«ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ να κάμω δια να σωθώ;» Αυτή την ερώτηση έκανε το έτος 50 της Κοινής μας Χρονολογίας (Κ.Χ.) ένας δεσμοφύλακας στους Φιλίππους της Μακεδονίας. Μόλις είχε γίνει ένας μεγάλος σεισμός και όλες οι πόρτες της φυλακής, για την οποία ήταν υπεύθυνος, είχαν ανοίξει. Υποθέτοντας ότι οι κρατούμενοι είχαν δραπετεύσει, ο δεσμοφύλακας ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει. Αλλά ένας από τους κρατουμένους, ο απόστολος Παύλος, φώναξε: «Μη πράξης μηδέν κακόν εις σεαυτόν· διότι πάντες είμεθα εδώ»!—Πράξεις 16:25-30.

Ο Παύλος και ο συγκρατούμενός του, ο Σίλας, είχαν έρθει στους Φιλίππους για να κηρύξουν ένα άγγελμα σωτηρίας, και βρίσκονταν στη φυλακή λόγω ψεύτικων κατηγοριών που είχαν γίνει εναντίον τους. Ευγνώμονας καθώς ήταν για το ότι οι κρατούμενοι δεν είχαν δραπετεύσει, ο δεσμοφύλακας θέλησε να ακούσει το άγγελμα του Παύλου και του Σίλα. Τι έπρεπε να κάνει για να απολαύσει τη σωτηρία που κήρυτταν αυτοί οι δυο Χριστιανοί ιεραπόστολοι;

Δεν είχαν έτσι τα πράγματα όταν οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνα δοκίμαζαν τη σωτηρία. Ο Φιλιππήσιος δεσμοφύλακας δεν ‘έκλεισε τη διάνοιά του’ όταν ο απόστολος Παύλος απάντησε στην ερώτησή του, «Τι πρέπει να κάμω δια να σωθώ;» Επίσης, ο Παύλος και ο Σίλας δεν έκαναν ‘επίθεση στα συναισθήματά του’ ούτε έκαναν έκκληση για κάποια μεγάλη οικονομική συνεισφορά. Μάλλον, ‘ελάλησαν προς αυτόν τον λόγον του Ιεχωβά’. Συζητώντας λογικά με τον άνθρωπο, τον βοήθησαν να αποκτήσει σαφή κατανόηση των προμηθειών που έχει κάνει ο Θεός για σωτηρία.—Πράξεις 16:32.