σας διορθώσουν οι άλλοι. Μπορείτε να εφαρμόζετε «αυτοπειθαρχία.» Με το να είσθε άγρυπνος μπορείτε ν’ αναγνωρίσετε πολλά από τα σφάλματά σας και να κάμετε τις απαιτούμενες ενέργειες για να τα διορθώσετε.—1 Κορ. 11:31, 32.

Ώστε πολλά οφέλη προέρχονται από το να είναι κανείς επιδεκτικός πειθαρχίας. Το να παραδέχεται κανείς σφάλματα ή λάθη μ’ ένα ειλικρινή τρόπο του δίνει μέσα του ένα πιο καλό και καθαρό αίσθημα. Ενισχύει την καρδιά και τον νου του γι’ αυτό που είναι ορθό. Ενθαρρύνει καλές σχέσεις με άλλους· διότι αυτοί σας αναγνωρίζουν ως ένα έντιμο άτομο, ταπεινό και ισορροπημένο, απολαυστικά διαφορετικό από τόσο πολλούς ανθρώπους σήμερα. Και το πιο σπουδαίο απ’ όλα, σας εξασφαλίζει την επιδοκιμασία και την ευλογία του Θεού. Ναι, «οι έλεγχοι της παιδείας είναι οδός ζωής.»—Παροιμ. 6:23.

Χριστιανική Ωριμότης—Ένας Ανέφικτος Σκοπός;

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ σημαίνει «Χριστιανική ωριμότης»; Πώς μπορείτε να την προσδιορίσετε; Σεις την κατέχετε; Ή προσπαθείτε ακόμη να την επιτύχετε;

Πραγματικά αξίζει, να έχωμε την ορθή κατανόησι της Χριστιανικής ωριμότητος. Εν πρώτοις, η εσφαλμένη κατανόησις μπορεί να οδηγήση σε αποθάρρυνσι. Μπορεί να κάμη να φαίνεται η Χριστιανική ωριμότης σαν ένας απατηλός σκοπός, μια αυταπάτη, η οποία με βασανιστικό τρόπο απομακρύνεται ακριβώς όταν ένας άνθρωπος νομίζει ότι την έφθασε. Το να επιτύχη κανείς την Χριστιανική ωριμότητα δεν είναι ένας τέτοιος ανέφικτος σκοπός.

Κατόπιν, επίσης, η εσφαλμένη κατανόησις μπορεί να οδηγήση σε εσφαλμένους κανόνας εκτιμήσεως ή κρίσεως άλλων. Μπορεί να μας κάμη ν’ αποτυγχάνωμε να βλέπωμε και να εκτιμούμε τις καλές ιδιότητές των. Η εσφαλμένη αντίληψις της Χριστιανικής ωριμότητος μπορεί να κάνη ένα άτομο να έχη τάσι να υποτιμά τους άλλους και να εξυψώνη τον εαυτό του στη δική του εκτίμησι, ή εσφαλμένα να ευνοή μερικούς εις βάρος άλλων.

ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Στη συνήθη έννοια «ώριμος» άνθρωπος είναι ένας που προχώρησε από την παιδική ηλικία στην εφηβική. Η σωματική ανάπτυξις φθάνει σ’ ένα ωρισμένο σημείο και κατόπιν σταματά. Η συναισθηματική ωριμότης αναπτύσσεται κάπως όμοια αλλά συχνά απαιτεί περισσότερο χρόνο από τη σωματική ανάπτυξι.

