθεί τη λειτουργία της πέψεως.

Το γεγονός ότι διεπιστώθη πως το γέλιο βελτιώνει την πέψι αποδεικνύει προφανώς ότι αυξάνει την έκκρισι χολής. Επί πλέον, το μεγαλύτερο μέρος της πέψεως λαμβάνει χώρα στο λεπτό έντερο. Έτσι και το λεπτό έντερο επίσης ωφελείται προφανώς από το μασσάζ που του γίνεται με το γέλιο.

Και άλλη μια ωφέλεια: Το μασσάζ του παχέος έντερου με το γέλιο λέγεται ότι το βοηθεί ν’ αποβάλλη από το σώμα τα περιττώματα.

Μια Ισορροπημένη Άποψις

Αν και το γέλιο είναι ωφέλιμο, εν τούτοις όπως εδήλωσε ο σοφός βασιλεύς Σολομών έχει τον «καιρό» του. (Εκκλησ. 3:1, 4) Ακόμη και τα καλά πράγματα, όταν κανείς εντρυφά σ’ αυτά υπερβολικά, μπορεί να είναι επιζήμια. Το γέλιο δεν αποτελεί εξαίρεσι. Το περιοδικό Ιλλουστρέιτεντ Μέντικαλ εντ Χελθ Ενσαϊκλοπήντια (σελ. 1345) παρατηρεί τα εξής: «Επομένως, το γέλιο, όπως και κάθε άλλη λειτουργία του σώματος, είναι ένας μηχανισμός που θα πρέπη να χρησιμοποιήται αρκετά αλλ’ όχι υπερβολικά. Η υπερβολική άσκησις ή χρήσις οποιασδηποτε λειτουργίας του ανθρωπίνου σώματος δεν συμβάλλει στην καλύτερη ανάπτυξί του.»

Το υπερβολικό γέλιο μπορεί κατά καιρούς να προκαλέση εμετό. Ειδικά στην περίπτωσι των παιδιών, το υπερβολικό γέλιο μπορεί να προκαλέση την αιφνίδια χαλάρωσι του σφιγκτήρος του απευθυσμένου και της ουροδόχου κύστεως με ενοχλητικά αποτελέσματα. Μερικοί γιατροί μάλιστα πιστεύουν ότι το γέλιο είναι επικίνδυνο γι’ αυτούς που υποφέρουν από παθήσεις της καρδιάς και του άνω αναπνευστικού συστήματος.

Βέβαια, τέτοιες δυσμενείς σωματικές επιδράσεις από το γέλιο είναι σχετικά σπάνιες. Υπάρχει κάποιος πιο ζωτικός λόγος για να ελέγχωμε το γέλιο. Εν πρώτοις, το γέλιο πρέπει να ελέγχεται όταν δεν ταιριάζη καθόλου στην περίστασι. Το απερίσκεπτο γέλιο μπορεί να ενοχλή τους άλλους. Αντί να είναι πηγή ενθαρρύνσεως, αυτό το γέλιο τείνει ν’ αποθαρρύνη τους άλλους. Η Γραφή το παρομοιάζει με τον ήχο των αγκαθιών κάτω από τον λέβητα.—Εκκλησ. 7:6.

Για να είμεθα πηγή ενθαρρύνσεως, θα πρέπει ν’ αγωνιζώμεθα να έχωμε ζωηρά αισθήματα για τους άλλους και να χαιρώμεθα ή να θρηνούμε στον κατάλληλο καιρό και περίστασι. Θα πρέπη να θέλωμε ανιδιοτελώς να χαιρώμεθα όταν κάτι καλό συμβαίνη στους άλλους και ξεχειλίζουν από χαρά. Συγχρόνως θα πρέπη να είμεθα άγρυπνοι στις ευκαιρίες να παρηγορούμε εκείνους που δοκιμάζουν αντιξοότητες. Πόσο ακατάλληλο θα ήταν να τους λησμονήσωμε και να συμπεριφερθούμε με ελαφρότητα!

Γελάτε όταν είναι κατάλληλη περίστασις. Αλλ’ ακόμη πιο σπουδαίο είναι να καλλιεργήσετε μια ευχάριστη και χαρούμενη διάθεσι. Αυτό μάλλον, παρά το άσκοπο γέλιο, θα σας κάμη μια πηγή ενθαρρύνσεως στους άλλους και θα σας ωφελήση διανοητικώς, σωματικώς και συναισθηματικώς.

Οικονομικές Δυσκολίες του Ο.Η.Ε.

◆ Ένα κύριο άρθρο στο Σαν του Βανκούβερ είχε τον τίτλο: «Αν ο Ο.Η.Ε. ήταν επιχείρησις, θα πήγαιναν όλοι φυλακή.» Κι εσχολίαζε: «Ο Ο.Η.Ε. έχει χρεωκοπήσει. Όπως λέγουν οι ανώτατοι οικονομικοί αξιωματούχοι, αν αυτός ήταν μια εμπορική επιχείρησις, θα ήσαν πιθανόν στη φυλακή διότι βουτήχτηκαν σε χρέη και σε άλλους ειδικούς λογαριασμούς για ν’ αντιμετωπίσουν τις μηνιαίες πληρωμές και τις άλλες απαραίτητες δαπάνες λειτουργίας.» Ο Γενικός Γραμματεύς Ου Θαντ διεκήρυξε: «Έχομε κυριολεκτικά μόνον για τα απαραίτητα έξοδα. Φτάσαμε, πράγματι, στο στάδιο που η ικανότης μας να συνεχίσωμε ακόμη και τις τρέχουσες δραστηριότητές μας—πολύ λιγώτερο να αναλάβωμε νέες ή πρόγραμμα επεκτάσεως των πρωτοβουλιών—πρέπει να είναι πολύ αμφίβολη.»