φίλοι είχαν την ευγενή καλωσύνη να προσκομίζουν διαφόρων ειδών φαρμακευτικά βότανα για να παράσχουν την εξυπηρέτησί τους.

Ελέχθη ότι όταν περάση κανείς από τη σχολή Γαλαάδ και πάη στον τόπο διορισμού του στο εξωτερικό, η συγκίνησις παρέρχεται και αρχίζει η σκληρή εργασία. Για μένα όμως ποτέ δεν έπαυσε η συγκίνησις. Ό,τι κάνει ενδιαφέρουσα τη ζωή, ειδικά για τους μάρτυρας του Ιεχωβά, δεν είναι οι συνθήκες, ούτε η γραφικότης του τόπου, ούτε και η γλώσσα ακόμη, αλλ’ είναι οι άνθρωποι, τους οποίους και έχει κανείς σε κάθε τόπο διορισμού.

Ένα πράγμα που μας έκαμε να λυπηθούμε ήταν ότι μετά την εδώ παραμονή μας επί ενάμισυ έτος, ο πατέρας μου πέθανε ξαφνικά. Ανεμέναμε πράγματι να τον ιδούμε και πάλι, διότι εφαίνετο αρκετά καλά στην υγεία του, όταν ανεχωρήσαμε απ’ τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ένας πιστός μάρτυς, ο οποίος ανέθρεψε μια μεγάλη οικογένεια «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

Στη συνέλευσι του Σταδίου Γιάγκη του 1953 ήταν συγκεντρωμένη ολόκληρη η οικογένειά μας για πρώτη φορά σε μια οκταετία. Αυτή η συνέλευσις όχι μόνον απετέλεσε σταθμό στην ιστορία της κοινωνίας του Νέου Κόσμου, αλλά και στην ιστορία της οικογενείας μου επίσης.

Στο έτος 1950 ο Αδελφός Νόρρ επεσκέφθη τις Ολλανδικές Δυτικές Ινδίες για πρώτη φορά και ίδρυσε ένα τμήμα της Εταιρίας, εγώ δε διωρίσθηκα υπηρέτης του τμήματος και διατηρώ ακόμη αυτή τη θέσι με την παρ’ αξίαν αγαθότητα του Ιεχωβά. Το να είναι κανείς υπηρέτης τμήματος σ’ ένα μικρό τόπο σημαίνει ότι κατά καιρούς ενεργεί, επίσης, ως υπηρέτης περιφερείας, καθώς και ως υπηρέτης περιοχής, πράγμα που είναι πιο συγκινητικό. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που πήγαμε στη νήσο Μποναίρ. Όταν εφθάσαμε εκεί για τη δημοσία διάλεξι, επερίμεναν πάνω από εκατό άνθρωποι. Είπαμε: «Τι ωραίο πλήθος!» Όταν μπήκαν τριάντα περίπου άτομα μέσα, ενομίσαμε ότι οι άλλοι έμειναν από συστολή, αλλά σε λίγο διεπιστώσαμε ότι άρχισαν να πέφτουν πάνω στην τσίγκινη στέγη πέτρες σαν τη χάλαζα της Αιγύπτου, εξεσφενδονίζοντο χαρτοροκέτες, ο όχλος χτυπούσε τενεκέδες και ούρλιαζε. Τι θόρυβος! Μένω έκπληκτος ως τώρα που δεν χτυπήθηκε κανείς εκείνο το βράδι. Πολλοί όμως από τους ανθρώπους άλλαξαν. Όταν προσφάτως προεβάλαμε την ταινία «Η Κοινωνία του Νέου Κόσμου εν Δράσει» στο θέατρο της Μποναίρ, αυτό ήταν κατάμεστο, μερικοί δε από τους παρόντας ήσαν από τους άλλοτε ταραχοποιούς, και τους άρεσε η ταινία.

Σ’ έναν ξένο τόπο διορισμού δεν χρειάζεται πάντοτε να μαθαίνη κανείς μια ξένη γλώσσα, αλλά συνήθως τη μαθαίνει· αυτό δε είναι κάτι ενδιαφέρον. Αν και δεν μαθαίνετε ποτέ να μιλήτε τη γλώσσα τέλεια, θα μάθετε να την καταλαβαίνετε, και αυτό είναι κάτι ενθουσιώδες. Εδώ εμάθαμε τη γλώσσα Παπιαμέντο.