Υπάρχει επίσης ανάπτυξις στους Χριστιανούς από την πνευματική παιδική ηλικία στην πνευματική ενηλικίωσι, στη Χριστιανική ωριμότητα. Πώς μπορείτε να γνωρίσετε αν έχετε γίνει πνευματικώς ενήλικος;

Εκείνοι οι οποίοι είναι ακόμη «νήπια εν Χριστώ» έχουν ανάγκη να τρέφωνται με το «γάλα» της Χριστιανικής αληθείας. Αυτά τα «νήπια» δεν είναι βέβαια όσον αφορά το τι είναι η αλήθεια, γι’ αυτό έχουν τάσι να ταλαντεύωνται και ν’ απομακρύνωνται εύκολα με την δολιότητα και την πανουργία ανθρώπων οι οποίοι προωθούν ψευδείς διδασκαλίες. Σ’ αυτή την παιδαριώδη κατάστασι λίγα μπορούν να προσφέρουν στην ανάπτυξι του «σώματος του Χριστού,» της Χριστιανικής εκκλησίας, στην ‘οικοδομήν εαυτών εν αγάπη.’ (Εφεσ. 4:12-16) Εξακολουθούν να είναι «σαρκικοί,» και να έχουν ίσως τάσι στη ζηλοτυπία, τις διαμάχες και τις διαιρέσεις και οφείλουν να εκριζώσουν αυτούς τους κοσμικούς τρόπους για να γίνουν ‘πνευματικοί,’ όχι νήπια.—1 Κορ. 3:1-4.

Είναι κανείς από μας έτσι—ασταθής, χωρίς πεποίθησι όσον αφορά τη Χριστιανική αλήθεια, με τάσι ν’ ακολουθή ανθρώπους, χωρίς να έχη έλθη σε ενότητα μαζί μ’ εκείνους οι οποίοι είναι πνευματικοί αδελφοί μας, και έτσι χωρίς να έχη αναπτύξει την αγάπη η οποία εποικοδομεί και ενισχύει τη Χριστιανική εκκλησία; Τότε είναι ανάγκη ν’ αγωνισθούμε να φθάσωμε στη Χριστιανική ωριμότητα. Πρέπει ν’ αναγνωρίσωμε, ότι η ανάπτυξις από την πνευματική παιδική ηλικία στην πνευματική ενηλικίωσι δεν είναι αυτόματη, όπως είναι αυτόματη η σωματική ανάπτυξις. Απαιτεί ειλικρινή προσπάθεια και συνεργασία από μέρους μας με τον Θεό και τον Υιό του και χρήσι των μέσων που προμηθεύουν για να φθάση κανείς σε πνευματική ενηλικίωσι ή πληρότητα.

ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ώστε ένα μεγάλο μέρος της λειτουργίας της πνευματικής αναπτύξεως σε Χριστιανική ενηλικίωσι είναι η πρόοδος στην αποδοχή της πλήρους κλίμακος της Χριστιανικής αληθείας. Μερικοί εξ Εβραίων Χριστιανοί του πρώτου αιώνος δεν μπόρεσαν να προοδεύσουν πέραν από τα «αρχικά στοιχεία του Λόγου του Θεού» και έτσι συνέχισαν να έχουν χρείαν «γάλακτος,» χωρίς να είναι έτοιμοι για στερεά τροφή η οποία είναι για τους ‘τελείους,’ «οίτινες διά την έξιν έχουσι τα αισθητήρια γεγυμνασμένα εις το να διακρίνωσι το καλόν και το κακόν.» Γι’ αυτό ο Παύλος έγραψε σ’ αυτούς παροτρύνοντάς τους να ‘φέρωνται προς την ωριμότητα.’ Πώς θα το κατώρθωναν αυτό; Πώς μπορούμε κι’ εμείς να το επιτύχωμε αν δεν το έχωμε ήδη επιτύχει;

Ο απόστολος έδειξε σ’ αυτούς ότι δεν έπρεπε να είναι σαν τους οικοδόμους οι οποίοι ποτέ δεν ανεβαίνουν περισσότερο από τα θεμέλια του κτιρίου, σ’ αυτή δε την περίπτωσι το «θεμέλιον» ήσαν οι στοιχειώδεις ή αρχικές διδασκαλίες για τον Χριστό. Έπρεπε να προχωρήσουν στην ‘υπερκείμενη οικοδομή’ η οποία στηρίζεται πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο, δηλαδή, στην πιο προχωρημένη διδασκαλία σχετικά με τον σκοπό του Θεού όπως αποκαλύφθηκε μέσω του Υιού του, διδασκαλία η οποία είναι πιο δύσκολο να εξηγηθή παρά οι στοιχειώδεις διδασκαλίες.

