του Θεού. Είναι η πλήρως απαιτούμενη ποσότης του πνεύματός του ή ενεργού του δυνάμεως που χρησιμοποιεί για να διαφωτίση εκείνους που τον υπηρετούν στον πνευματικό του ναό. Με τη σειρά τους, οι πεφωτισμένοι αυτοί αντανακλούν το πνευματικό φως σε άλλα πλάσματα για να φέρουν σ’ αυτά μια γνώσι της αληθείας του Θεού.

27. Επάνω σε τι έχυναν το φως των εκείνες οι επτά λυχνίες και τι εξεικονίζει αυτά το γεγονός;

²⁷ Οι επτά εκείνες συμβολικές λαμπάδες πυρός πρέπει να έχουν επιχύσει το φως των στην ‘υαλίνην θάλασσαν, την ομοίαν με κρύσταλλον,’ στην οποίαν οι ιερείς μπορούσαν να πλυθούν. Έτσι, και το επταπλάσιο πνεύμα του Θεού εργάζεται μόνο μέσω μιας οργανώσεως, ή ομάδος πλασμάτων, η οποία είναι καθαρή στα όμματά του. Το πνεύμα του ενεργεί μέσω μιας καθαρισμένης οργανώσεως και βοηθεί τα μέλη να τηρούν καθαρή την οργάνωσι και τις προσφορές της στον Θεό. Θυμηθήτε ότι η μεγάλη «θάλασσα» του ναού του Βασιλέως Σολομώντος μπορούσε να χωρέση περίπου 19.600 γαλλόνια νερό και ήταν «δια να νίπτωνται εν αυτή οι ιερείς.» (2 Χρον. 4:2-6) Όπως το καθαρό νερό, έτσι και η αλήθεια του Θεού είναι καθαριστική και εξαγνιστική με τη δύναμί της. Όσοι γίνονται δεκτοί στην παρουσία του Θεού, όπως οι είκοσι τέσσερες πρεσβύτεροι, χρειάζονται αυτό το ύδωρ της αληθείας για να διεξάγουν τα ιερατικά τους καθήκοντα «ευπροσδέκτως» από τον Θεό και για το καλό όλων των ανθρώπων αγαθής διαθέσεως. Σύμφωνα με αυτή την εικόνα, η εκκλησία των 144.000 πιστών ακολούθων του Ιησού Χριστού θεωρείται ως να λαμβάνη απ’ αυτόν ένα καθαρισμό «με το λουτρόν του ύδατος δια του λόγου· δια να παραστήση αυτήν εις εαυτόν ένδοξον εκκλησίαν, μη έχουσαν κηλίδα, ή ρυτίδα, ή τι των τοιούτων, αλλά δια να ήναι αγία και άμωμος.» (Εφεσ. 5:25-27) Ο Θεός παραδέχεται τη θρησκευτική καθαρότητα. Έχει πλησίον του ό,τι είναι καθαρόν.

(Ακολουθεί)

Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Αφού εγνώριζε ο Ιησούς ότι επρόκειτο να κεντηθή από τον μέγαν Όφιν, τον Σατανάν ή Διάβολον, σε εκπλήρωσι του Γένεσις 3:15, γιατί, όταν απέθνησκε επάνω στο ξύλο του μαρτυρίου, ερώτησε: «Θεέ μου, Θεέ μου, δια τι με εγκατέλιπες;»—Ματθ. 27:46.

Ο Ιησούς στο ξύλο του μαρτυρίου απηύθυνε αυτό το ερώτημα, όχι διότι δεν εγνώριζε γιατί ο Ιεχωβά Θεός, ο ουράνιος Πατήρ του, τον εγκατέλιπε, αλλά για να εκπληρωθή προφητεία. Η προφητεία που εξεπληρώθη ενταύθα ήταν η του Ψαλμ. 22, ο οποίος εγράφη από τον Δαβίδ, που ήταν ένας προφητικός τύπος του Κυρίου Ιησού Χριστού από πολλές απόψεις.

Στα πρώτα λόγια του Ψαλμού εκείνου, ο Δαβίδ αναφωνεί: «Θεέ μου, Θεέ μου, δια τι με εγκατέλιπες;» Όταν μερικοί μαθηταί του Ιησού, οι οποίοι έστεκαν κοντά στο ξύλο του μαρτυρίου του, όπως ο Ιωάννης και η Μαρία, η μήτηρ του Ιησού, τον άκουσαν ν’ αναφωνή αυτά τα λόγια του Ψαλμού 22:1, ίσως τότε να μην κατενόησαν γιατί ο Ιησούς, εξέβαλε μια τέτοια κραυγή. Αλλ’ αφότου επήλθε σ’ αυτούς κατανόησις, μετά την έκχυσι του αγίου πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε θα πρέπει να ενεθυμήθησαν και να κατενόησαν το γεγονός ότι αυτή η προφητική κραυγή προσδιώριζε τον Ιησούν ως τον Χριστόν, τον Μεσσίαν του Θεού.

Στο ξύλο του μαρτυρίου ο Ιησούς πραγματικά εγκατελείφθη από τον ουράνιο Πατέρα του, τον Ιεχωβά, για να δοκιμασθή στο έπακρον η ακεραιότης του στον Θεό. Ο Θεός τον εγκατέλειψε, αφήνοντάς τον στις ωμές σκευωρίες του Σατανά ή Διαβόλου και των ασεβών θρησκευτικών οργάνων του επάνω στη γη. Έτσι, στον Σατανά, που έχει τα μέσα να προξενήση θάνατον, επετράπη ν’ ασκήση ελεύθερα αυτή την εξουσία εναντίον του Υιού του Θεού.

Αλλ’ η εγκατάλειψις του Ιησού από τον Θεό ήταν μόνον ως το σημείο του να επιτραπή στον Διάβολο και στα όργανά του να θανατώσουν τον Ιησού. Αυτή η εγκατάλειψις του Ιησού δεν περιελάμβανε και τη διάθεσι του νεκρού του σώματος ή πτώματος. Αντί να κατεβάσουν οι εχθροί του Ιησού το σώμα του από το ξύλο του μαρτυρίου και να το ρίξουν μέσα στην κοιλάδα του Εννώμ (ή Γέενναν), το σώμα του Ιησού ελήφθη από το ξύλο του μαρτυρίου από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, ο οποίος έθαψε το πτώμα σ’ ένα νέο τάφο τον οποίον αυτός ελατόμησε. Αυτή η ταφή του Ιησού εσήμαινε ότι ο Ιησούς ήταν στον Σιεόλ, τον κοινό τάφο του ανθρωπίνου γένους. Στον Σιεόλ ο Ιησούς δεν εγκατελείφθη από τον Ιεχωβά Θεό, διότι ο Ψαλμός 139:8 (ο οποίος εγράφη από τον Δαβίδ, τύπον του Ιησού Χριστού) λέγει: «Εάν πλαγιάσω εις τον άδην, ιδού συ.» Γι’ αυτό, την τρίτη μέρα μετά τον θάνατο του Ιησού ο Ιεχωβά Θεός έδειξε ότι δεν εγκατέλιπε μονίμως τον Ιησούν, και τον ανέστησε εκ νεκρών σε αθάνατη πνευματική ζωή. Όταν ο Ιησούς αργότερα ενεφανίσθη στους μαθητάς