Προφανώς, οι κεφαλές των οικογενειών ασκούσαν ιερατικά καθήκοντα ανάμεσα στους απογόνους του Ιακώβ (Ισραήλ) μέχρι να εγκαθιδρύσει ο Θεός το Λευιτικό ιερατείο. Γι’ αυτό, όταν ο Θεός οδήγησε το λαό στο Όρος Σινά έδωσε την εξής εντολή: «Οι ιερείς επίσης, οι οποίοι πλησιάζουν τον Ιεχωβά, ας αγιάσουν τον εαυτό τους, ώστε να μην ξεσπάσει πάνω τους ο Ιεχωβά». (Εξ 19:22) Αυτό συνέβη προτού εγκαθιδρυθεί το Λευιτικό ιερατείο. Στον Ααρών, όμως, μολονότι δεν είχε διοριστεί ακόμη ως ιερέας, επιτράπηκε να ανεβεί ως ένα σημείο στο βουνό μαζί με τον Μωυσή. Αυτό το γεγονός εναρμονιζόταν με το μετέπειτα διορισμό του Ααρών και των απογόνων του ως ιερέων. (Εξ 19:24) Εκ των υστέρων φαίνεται ότι επρόκειτο για αρχική ένδειξη του ότι ο Θεός είχε κατά νου να αντικαταστήσει την παλιά διευθέτηση (της ιεροσύνης που ασκούσαν οι κεφαλές των οικογενειών) με ένα ιερατείο από τον οίκο του Ααρών.

Το πρωί της τρίτης ημέρας «άρχισαν να γίνονται βροντές και αστραπές και εμφανίστηκε ένα βαρύ σύννεφο πάνω στο βουνό και ακούστηκε ένας πολύ δυνατός ήχος κέρατος». Ο λαός στο στρατόπεδο έτρεμε. Έπειτα, ο Μωυσής τούς έφερε από το στρατόπεδο στους πρόποδες του βουνού για να συναντήσουν τον αληθινό Θεό. Το Όρος Σινά σειόταν και έβγαζε καπνούς από παντού. (Εξ 19:16-19· Ψλ 68:8) Έπειτα από πρόσκληση του Θεού, ο Μωυσής ανέβηκε στο βουνό και του δόθηκε ξανά η οδηγία να τονίσει στο λαό ότι δεν έπρεπε να προσπαθήσουν να ανεβούν. Ούτε καν οι «ιερείς» (όχι οι Λευίτες, αλλά προφανώς άρρενες Ισραηλίτες οι οποίοι, όπως οι πατριάρχες, υπηρετούσαν με την ιδιότητα του ιερέα για το σπιτικό τους κατά το φυσικό τους δικαίωμα και τα έθιμα) δεν μπορούσαν να υπερβούν τα καθορισμένα όρια.—Εξ 19:20-24.