Υπήρχε επείγουσα ανάγκη να προχωρήσουν μ’ αυτόν τον τρόπο, ήταν ζωτικό να το κάμουν. Γιατί; Διότι δεν μπορούσαν να παραμένουν στην ίδια θέσι επ’ αόριστον· τελικά έπρεπε είτε να προχωρήσουν είτε να οπισθοχωρήσουν. Τι θα εσήμαινε να οπισθοχωρήσουν; Θα εσήμαινε αποστασία, απομάκρυνσι από την αληθινή πίστι, και αυτό θα έφερνε καταστροφή.—Εβρ. 5:11-6:8

Φυσικά, η πρόοδός των σε κατανόησι αυτών των πιο δυσκόλων διδασκαλιών έπρεπε να συνοδεύεται με αντίστοιχη αύξησι της πνευματικής των αντιλήψεως και της Χριστιανικής των προσωπικότητος. Η εγκεφαλική γνώσις και μόνο δεν θα ήταν αρκετή. Αυτές οι προχωρημένες αλήθειες έπρεπε να έχουν επίδρασι στη ζωή των όπως οι «αρχικές» διδασκαλίες είχαν ήδη επίδρασι.

Σήμερα έχομε ολόκληρο τον εμπνευσμένο Λόγο του Θεού. Δεχόμεθα όλη την κλίμακα των διδασκαλιών του και καταβάλλομε ειλικρινείς προσπάθειες να ζούμε σε αρμονία μ’ αυτές; Ή μήπως διαλέγομε και παίρνομε ό,τι μας αρέσει, και όπως συμβαίνει με πολλούς σήμερα οι οποίοι είναι μόνο κατ’ όνομα Χριστιανοί; Αυτοί τηρούν μόνο ότι επιθυμούν να τηρήσουν, αλλά δεν επιθυμούν να προχωρήσουν ως μαθηταί του Υιού του Θεού και επομένως είναι διηρημένοι μέσα στις πολλές αιρέσεις του Χριστιανικού κόσμου. Μήπως συμβαίνει και σε μας αυτό; Η απάντησίς μας σ’ αυτά τα ερωτήματα θα μας βοηθήση να προσδιορίσωμε αν έχωμε φθάσει σε Χριστιανική ωριμότητα ή όχι.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΩΡΙΜΟΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ

Αλλά δεν είναι γεγονός ότι καθώς περνά ο καιρός κατανοούμε καλύτερα τον Λόγο του Θεού, αποκτούμε αυξημένη γνώσι ωρισμένων αληθειών, που περιλαμβάνει και την κατανόησι μερικών ‘εξόχων σημείων.’ Αυτό είναι αλήθεια. Φθάνομε, λοιπόν, ποτέ πραγματικά σε ωριμότητα; Ή βρίσκεται πάντοτε μπροστά από μας ώστε να είμεθα ένα είδος μαγγανοπήγαδου και να μην φθάνομε πραγματικά ποτέ στην ωριμότητα που είναι ο σκοπός μας; Όχι, δεν συμβαίνει αυτό. Ας δούμε γιατί όχι.

Παρατηρήστε το παράδειγμα της παιδικής ηλικίας και της ενηλίκου καταστάσεως που χρησιμοποιεί η Γραφή (‘άνδρα τέλειον.’ [Εφεσ. 4:13] που σημαίνει ώριμον). Όταν ένα παιδί μεγαλώνη και ενηλικιώνεται, σημαίνει αυτό ότι ένα τέτοιο ενήλικο άτομο έχει τώρα όλη τη