τη μεγαλειώδη αλήθεια σχετικά με τις προμήθειες του Ιεχωβά, και έπειτα ζήσωμε σε αρμονία με αυτήν; Ο απόστολος Πέτρος είπε ότι θα έπρεπε να προκύψη ‘φιλαδελφία ανυπόκριτος,’ δηλαδή μια ωραία οικογενειακή σχέσις αδελφοσύνης και αγάπης! Έχοντας, λοιπόν, εκτίμησι για τις προμήθειες του Ιεχωβά, τι είναι αναγκαίο να κάμωμε; Ο Πέτρος πρόσθεσε : «Αγαπήσατε ενθέρμως αλλήλους.»—1 Πέτρ. 1:22.

ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΖΩΤΙΚΗ Η ΕΝΘΕΡΜΗ ΑΓΑΠΗ

18. Πότε έγραψε ο Πέτρος την πρώτη του επιστολή, και τι επλησίαζε τότε;

¹⁸ Για να κατανοήσωμε τον λόγο για τον οποίο η ένθερμη αγάπη ήταν ζωτική στις ημέρες του Πέτρου, είναι ανάγκη να εξετάσωμε τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε. Ο Πέτρος εξηγεί: «Πάντων δε το τέλος επλησίασε. Φρονίμως λοιπόν διάγετε και αγρυπνείτε εις τας προσευχάς· προ πάντων δε έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην.» (1 Πέτρ. 4:7, 8) Είναι αλήθεια ότι το τέλος ήταν τότε πλησίον. Ο Πέτρος είχε γράψει μεταξύ του 62 και 64 μ.Χ. και λίγον καιρό μετά από τότε, δηλαδή στο έτος 70, επήλθε πράγματι το τέλος του Ιουδαϊκού συστήματος πραγμάτων. Τα Ρωμαϊκά στρατεύματα ερήμωσαν ολόκληρη την περιοχή της Ιουδαίας και ιδιαίτερα την Ιερουσαλήμ. Μια προφητεία του Ιησού μας βοηθεί να κατανοήσωμε γιατί οι Χριστιανοί τότε είχαν ανάγκη να δείξουν «ένθερμον» αγάπη μεταξύ των.

19. (α) Τι σημείο είχε δώσει ο Ιησούς για να γνωρίσουν οι Χριστιανοί ότι το τέλος επλησίαζε, και πώς εκπληρώθηκε αυτό το σημείο; (β) Πώς εδόθη η ευκαιρία στους Χριστιανούς να συμμορφωθούν με την εντολή του Ιησού για να φύγουν, και ήταν συνετή αυτή η εντολή ώστε να την υπακούσουν;

¹⁹ Ο Ιησούς είχε προείπει: «Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων, τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής.» (Λουκ. 21:20· Ματθ. 24:15) Τον Νοέμβριο του 66 μ.Χ. οι Ρωμαϊκές στρατιές του Κέστιου Γάλλου περιεκύκλωσαν την Ιερουσαλήμ. Προχώρησαν κατ’ ευθείαν μέσα στην πόλι, ένα τόπο που εθεωρείτο «άγιος» από τους Ιουδαίους, και έκαμαν επίθεσι εναντίον του τείχους του ναού και το υπέσκαψαν. Οι Ρωμαίοι μπορούσαν έτσι να καταλάβουν ολόκληρη την πόλι, αλλά ξαφνικά, χωρίς να υπάρχη κάποιος φανερός λόγος, ο Στρατηγός Γάλλος απέσυρε τα στρατεύματά του και απεχώρησε. Αυτό έδωσε στους Χριστιανούς την ευκαιρία να ενεργήσουν σύμφωνα με την ακόλουθη συμβουλή του Ιησού: «Τότε οι όντες εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη.» (Λουκ. 21:21-24) Αργότερα τα Ρωμαϊκά στρατεύματα του Στρατηγού Τίτου επανήλθαν και ερήμωσαν τη χώρα, με αποτέλεσμα να θανατωθούν 1.100.000 άνθρωποι στην Ιερουσαλήμ μόνο, πράγμα που ήταν αληθινά μια ‘μεγάλη θλίψις’!

