Συνειδητοποιώντας τελικά ότι ο τρόπος σκέψης του ήταν εσφαλμένος, ο Ασάφ δήλωσε: ‘Αν είπω, θέλω ομιλεί ούτως· ιδού, εξυβρίζω εις την γενεάν των υιών σου [εναντίον της γενιάς των γιων σου θα έχω ενεργήσει προδοτικά, ΜΝΚ]. Και εστοχάσθην να εννοήσω τούτο, πλην μ’ εφάνη δύσκολον· εωσού εισελθών εις το αγιαστήριον του Θεού, ενόησα τα τέλη αυτών. Συ βεβαίως έθεσας αυτούς εις τόπους ολισθηρούς· έρριψας αυτούς εις κρημνόν. Πώς δια μιας κατήντησαν εις ερήμωσιν. Ηφανίσθησαν, απωλέσθησαν υπό αιφνιδίου ολέθρου. Ως όνειρον εξεγειρομένου, Ιεχωβά, όταν εγερθής, θέλεις αφανίσει [θα καταφρονήσεις, ΜΝΚ] την εικόνα αυτών’.—Ψαλμός 73:15-20.

Ο Ασάφ έφτασε στο σημείο να συνειδητοποιήσει ότι ο Θεός είχε θέσει τους πονηρούς ‘σε ολισθηρό τόπο’. Επειδή η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από υλικά πράγματα, κινδυνεύουν να υποστούν ξαφνική κατάρρευση. Το αργότερο, ο θάνατος θα τους βρει σε γεροντική ηλικία και τα παράνομα αποκτημένα πλούτη τους δεν θα μπορέσουν να τους εξασφαλίσουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. (Ψαλμός 49:6-12) Η ευημερία τους θα είναι σαν ένα όνειρο που περνά γρήγορα. Μπορεί επίσης να πέσουν στα χέρια της δικαιοσύνης προτού φτάσουν στη γεροντική ηλικία ενώ θα θερίζουν ό,τι σπέρνουν. (Γαλάτας 6:7) Εφόσον έχουν στρέψει τα νώτα τους στον Μόνο που θα μπορούσε να τους βοηθήσει, αφήνονται αβοήθητοι, χωρίς ελπίδα. Όταν ο Ιεχωβά θα αναλάβει δράση εναντίον τους, θα δει «την εικόνα» τους—το μεγαλείο τους και τη θέση τους—με περιφρόνηση.