τα προβλήματα της ζωής με επιτυχία. Μαζί του, με την υποστήριξί του, μπορούμε να σταθούμε σταθεροί ακόμη και απέναντι παγκοσμίου εναντιώσεως. Μαζί με τον Δαβίδ, λοιπόν, λέγομε: «Ο Ιεχωβά είναι δύναμίς μου, και ασπίς μου· επ’ αυτόν ήλπισεν η καρδία μου, και εβοηθήθην· δια τούτο ηγαλλίασεν η καρδία μου, και με τας ωδάς μου θέλω υμνεί αυτόν. Ο Ιεχωβά είναι δύναμις του λαού αυτού.»​—Ψαλμ. 28:7, 8, ΜΝΚ.

Δίνοντας Ενθάρρυνσι στους Άλλους

1. Γιατί η παροχή ενθαρρύνσεως στους άλλους αποτελεί Χριστιανική υποχρέωσι, και ποια έξοχα παραδείγματα έχομε σε τούτο;

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ έχει ευκαιρίες να δίνη ενθάρρυνσι στους άλλους, και πόσο εκτιμάται αυτό, όταν κανείς χρησιμοποιή τις ευκαιρίες αυτές για καλό όφελος! Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ο Ιεχωβά είναι ένας Δοτήρ ενθαρρύνσεως· συγχωρεί τις ατέλειές μας, οικοδομεί την ελπίδα μας, και μας ενισχύει για τις δοκιμασίες και το έργο που βρίσκονται μπροστά μας. Ο Υιός του Ιησούς Χριστός ομοίως απεδείχθη ότι ήταν ενθαρρυντικός για κείνους που είχαν καλές καρδιές, δείχνοντας συμπάθεια για τους ασθενείς και τους θλιμμένους, δίνοντας το παράδειγμα για τους μαθητάς του με το να εργάζεται απ’ ευθείας μαζί τους στη διακήρυξι των αγαθών νέων, ναι, και με το να καταθέση τη ζωή του προς χάριν των. (Ιωάν. 15:13) Οι απόστολοι, επίσης, εκτιμούσαν ότι η εκπλήρωσις της αποστολής των απαιτούσε, όχι μόνο ικανότητα στην εκτέλεσι του έργου του κηρύγματος, αλλά και στοργική ενθάρρυνσι των συνεργατών των, αυτό δε το παρείχαν με εποικοδομητικές επιστολές, προσωπικές επισκέψεις και εμπνέουσες ομιλίες στις εκκλησίες. (1 Πέτρ. 5:12· Εβρ. 13:22· Πράξ. 11:23· 20:2) Τι έξοχα παραδείγματα για να τα ακολουθήσωμε! Και πρέπει να τα ακολουθήσωμε, διότι οι Γραφές μάς προτρέπουν να γίνωμε μιμηταί του Θεού, να περιπατούμε στα ίχνη του Υιού του, και να μιμούμεθα τους αποστόλους όπως αυτοί εμιμούντο τον Χριστό. Έπεται, λοιπόν, ότι είμεθα κάτω από υποχρέωσι να ενθαρρύνωμε ο ένας τον άλλον.​—Εφεσ. 5:1· 1 Πέτρ. 2:21· 1 Κορ. 11:1.

2. Ποιες αποθαρρυντικές συνήθειες βλέπομε στων κόσμο που είναι γύρω μας, και γιατί επικρατούν τόσο;

² Εν τούτοις, στον κόσμο που είναι γύρω μας, οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στο να παραγκωνίζουν ο ένας τον άλλον, να καταδικάζουν την τακτική και τις πράξεις των άλλων απλώς για ν’ αποκτήσουν υπεροχή για τον εαυτό τους. Ωθούν τον συνάνθρωπό τους να πέση για να μην υπάρχη ανταγωνισμός γι’ αυτούς. Συχνά δεν υπάρχουν λόγια επαίνου για εργάτας ακόμη και αν εργάζωνται καλά· αλλ’ αν κάμουν κάποιο λάθος, γρήγορα καλούνται για να επιπληχθούν. Οι νοικοκυρές, επίσης, απογοητεύονται όταν οι σύζυγοι των δεν αναγνωρίζουν την εργασία τους. Ένα τέτοιο πνεύμα είτε στο σπίτι είτε στον κόσμο των επιχειρήσεων, αποστερεί τους ανθρώπους από κάθε ευχαρίστησι που θα μπορούσαν να έχουν στην εργασία τους, αφήνοντας τους αποθαρρημένους, αθύμους και σε μόνωσι. Το αποτέλεσμα