20. Τι απόδειξις υπάρχει ότι οι Χριστιανοί ενήργησαν σύμφωνα με την εντολή του Ιησού;

²⁰ Και τι θα λεχθή για τους Χριστιανούς; Ο ιστορικός του 3ου αιώνος Ευσέβιος Πάμφιλος γράφει: «Εν τούτοις, ολόκληρο το σώμα της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, καθωδηγημένο από θεία αποκάλυψι, που είχε δοθή πριν από τον πόλεμο, σε ανθρώπους επιδοκιμασμένης ευσεβείας που ζούσαν εκεί, εγκατέλειψε την πόλι και εγκαταστάθηκε σε κάποια πόλι πέρα από τον Ιορδάνη που ελέγετο Πέλλα.»a Οι Χριστιανοί προφανώς ενήργησαν σύμφωνα με τις οδηγίες του Χριστού και, μετά την απομάκρυνσι του Κέστιου Γάλλου και των στρατευμάτων του, κατέφυγαν στην ορεινή περιοχή γύρω από την Πέλλα, διασώζοντας έτσι τη ζωή τους. Αλλά η παραμονή τους εκεί δεν θα ήταν κάτι εύκολο.

21. (α) Γιατί ο Ιησούς ετόνισε την ανάγκη για μια άμεση φυγή; (β) Τι καταστάσεις ήταν πιθανόν να συνήντησαν οι φυγάδες Χριστιανοί;

²¹ Επειδή ο Ιησούς εγνώριζε ότι οι εξελίξεις που θα προέκυπταν από την επάνοδο του Ρωμαϊκού στρατού—υπό τον στρατηγό Τίτο—θα έκαναν σχεδόν αδύνατη τη διαφυγή των Χριστιανών από την καταδικασμένη πόλι, τους είχε προτρέψει πριν από πολύν καιρό: «Όστις ευρεθή επί του δώματος, ας μη καταβή διά να λάβη τι εκ της οικίας αυτού· και όστις ευρεθή εν τω αγρώ, ας μη επιστρέψη οπίσω διά να λάβη τα ιμάτια αυτού.» (Ματθ. 24:17, 18) Το αποτέλεσμα ήταν ότι, εκατοντάδες και χιλιάδες ίσως ευπειθείς Χριστιανοί έφυγαν με βιασύνη μόλις ο Γάλλος και οι στρατιές του αποσύρθηκαν, παίρνοντας μαζί τους λίγα μόνον πράγματα. Ήταν καλό το ότι δεν ήσαν παραφορτωμένοι, διότι το ταξίδι ήταν μακρινό, το έδαφος τραχύ και οι καιρικές συνθήκες ήσαν ασφαλώς πολύ άσχημες εκείνη την εποχή του έτους. Κάτω από τέτοιες περιστάσεις θα ήταν εύκολο να συμβούν λογομαχίες και άλλες ανωμαλίες μεταξύ των φυγάδων. Υπήρχε, επίσης, και το πρόβλημα τον τόπον όπου θα έμεναν όλοι αυτοί.

22. (α) Τι συνθήκες υπήρχαν τότε σ’ όλη την περιοχή; (β) Γιατί ήταν ζωτικό να εφαρμόσουν οι Χριστιανοί τη συμβουλή του Πέτρου;

