τον Αρμαγεδδώνα, αλλά και τα αναστημένα πλήθη επίσης. Τι μεγάλο εκπαιδευτικό έργο θα είναι αυτό! Τι χαρά και μεγάλο προνόμιο είναι να προετοιμάζωμεθα τώρα γι’ αυτό το θαυμάσιο έργο που είναι ακριβώς μπροστά μας! Ναι, συμβαδίζετε με τις αποκαλυπτόμενες αλήθειες του Ιεχωβά που διανέμονται προοδευτικά μέσω της τάξεως του «πιστού και φρονίμου δούλου» του, επειδή «μακάριος ο άνθρωπος όστις εύρηκε σοφίαν, και ο άνθρωπος όστις απέκτησε σύνεσιν . . . και μακάριοι οι κρατούντες αυτήν.»​—Παροιμ. 3:13, 18.

Η Βαβυλών Θέτει Θρησκευτικά Θεμέλια για Παγκόσμια Απάτη

ΟΤΑΝ ένα άτομο ή έθνος απομακρύνεται από τον Θεό και την αληθινή λατρεία, όπως αυτή περιγράφεται στον Λόγο του, την Αγία Γραφή, τότε στρέφονται αναποφεύκτως στη λατρεία κάποιου άλλου. Λόγω της εκ γενετής φύσεως του ανθρώπου, αυτός θα λατρεύση ή θ’ αποβλέψη σε κάτι άλλο ως ανώτερο. Μπορεί να είναι η λατρεία ενός εθνικού ηγέτου ή του Κράτους· μπορεί να είναι η εξευτελιστική λατρεία ζώων ή αψύχων πραγμάτων. Η ιστορία δείχνει ότι αυτό δίνει αφορμή στη δημιουργία πληθώρας θεών, μερικά δε έθνη σήμερα έχουν τόσο πολυπληθείς θεούς, όσος σχεδόν είναι και ο πληθυσμός των.

Παράλληλα με την αύξησι θεών υπεισέρχεται και μια πληθώρα ψευδών διδασκαλιών, που όλο και περισσότερο δηλητηριάζουν τις διάνοιες των ανθρώπων και τους δεσμεύουν πιο σφιχτά δια του φόβου και της υποδουλώσεως στην ψευδή των θρησκεία. Το αποτέλεσμα είναι αυξανόμενη πονηρία και κατάπτωσις. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει την κατάστασί των: «Και καθώς απεδοκίμασαν το να έχωσιν επίγνωσιν του Θεού, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ώστε να πράττωσι τα μη πρέποντα· πλήρεις όντες πάσης αδικίας, . . . πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας· γέμοντες φθόνου, φόνου, έριδος.»​—Ρωμ. 1:28-32.

Εφόσον οι ειδωλολατρικοί θεοί είναι άψυχοι και δεν γνωρίζουν τίποτε, οι δε μεγαλύτεροι από τους ανθρώπους είναι απλώς θνητοί από σάρκα και αίμα καθώς οι λατρευταί των, σε ποιον απευθύνεται πραγματικά μια τέτοια λατρεία; Απευθύνεται και γίνεται δεκτή από τον μεγάλον εχθρό του Θεού, τον Σατανά τον Διάβολο. Εκείνοι, που αποδίδουν τέτοια λατρεία γίνονται στην πραγματικότητα δούλοι του Διαβόλου. Ο Παύλος έγραψε: «Δεν εξεύρετε ότι εις όντινα παριστάνετε εαυτούς δούλους προς υπακοήν, είσθε δούλοι εκείνου εις τον οποίον υπακούετε, ή της αμαρτίας προς θάνατον, ή της υπακοής προς δικαιοσύνην;» Γίνονται ολοένα περισσότερο σαν τον Θεό που λατρεύουν. Πραγματικά, μπορούν ακόμη να ονομασθούν τέκνα του Διαβόλου. Ο Ιησούς διετύπωσε αυτόν τον κανόνα των πνευματικών σχέσεων, όταν μίλησε σε μερικά θρησκευόμενα άτομα, που εκαυχώντο για την καταγωγή τους από τον πατριάρχη Αβραάμ. Είπε: «Σεις είσθε εκ πατρός του διαβόλου, και τας επιθυμίας του πατρός σας θέλετε να πράττητε.» Ο απόστολος Ιωάννης έγραψε αργότερα: «Εν τούτω γνωρίζονται τα τέκνα του Θεού και τα τέκνα του διαβόλου. Πας όστις δεν πράττει δικαιοσύνην, δεν είναι εκ του Θεού.»​—Ρωμ. 6:16· Ιωάν. 8:38-44· 1 Ιωάν. 3:10· Ψαλμ. 96:5· 1 Κορ. 10:20.

Η Βαβυλών είναι παράδειγμα αυτής της πορείας ενεργείας. Επί πλέον, αυτή ήταν η γήινη πηγή τοιούτων πραγμάτων, σαν ένα θεμέλιο