Όταν για πρώτη φορά ήλθα στο Κυρασό, συνελήφθην δεύτερη φορά στη ζωή μου για το ίδιο πράγμα, για έργο στο δρόμο με περιοδικά. Ωδηγήθην στο αστυνομικό τμήμα, αλλ’ όταν εξήγησα τη φύσι του έργου μου, και ότι αυτό δεν ήταν εμπορικό, ο αξιωματικός υπηρεσίας μου είπε να συνεχίσω, προς μεγάλην λύπην του αστυφύλακος. Την επαύριον ακριβώς επήγαινα από σπίτι σε σπίτι, ένας δε Ολλανδός με προσεκάλεσε να εξηγήσω την αποστολή μου στη σύζυγό του. Όταν έφευγα του είπα: «Φαίνεσθε γνωστός· πού σας είδα προηγουμένως;» Αυτός γέλασε και μου είπε: «Είμαι ο αξιωματικός υπηρεσίας που σε άφησα χθες να φύγης.» Εγώ δεν μπόρεσα να τον αναγνωρίσω χωρίς τη στολή του.

Ο Ιησούς ασφαλώς εγνώριζε τι έλεγε όταν είπε ότι όποιος άφησε σπίτι και οικογένεια χάριν αυτού και του ευαγγελίου, εκατονταπλάσια θα εύρισκε τώρα και αιώνια ζωή στον μέλλοντα κόσμον.

Μολονότι οι επιστολές και τα δέματα από τον τόπο μας ενίοτε δεν αποτελούν ανάγκη για ένα επιτυχές ιεραποστολικό στάδιο, μπορούν ν’ αποτελέσουν πηγή ιδιαιτέρας ευχαριστήσεως. Κάθε τεύχος των περιοδικών Σκοπιά και Ξύπνα! είναι σαν μια επιστολή από τον τόπο μας, πάντοτε γεμάτο εκπλήξεις, πάντοτε κάτι νέον. Εδώ περιλαμβάνονται λίγες μόνον από τις πολλές πείρες που είχα. Τόμοι θα εχρειάζοντο για να τις πω όλες, όπως λόγου χάριν εκείνη που είχα όταν προέβαλα την ταινία «Η Κοινωνία του Νέου Κόσμου εν Δράσει» για τον διοικητή και την οικογένειά του στην αυλή του σπιτιού του.

Πολλοί λέγουν: «Ω, να μπορούσα μόνο να ξαναζήσω τη ζωή μου.» Εγώ λέγω, Αν μπορούσα, ο σκοπός μου θα ήταν ο ίδιος, δηλαδή να επιδιώξω τον σκοπό μου για μια ζωή αίνου προς τον Ιεχωβά τον Δημιουργό μου.

Ερωτήσεις Από Αναγνώστας

● Πόσον καιρό διήρκεσε το βάπτισμα του Ιωάννου; Πότε άρχισε το βάπτισμα του Ιησού για τους ακολούθους του;—Ι. Γκ., Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής εκαλούσε τους Ιουδαίους να μετανοήσουν από τις αμαρτίες που διέπραξαν έναντι της διαθήκης του νόμου και λόγω της μετανοίας αυτής ή σ’ ένδειξιν αυτής τους εβάφτιζε στο νερό. Σύμφωνα με τις καθαρά διατυπωμένες σύγχρονες μεταφράσεις της Γραφής, ο Ιωάννης κατά το Ματθ. 3:11: «Εγώ μεν σας βαπτίζω εν ύδατι λόγω της μετανοίας σας.» (ΜΝΚ) «Εγώ σας βαπτίζω εν ύδατι εις ένδειξιν της μετανοίας σας.» (ΜΑΜ) «Εγώ σας βαπτίζω εν ύδατι προς εξεικόνισιν της μετανοίας σας.» (Ουίλλιαμς) Εφ’ όσον χρόνον οι Ιουδαίοι ήσαν υπό την διαθήκην του νόμου υπείχαν υποχρέωσι να την τηρήσουν, και όταν αμάρταναν έναντι αυτής μη ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις της, κατάλληλον ήταν να επιδείξουν μετάνοια. Από το έτος 29 έως το έτος 33 μ.Χ., επέδειξαν μετάνοιαν υποβαλλόμενοι στο βάπτισμα του Ιωάννου.