του και την ηλικία του, ένας βασιλεύς δεν θ’ απολαμβάνη εγκάρδια τιμή αν οι πράξεις του είναι ασύνετες και αν αρνήται να προσέξη τη συνετή συμβουλή των άλλων. Η θέσις και η ηλικία καθ’ εαυτά δεν εγγυώνται σεβασμό. Γι’ αυτό και ένα πτωχό αλλά συνετό παιδί περνά καλύτερα από ένα βασιλέα που άλλοτε βασίλευε με σύνεσι αλλά στο γήρας του γίνεται πείσμων και δεν ακούη τις καλές συμβουλές. Μέσω κακής διοικήσεως, ο γέρος βασιλεύς μπορεί να βυθίση ολόκληρο το βασίλειο σε χάος, ν’ αποξενώση τους υπηκόους του, ακόμη και να εκθρονισθή και να πεθάνη σε δυσμένεια. Ο νέος όμως που συνεχώς ενεργεί με σύνεσι, μπορεί να κερδίση τον σεβασμό που δεν παρέχεται σ’ ένα γέρο αλλά άφρονα βασιλιά.

Όπως ετόνισε ο Σολομών, ένας τέτοιος συνετός νεανίας θα μπορούσε να εξυψωθή από τη φυλακή ως τη βασιλεία. Αυτό συνέβη και στον Ιωσήφ. Ο Φαραώ της Αιγύπτου τόσο εντυπωσιάσθηκε ώστε του είπε: «Δεν είναι ουδείς τόσον συνετός και φρόνιμος όσον συ. Συ θέλεις είσθαι επί του οίκου μου και εις τον λόγον του στόματός σου θέλει υπακούει πας ο λαός μου· μόνον κατά τον θρόνον θέλω είσθαι ανώτερός σου.» (Γέν. 41:39, 40) Έτσι, ο Ιωσήφ εξυψώθηκε και έγινε δεύτερος άρχων της Αιγύπτου.

Κατόπιν, συγκεντρώνοντας την προσοχή του στην ιδιότροπη αντίδρασι του λαού για μια αλλαγή αρχόντων, ο Σολομών έγραψε τα εξής: «Είδον πάντας τους ζώντας τους περιπατούντας υπό την ήλιον, μετά του υιού, του δευτέρου, όστις θέλει σταθή αντ’ αυτού. Δεν υπάρχει τέλος εις πάντα τον λαόν, εις πάντας τους προϋπάρξαντας αυτών· αλλ’ ουδέ οι μετά ταύτα θέλουσιν ευφρανθή εις αυτόν· λοιπόν και τούτο ματαιότης, και θλίψις πνεύματος.»—Εκκλησ. 4:15, 16.

Τι εννοούσε ο Σολομών με τη φράσι «του υιού, του δευτέρου;» Προφανώς ανεφέρετο στον διάδοχο του Βασιλέως. Οι ‘ζώντες’ συγκινούνται όλοι όταν έχουν ένα νέο άρχοντα. «Δεν υπάρχει τέλος εις πάντα τον λαόν,» ενώπιον του οποίου αυτός στέκει ως βασιλεύς. Αυτό σημαίνει ότι όλοι είναι πίσω απ’ αυτόν, υποστηρίζοντας τη βασιλεία του. Αλλά η δημοτικότης του δεν συνεχίζεται επ’ άπειρον. Γρήγορα έρχεται ο καιρός οπότε εκείνος τον οποίο οι άνθρωποι επευφημούσαν πολύ δεν ανταποκρίνεται πια στις ιδιοτροπίες τους. Απογοητευμένοι τώρα, παύουν ν’ αποβλέπουν σ’ αυτόν.

Ομοίως, στους συγχρόνους καιρούς, η μια σειρά πολιτικών ανδρών αντικαθίσταται από άλλη. Μπορεί να υπάρχη στην αρχή ενθουσιασμός για κάποιον κυβερνήτη, πρωθυπουργό ή πρόεδρο. Αλλά μετά από λίγο καιρό οι άνθρωποι δυσαρεστούνται με το άτομο και την πολιτική του. Σύντομα αρχίζουν ν’ αναζητούν κάποιον άλλο για ν’ αναλάβη τα ηνία της κυβερνήσεως.

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι και η ανώτατη θέσις ακόμη αποδεικνύεται ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μάταιο κόσμημα, μια «ματαιότης,» Πόσο έντονα γίνεται φανερό σ’ αυτόν τον κόσμο, ότι το πιο ικανοποιητικό απόκτημα δεν είναι η θέσις, αλλά μια καλή σχέσις με τον αιώνιο Θεό, τον Ιεχωβά!

Μια Θεία Άποψις για τα Χρέη

Ο ΘΕΟΣ της δικαιοσύνης, ο Ιεχωβά, δεν βλέπει με επιδοκιμασία τα άτομα που δεν εξοφλούν τα χρέη τους. Ο Θεόπνευστος ψαλμωδός είπε τα εξής: «Δανείζεται ο ασεβής και δεν αποδίδει.» (Ψαλμ. 37:21) Ο απόστολος Παύλος, εκθέτοντας τη Χριστιανική άποψι σχετικά μ’ αυτό, προέτρεψε: «Εις μηδένα μη οφείλετε μηδέν ειμή το να αγαπάτε αλλήλους.»—Ρωμ. 13:8.

Το άτομο, λοιπόν, που επιθυμεί να έχη την επιδοκιμασία του Θεού, πρέπει να είναι ευσυνείδητο