²² Αυτοί ενδεχομένως θα έστησαν πρόχειρα υπόστεγα γύρω από την Πέλλα ιδρύοντας πιθανώς κάποιο είδος ορεινού προσφυγικού στρατοπέδου. Δεν γνωρίζομε. Αλλ’ όπου κι αν ζούσαν, η παραμονή εκεί δεν ήταν κάτι εύκολο γι’ αυτούς. Ήταν ένας καιρός στερήσεων και ταλαιπωριών σ’ όλη την περιοχή. Το τέλος ολοκλήρου εκείνου του Ιουδαϊκού συστήματος επλησίαζε! Πόσο κατάλληλη λοιπόν ήταν η θεόπνευστη ενθάρρυνσις του Πέτρου προς τους αναγνώστας της επιστολής του, οι οποίοι ήσαν ‘παρεπίδημοι’: «Πάντων δε το τέλος επλησίασε. . . . προ πάντων δε έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην.» (1 Πέτρ. 1:1· 4:7, 8) Με μια τέτοια αγάπη οι Χριστιανοί δεν θα ήσαν ιδιοτελείς και ευερέθιστοι, αλλά θα βοηθούσαν και θα εποικοδομούσαν και θα ενίσχυαν ο ένας τον άλλον, ώστε να υπομείνουν τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπιζαν.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΖΩΤΙΚΗ Η ΕΝΘΕΡΜΗ ΑΓΑΠΗ

23. Έχουν σημασία για μας σήμερα οι προειδοποιήσεις της Γραφής για την εγγύτητα του τέλους;

²³ Εν τούτοις, εμείς δεν πρέπει μόνον ν’ ανατρέξωμε σ’ εκείνον τον καιρό. Διότι η προφητεία του Ιησού που σχετίζεται με τη ‘συντέλεια του αιώνος’ εφαρμόζεται σήμερα· πραγματικά η μεγαλύτερη εφαρμογή της είναι τώρα. Γι’ αυτό ισχύει, επίσης, και η σχετική προειδοποίησις του Πέτρου που λέγει ότι «πάντων το τέλος επλησίασε.» Ο σκοπός του Θεού είναι να εξαλείψη ολόκληρο αυτό το πονηρό σύστημα και να εισαγάγη τους ‘νέους ουρανούς και την νέαν γην’ στο άμεσο μέλλον. (Ματθ. 24:3-22· 2 Πέτρ. 3:13) Ζούμε λοιπόν σ’ έναν καιρό που η τρομερή καταστροφή της Ιερουσαλήμ και των περιχώρων της θα ωχριά από απόψεως σπουδαιότητος εμπρός στη ‘μεγάλη θλίψι’ που πλησιάζει τώρα! Οι δοκιμασίες που θα αντιμετωπίσουν πολλοί Χριστιανοί στη διάρκεια της επικείμενης ‘μεγάλης θλίψεως’ μπορεί να είναι όμοιες μ’ εκείνες που υπέμειναν σε δύο πρόσφατες περιπτώσεις.

24, 25. (α) Ποια πείρα υπέμειναν οι μάρτυρες του Ιεχωβά στη Μαλάουι, και γιατί ήταν αναγκαίο να υπακούσουν στη συμβουλή του Πέτρου; (β) Ποια αυτοεξέτασι είναι συνετό να κάμωμε;

²⁴ Η πρώτη απ’ αυτές περιελάμβανε τους μάρτυρας του Ιεχωβά στη Μαλάουι. Κάτω από την επικεφαλίδα «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά Φεύγουν για να Σώσουν τη Ζωή Τους,» η εφημερίς Τάιμς της Νέας Υόρκης της 22 Οκτωβρίου 1972 έγραψε τα εξής: «Την περασμένη εβδομάδα ήλθαν ειδήσεις από τη μικρή χώρα της Μαλάουι της Ανατολικής Αφρικής, που ανέφεραν για ομαδικούς βασανισμούς . . . για βιασμούς γυναικών που ήσαν μέλη αυτού του θρησκευτικού ομίλου, για πυρπολήσεις των κατοικιών των μαρτύρων του Ιεχωβά και τελικά για την αναγκαστική εξορία σχεδόν 23.000 οπαδών που ήσαν μέσα στη χώρα.» Οι μάρτυρες του Ιεχωβά στη Μαλάουι, λόγω της πιστότητάς των στον Νόμο του Θεού, διώχθηκαν έξω από τα σύνορα της χώρας και αναγκάσθηκαν να μείνουν σ’ ένα πελώριο στρατόπεδο προσφύγων, όπου στην αρχή υπήρχε μεγάλη έλλειψις τροφίμων. Πολλοί πέθαναν από τις κακουχίες. Πόσο ουσιώδες είναι κάτω από αυτές τις δυσχερείς περιστάσεις, ν’ ακολουθούμε τη θεόπνευστη συμβουλή: «Προ πάντων δε έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην.»

