18. Πώς η προσήλωσις σε πνευματικά ζητήματα θα μας προστατεύση;

¹⁸ Αν είμεθα δραστήριοι στην υπηρεσία του Θεού, παραμένοντας άγρυπνοι γι’ αυτή την υπηρεσία, δεν θα έχωμε τότε χρόνο να αναμιχθούμε σε «συμπόσια και μέθας,» σε «κοίτας και ασελγείας [αθέμιτες σεξουαλικές σχέσεις και χαλαρή διαγωγή, ΜΝΚ].» Η αγάπη μας για τον Ιεχωβά και την υπηρεσία του, και το να θέτωμε αυτά τα πράγματα πρώτα, θα μας προστατεύη. (Ματθ. 6:33) Αν η διάνοιά μας είναι προσηλωμένη στα πνευματικά ζητήματα, και αν καλλιεργούμε τους καρπούς του πνεύματος, θα είμεθα ταπεινοί και θα δείχνωμε κατανόησι στις σχέσεις μας με την οικογένειά μας και με τους αδελφούς μας. Θ’ αποφεύγωμε «έριδα και φθόνον.»

19, 20. (α) Ποιο θαυμάσιο παράδειγμα άφησε ο Ιησούς για μας; (β) Πώς θα ωφεληθούμε αν ακολουθούμε το εδάφιο Ρωμαίους 13:14;

¹⁹ Ο απόστολος Παύλος συνεχίζει: «Ενδύθητε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και μη φροντίζετε περί της σαρκός εις το να εκτελήτε τας επιθυμίας αυτής.» (Ρωμ. 13:14) Τι θαυμάσιο παράδειγμα, πράγματι, έχομε στον Κύριο Ιησού Χριστό! Σε όλη τη διάρκεια της διακονίας του στη γη ήταν άγρυπνος στο μεγάλο προνόμιο που είχε να εκτελέση το θέλημα του Ιεχωβά. Δεν εξετράπη ποτέ, ούτε και μια στιγμή, από την ολόψυχη υπηρεσία του στη γνωστοποίησι του ονόματος του Πατρός του στους άλλους. Ακόμη και την ημέρα που θα πέθαινε, πόσο ανιδιοτελής και ουσιαστικός ήταν παρέχοντας στους μαθητάς του αξιόλογη, απαραίτητη διδασκαλία κάθε διαθέσιμο λεπτό των ωρών που του απέμεναν! (Ιωάννης κεφ. 13 μέχρι 17) Όταν ο Ιησούς πλησίαζε στο τέλος επάνω στο ξύλο του βασανιστηρίου, αρνήθηκε το ναρκωτικό, που μπορεί να είχε απαλύνει την αγωνία του. Ήθελε να διατηρήση πλήρως τις αισθήσεις του, να κρατήση ακεραιότητα μέχρι το τέλος.—Ματθ. 27:34.

²⁰ Είθε όλοι μας να είμεθα μεταξύ εκείνων οι οποίοι ‘ενδύονται τον Κύριον Ιησούν Χριστόν,’ ακολουθώντας τα ίχνη του. (1 Πέτρ. 2:21· Ματθ. 16:24, 25) Με το να προσκολλώμεθα στα πνευματικά πράγματα, όχι στα υλικά, μπορούμε να παραμείνωμε άγρυπνοι στην υπηρεσία του Ιεχωβά, όπως έκανε κι ο Ιησούς. Ας είμεθα άγρυπνοι, λοιπόν, να γεμίζωμε τη ζωή μας με την υπηρεσία της Βασιλείας, μέχρι την ημέρα που «ο Υιός του ανθρώπου» θα έλθη για να εκτελέση κρίσι. Η ανταμοιβή μας θα είναι πολύ μεγάλη!

Ένας Καιρός Υπομονητικής Αναμονής

ΤΟΝ όγδοο αιώνα π.Χ. μια θλιβερή κατάστασις υπήρχε μεταξύ των Ισραηλιτών. Ο προφήτης Μιχαίας δήλωσε: «Ουαί εις εμέ, διότι είμαι ως επικαρπολογία θέρους, ως επιφυλλίς τρυγητού· δεν υπάρχει βότρυς δια να φάγη τις· η ψυχή μου επεθύμησε τας απαρχάς των καρπών. Ο όσιος απωλέσθη εκ της γης και ο ευθύς δεν υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων· πάντες ενεδρεύουσι δια αίμα· κυνηγούσιν έκαστος τον αδελφόν αυτού μέχρις εξολοθρευμού. Εις το να κακοποιώσιν ετοιμάζουσι τας χείρας αυτών· ο άρχων απαιτεί και ο κριτής κρίνει επί μισθώ· και ο μεγάλος προφέρει την πονηράν αυτού επιθυμίαν, την οποίαν συμπεριστρεφόμενοι εκπληρούσιν. Ο καλήτερος αυτών είναι ως άκανθα· ο ευθύς οξύτερος φραγμού ακανθώδους.»—Μιχ. 7:1-4.

Προφανώς ο Μιχαίας μιλούσε για τον εαυτό του σαν ν’ αντιπροσώπευε ο ίδιος το έθνος. Το έθνος έμοιαζε μ’ ένα κήπο ή αμπέλι από τα οποία είχαν συλλεγή οι καρποί. Ούτε ένα τσαμπί σταφύλια δεν είχε απομείνει. Δεν υπήρχε ούτε ένα επιθυμητό πρώιμο σύκο. Αυτή η περιγραφή ήταν κατάλληλη, διότι δεν ευρίσκοντο πιστοί και ευθείς άνθρωποι. Οι περισσότεροι ήθελαν το αίμα των συνανθρώπων τους. Ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός. Δεν υπήρχε ενδιαφέρον για την ευημερία των άλλων. Η αγάπη έλειπε τελείως. Για να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάστασι, οι άνθρωποι κατέστρωναν σχέδια για να παγιδεύσουν τους συνανθρώπους των, κυνηγώντας τους ως με δίχτυ. Τα χέρια τους ήσαν πλήρως απασχολημένα στο να πράττουν το κακό. Σ’ αυτό απεδείχθησαν πολύ ικανοί, τα κατάφερναν πολύ καλά.

Η ηθική παρακμή είχε φθάσει στο υψηλότερο επίπεδο της κοινωνίας. Οι άρχοντες ή ηγέτες του έθνους ‘απαιτούσαν,’ ζητώντας με απληστία φιλοδωρήματα. Οι κριτές εδέχοντο δώρα και διέστρεφαν τη δικαιοσύνη. Οι πλούσιοι και οι εξέχοντες άνθρωποι εξέφραζαν τις ευχές των, και οι κριτές συνεμορφώνοντο με τις επιθυμίες των. Μ’ αυτό τον τρόπο, οι άρχοντες, οι κριτές και άλλοι άνθρωποι επιρροής συνεργάζοντο στην κατάστρωσι πονηρών σχεδίων. Ακόμη και ο καλύτερος μεταξύ αυτών έμοιαζε με αγκάθι ή ακανθώδη φραγμό. Τόσο το αγκάθι όσο και ο ακανθώδης