Το χρυσάφι περιέχει συχνά ασήμι σε διάφορα ποσοστά. Δεν γνωρίζουμε πώς διαχωρίζονταν μεταξύ τους αυτά τα μέταλλα στους Βιβλικούς χρόνους, αλλά στα εδάφια Παροιμίες 17:3 και 27:21 φαίνεται να επισημαίνεται μια διαφοροποίηση στις μεθόδους κατεργασίας τους: «Ο λέβητας του καθαρισμού είναι για το ασήμι και το καμίνι για το χρυσάφι». Το νιτρικό οξύ προφανώς δεν είχε ανακαλυφτεί μέχρι τον ένατο αιώνα Κ.Χ., πράγμα που σημαίνει ότι πρωτύτερα το χρυσάφι καθαριζόταν με άλλα μέσα. Παραδείγματος χάρη, αν συνυπήρχε μόλυβδος μαζί με το χρυσάφι, οι ακαθαρσίες μπορούσαν να ρευστοποιηθούν και να απομακρυνθούν με τη μορφή μεταλλουργικής σκωρίας, ενώ το χρυσάφι συγκρατούνταν από το μόλυβδο. Κατόπιν, με αργό βρασμό και εξάτμιση του μολύβδου (μια διεργασία γνωστή ως κυπέλλωση) απέμενε το καθαρό χρυσάφι. Αυτή η διαδικασία απαιτεί μεγάλη επιδεξιότητα, διότι αν η θερμοκρασία είναι πολύ υψηλή ή ο βρασμός και η εξάτμιση γίνουν πολύ γρήγορα, το χρυσάφι συμπαρασύρεται με το μόλυβδο. Ο χειριστής μαθαίνει να υπολογίζει και να ελέγχει τον καθαρισμό με βάση το χρώμα του λιωμένου μετάλλου. (Παράβαλε Ψλ 12:6· Ιερ 6:28-30· Ιεζ 22:18-22.) Στις Γραφές υπονοείται η χρήση αλισίβας για τον καθαρισμό του ασημιού.—Μαλ 3:2, 3.

Ο ίδιος ο Ιεχωβά προσδιορίζεται ως χωνευτής. Ο Λόγος του είναι εξαιρετικά καθαρός. (2Σα 22:31· Ψλ 18:30· 119:140· Παρ 30:5) Αυτός ο δοκιμασμένος και ελεγμένος Λόγος είναι ένα μέσο με το οποίο ο Θεός εξαγνίζει το λαό του αφαιρώντας κάθε αμαρτωλή σκωρία ακαθαρσίας. (Ψλ 17:3· 26:2· 105:19· Δα 12:9, 10· Μαλ 3:3)