²⁵ Οι περισσότεροι των Μαρτύρων στη Μαλάουι πέρασαν τη δοκιμασία τους παραμένοντας πιστοί στον Θεό και πνευματικά ισχυροί, κι εκείνο ασφαλώς που τους εβοήθησε ήταν η υπακοή τους στη Γραφική συμβουλή που αναφέρθηκε προηγουμένως. Αλλά τι θα λεχθή για μας τους ιδίους; Προετοιμαζόμεθα εμείς για τις δοκιμασίες που είναι εμπρός μας; Καλλιεργούμε ένα θερμό αίσθημα στοργής για τους άλλους, όπως αισθανόταν ο Ιωσήφ για τον αδελφό του, ο Ιωνάθαν για τον Δαβίδ, και όπως ο Ιεχωβά Θεός αισθάνεται για τον αγαπητό του Υιό Ιησού Χριστό; Η καλλιέργεια αυτής της αγάπης είναι αληθινά ζωτική σ’ αυτές τις «έσχατες ημέρες.»

26, 27. (α) Τι συνέβη τον Δεκέμβριο του 1972 στη Μανάγκουα της Νικαράγουα και τίνος πράγματος θα μπορούσε να δώση μια μικρή εικόνα; (β) Πώς οι μάρτυρες του Ιεχωβά έδειξαν αγάπη ο ένας για τον άλλον στη διάρκεια της καταστροφής της Μανάγκουα;

²⁶ Μια μικρή εικόνα των δυσκολιών που βρίσκονται ενώπιον μας θα μπορούσε επίσης να μας δώση η περιγραφή μιας καταστροφής που ανεγράφη στο Ξύπνα! της 8ης Αυγούστου 1973 η οποία ανέφερε: «Η επιγραφή ακόμη στέκεται. Διακηρύσσει με βωβή μαρτυρία: ΜΑΝΑΓΚΟΥΑ 404.700 ΚΑΤΟΙΚΟΙ. Και στο κέντρο της πόλεως ένας άλλος σιωπηρός φρουρός δίνει μαρτυρία. Το ρολόι της κυρίας εισόδου του Εθνικού Ανακτόρου έχει σταματήσει στις 12.35. Σ’ εκείνη την πολύ πρωινή ώρα του Σαββάτου, 23 Δεκεμβρίου 1972, μέσα στο σκοτάδι, η πρωτεύουσα της Νικαράγουα πέθανε μ’ ένα τρομακτικό σεισμό.» Η πόλις έπαυσε να λειτουργή—τα υδραυλικά δεν λειτουργούσαν, ο ηλεκτρισμός διεκόπη, σχεδόν τα πάντα σταμάτησαν. Σε λίγο θα συμβή αυτό, όχι μόνον σε μια πόλι, αλλά η μια πόλις κατόπιν της άλλης θα καταρρέουν—ολόκληρο αυτό το σύστημα πραγμάτων θα εξαλειφθή! Κάτω από τέτοιες περιστάσεις τι είναι ουσιώδες να δείξωμε;

