Μέσω Πίστης, Δίκαιων Έργων και Θυσιών. Η αφήγηση σχετικά με την προσπάθεια που έκαναν ο Κάιν και ο Άβελ να πλησιάσουν τον Θεό μέσω προσφορών δείχνει ότι η πίστη και τα δίκαια έργα αποτελούσαν προϋποθέσεις για την απόκτηση πρόσβασης στον Θεό. Ως εκ τούτου, ο Κάιν αποκλείστηκε από τη θεϊκή αποδοχή, την οποία θα είχε μόνο αν “στρεφόταν στο να κάνει το καλό”. (Γε 4:5-9· 1Ιω 3:12· Εβρ 11:4) Μεταγενέστερα, η αρχή που έγινε την εποχή του Ενώς «να επικαλούνται το όνομα του Ιεχωβά» δεν φαίνεται να ήταν ειλικρινής (Γε 4:26), δεδομένου ότι ο επόμενος άνθρωπος πίστης που μνημονεύεται μετά τον Άβελ δεν είναι ο Ενώς αλλά ο Ενώχ, ο οποίος «περπατούσε με τον αληθινό Θεό», πράγμα που δείχνει ότι η προσέγγισή του ήταν αποδεκτή. (Γε 5:24· Εβρ 11:5) Ωστόσο, η προφητεία του Ενώχ, η οποία είναι καταγραμμένη στα εδάφια Ιούδα 14, 15, δείχνει ότι στις ημέρες του αφθονούσε η ασέβεια προς τον Θεό.—Βλέπε ΕΝΩΣ.

Ο τρόπος με τον οποίο έγινε η διάκριση μεταξύ της επιδοκιμασμένης και της αποδοκιμασμένης προσφοράς δεν αναφέρεται, αλλά αναμφίβολα ήταν προφανής τόσο στον Κάιν όσο και στον Άβελ. Ο Ιεχωβά, ο οποίος διαβάζει την καρδιά του ανθρώπου (1Σα 16:7· Ψλ 139:1-6), γνώριζε την εσφαλμένη στάση του Κάιν, και το γεγονός ότι Αυτός απέρριψε τη θυσία του Κάιν είχε ως αποτέλεσμα να γίνει απόλυτα έκδηλη αυτή η εσφαλμένη διάθεση. Ο Κάιν άρχισε τώρα να παράγει φανερά τα «έργα της σάρκας»: «έχθρες, έριδα, ζήλια, ξεσπάσματα θυμού». (Γα 5:19, 20) Ο Ιεχωβά υπέδειξε στον κατηφή άντρα ότι θα μπορούσε να υπάρξει εξύψωση για αυτόν, αν απλώς στρεφόταν στο να κάνει το καλό. Θα μπορούσε να ταπεινωθεί ώστε να μιμηθεί το επιδοκιμασμένο παράδειγμα του αδελφού του, αλλά επέλεξε να αγνοήσει τη συμβουλή του Θεού, που του συνιστούσε να επιβληθεί στην αμαρτωλή επιθυμία η οποία “καιροφυλακτούσε στην πόρτα”, λαχταρώντας να τον κυριεύσει. (Γε 4:6, 7· παράβαλε Ιακ 1:14, 15.) Αυτή η ασεβής πορεία αποτέλεσε «το δρόμο του Κάιν».—Ιου 11.