Το να βγάλει κάποιος τα σανδάλια του αποτελούσε χειρονομία σεβασμού ή ευλάβειας. Ο Μωυσής διατάχθηκε να το κάνει αυτό στην καιόμενη βάτο, το ίδιο δε και ο Ιησούς του Ναυή όταν βρέθηκε ενώπιον ενός αγγέλου. (Εξ 3:5· Ιη 5:15) Εφόσον η σκηνή της μαρτυρίας και ο ναός ήταν άγιοι τόποι, οι ιερείς εκτελούσαν, όπως αναφέρεται, τα καθήκοντά τους στο αγιαστήριο ξυπόλητοι. Παρόμοια, το να λύσει κάποιος τα λουριά των σανδαλιών ενός άλλου ή να του βαστάζει τα σανδάλια θεωρούνταν πολύ ταπεινή εργασία και ήταν ένας τρόπος με τον οποίο εκδήλωνε την ταπεινοφροσύνη του και έδειχνε ότι συναισθανόταν την ασημαντότητά του σε σύγκριση με τον κύριό του. Στη Μέση Ανατολή υπάρχει ακόμη η συνήθεια να βγάζουν τα σανδάλια κάποιου που μπαίνει στο σπίτι—μερικές φορές το κάνει αυτό ένας υπηρέτης.—Ματ 3:11· Ιωα 1:27· βλέπε ΣΑΝΔΑΛΙ.

Εφόσον όσοι πατούσαν σε άγιο έδαφος έβγαζαν τα σανδάλια τους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ιερείς υπηρετούσαν ξυπόλητοι όταν εκτελούσαν τα καθήκοντά τους στη σκηνή της μαρτυρίας ή στο ναό. (Εξ 3:5· Ιη 5:15) Στις οδηγίες για την κατασκευή της ιερατικής ενδυμασίας δεν έγινε πρόβλεψη για σανδάλια.—Εξ κεφ. 28· βλέπε ΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ.

Τοποθεσίες. Ένας τόπος καθίσταται άγιος από την παρουσία του Ιεχωβά. (Όταν Αυτός εμφανιζόταν σε ανθρώπους, εκδήλωνε την παρουσία του μέσω αγγέλων που τον εκπροσωπούσαν· Γα 3:19.) Ο Μωυσής στεκόταν σε άγιο έδαφος καθώς παρατηρούσε την καιόμενη βάτο από την οποία του μίλησε ένας άγγελος που εκπροσωπούσε τον Ιεχωβά. (Εξ 3:2-5) Όταν ένας άγγελος, ο άρχοντας του στρατεύματος του Ιεχωβά, υλοποιήθηκε και στάθηκε μπροστά στον Ιησού του Ναυή, του υπενθύμισε ότι βρισκόταν σε άγιο έδαφος. (Ιη 5:13-15) Ο Πέτρος, αναφερόμενος στη μεταμόρφωση του Χριστού και στο ότι μίλησε ο Ιεχωβά σε εκείνη την περίπτωση, αποκάλεσε το συγκεκριμένο τόπο «άγιο βουνό».—2Πε 1:17, 18· Λου 9:28-36.