²⁷ Πολλές εκατοντάδες μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νικαράγουα και στις γειτονικές χώρες έδειξαν την ένθερμη αγάπη τους, διότι το Ξύπνα! ανέγραψε: «Αμέσως άρχισαν να καταβάλλωνται προσπάθειες για περίθαλψι αυτών των Μαρτύρων [που έπαθαν από τον σεισμό] και των οικογενειών των. Η γνήσια αγάπη που υπάρχει μεταξύ του λαού του Θεού βεβαίως εκδηλώθηκε. Το απόγευμα του Σαββάτου έφθασε ένας Μάρτυς με ένα φορτηγό αυτοκίνητο φορτωμένο με 300 γαλλόνια νερό από μια εκκλησία που ήταν σε απόστασι 16 μιλίων. . . . Έπειτα στις 10 μ.μ. τα πρώτα δυο φορτηγά αυτοκίνητα με εφόδια έφθασαν από τους μάρτυρας του Ιεχωβά της Λιβερίας, της Κοσταρίκα. Λίγο αργότερα, δυο ακόμα φορτηγά αυτοκίνητα έφθασαν από τους Μάρτυρες της Τεγκουσιγκάλπα της Ονδούρας. Έτσι, τροφές, ιματισμός, φάρμακα, νερό και βενζίνη ήσαν διαθέσιμα σε 24 ώρες ή περίπου τόσο μετά την καταστροφή!»

28. (α) Τι μπορούμε να μάθωμε από την πείρα της Μανάγκουα; (β) Με ποιους άλλους τρόπους μάρτυρες του Ιεχωβά εκπαιδεύονται για να δείχνουν αγάπη μεταξύ τους;

²⁸ Μπορούμε να διδαχθούμε από αυτή την πείρα. Όταν συμβαίνουν παντού μεγάλες ανωμαλίες και καταστροφές, εκείνο που χρειαζόμεθα περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα είναι να έχωμε ένθερμη αγάπη ο ένας για τον άλλον. Κι αν το σκεφθούμε καλύτερα, δεν είναι αλήθεια ότι εμείς ως μάρτυρες του Ιεχωβά εκπαιδευόμεθα για ν’ αντιμετωπίσωμε τέτοιες καταστάσεις; Τακτικά συνερχόμεθα σε συνελεύσεις, μεγάλες και μικρές, όπου λαμβάνομε πολύ καλή διδασκαλία και ενθάρρυνσι ν’ αγαπούμε ο ένας τον άλλον. Επίσης έχομε καφετήριες για τη διατροφή όλων των παρευρισκομένων, και με πνεύμα φιλοξενίας προσφέρομε καταλύματα για τους Χριστιανούς αδελφούς μας στα σπίτια μας. Πραγματικά πόσο ωραία εκπαιδευόμεθα μ’ αυτούς τους τρόπους για να δείχνωμε αγάπη και ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλον! Αλλά πρέπει να εξακολουθήσωμε να εκδηλώνωμε αυτή τη θαυμαστή ιδιότητα της αγάπης με την οποία ο Θεός επροίκισε τους ανθρώπους και η οποία έχει τόσο πολύ παραποιηθή αυτά τα 6.000 χρόνια της αμαρτίας και της ατελείας. Είναι ζωτικό να εξακολουθήσωμε να καλλιεργούμε ένθερμη αγάπη ο ένας για τον άλλον τώρα, διότι ‘πάντων το τέλος επλησίασε.’

Η Αγάπη Καλύπτει Πλήθος Αμαρτιών

Έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην, διότι η αγάπη θέλει καλύψει πλήθος αμαρτιών.»—1 Πέτρου 4:8.

1, 2. (α) Τι σφάλματα κάνομε όλοι, και γιατί θα μπορούσαμε να τα κάνωμε συχνότερα; (β) Τι θα μας βοηθήση να υπερνικούμε τα προβλήματα που εγείρονται;

ΣΥΝΕΒΗ ποτέ να μιλήσετε απότομα σε κάποιον και αμέσως μετανοήσατε γι’ αυτό; Ή μήπως ενεργήσατε κάποτε αφιλάγαθα, και κατόπιν λυπηθήκατε για τη στάσι σας; Ασφαλώς όλοι μας έχομε τέτοιες πείρες. Και καθώς αυξάνουν οι πιέσεις και οι δυσκολίες τώρα που πλησιάζει το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων, μπορεί να θίγωμε ή να προσβάλλωμε συχνότερα ο ένας τον άλλον. Τι πρέπει λοιπόν να κάνωμε όταν εγείρονται προβλήματα;

² Καθώς αναζητούμε την απάντησι, είναι βοηθητικό